ابراهیم

1الف لام را. این کتابی است که آن را بر تو نازل کردیم تا مردم را به اذن پروردگارشان از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون آوری، به سوی راه خداوند عزیز و حمید. 2خداوند، کسی که آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است، از آنِ اوست. وای بر کافران از عذاب شدید! 3همان کسانی که زندگی دنیا را بر آخرت ترجیح می‌دهند و (مردم را) از راه خدا بازمی‌دارند و می‌خواهند آن را کج جلوه دهند. آنان در گمراهی دوری هستند.

4و ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر به زبان قومش، تا برای آنان [احکام و معارف الهی را] بیان کند. پس خداوند هر که را بخواهد گمراه می‌کند و هر که را بخواهد هدایت می‌نماید. و اوست شکست‌ناپذیر حکیم.

5ما قطعاً موسی را با آیات خود فرستادیم و به او فرمان دادیم که قومش را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون ببرد و ایام‌الله (روزهای آزمایش و نعمت) را به یادشان بیاورد. به راستی در این (امور) نشانه‌هایی است برای هر کس که شکیبا و سپاسگزار باشد. 6و موسی به قومش گفت: «نعمت‌های خدا را بر خود به یاد آورید، هنگامی که شما را از آل فرعون نجات داد؛ کسانی که شما را به عذاب سختی گرفتار می‌کردند، پسرانتان را سر می‌بریدند و زنانتان را زنده نگه می‌داشتند. و در این، آزمایش بزرگی از سوی پروردگارتان بود.» 7و (به یاد آورید) هنگامی که پروردگارتان اعلام کرد: «اگر شکرگزار باشید، قطعاً (نعمت‌هایم را) بر شما می‌افزایم. و اگر ناسپاسی کنید، به راستی عذاب من سخت است.» 8موسی افزود: «اگر شما و همه کسانی که در زمین هستند، ناسپاسی کنید، (بدانید که) خداوند بی‌نیاز و ستوده است.»

9آیا خبر کسانی که پیش از شما بودند، به شما نرسیده است؟ قوم نوح و عاد و ثمود و کسانی که بعد از ایشان بودند؟ جز خدا کسی از شمارشان آگاه نیست. پیامبرانشان با دلایل روشن به سوی آنان آمدند، اما دست‌هایشان را بر دهان‌هایشان نهادند و گفتند: «ما به آنچه شما با آن فرستاده شده‌اید، کافریم، و ما واقعاً درباره آنچه ما را به سوی آن می‌خوانید، سخت در شک و تردیدیم.»

10پیامبرانشان به آنان گفتند: آیا در (وجود) خدا، آفریننده آسمان‌ها و زمین، شکی هست؟ او شما را دعوت می‌کند تا گناهانتان را بیامرزد و اجلتان را تا زمانی معین به تأخیر اندازد. آنان گفتند: شما جز بشری مثل ما نیستید! شما فقط می‌خواهید ما را از آنچه پدرانمان می‌پرستیدند، بازدارید. پس برای ما دلیلی روشن بیاورید. 11پیامبرانشان به آنان گفتند: درست است که ما جز بشری مثل شما نیستیم، ولی خداوند بر هر کس از بندگانش که بخواهد، منت می‌نهد. و ما را نسزد که بدون اذن خدا، دلیلی برای شما بیاوریم. و مؤمنان باید فقط بر خدا توکل کنند. 12و چرا بر خدا توکل نکنیم، در حالی که او ما را به بهترین راه‌ها هدایت کرده است؟ و ما بر آزار و اذیتی که به ما می‌رسانید، قطعاً صبر خواهیم کرد. و توکل‌کنندگان باید تنها بر خدا توکل کنند.

13کافران سپس پیامبرانشان را تهدید کردند: «ما قطعاً شما را از سرزمینمان بیرون خواهیم کرد، مگر اینکه به دین ما بازگردید.» پس پروردگارشان به آنها وحی کرد: «ما قطعاً ستمکاران را نابود خواهیم کرد، 14و شما را پس از آنها در آن سرزمین ساکن خواهیم کرد. این [وعده] برای کسی است که از ایستادن در برابر من می‌ترسد و از هشدار من می‌ترسد.» 15پس هر دو طرف طلب داوری کردند، و هر جبار عنید نابود شد. 16جهنم در انتظار آنهاست، و به آنها آب بدبو و ناگوار نوشانده خواهد شد، 17که آن را به سختی جرعه جرعه می‌نوشند و به سختی فرو می‌برند. مرگ از هر سو به آنها روی می‌آورد، ولی نمی‌میرند. و عذاب شدیدتری در پی خواهد آمد.

18اعمال کسانی که به پروردگارشان کفر ورزیدند، همچون خاکستری است که باد آن را در روزی طوفانی به شدت پراکنده کند. آنان از آنچه کرده‌اند چیزی به دست نمی‌آورند. این است به راستی بزرگترین زیان.

19آیا نمی‌بینی که الله آسمان‌ها و زمین را به حق آفریده است؟ اگر بخواهد، شما را از میان برمی‌دارد و خلقی جدید می‌آورد. 20و این بر الله دشوار نیست ابداً.

21همه آنها در پیشگاه الله حاضر خواهند شد، و مستضعفین به مستکبرین خواهند گفت: «ما تابع شما بودیم، آیا می‌توانید چیزی از عذاب الله را از ما دفع کنید؟» آنها پاسخ خواهند داد: «اگر الله ما را هدایت کرده بود، ما نیز شما را هدایت می‌کردیم. اکنون چه بی‌تابی کنیم و چه صبر کنیم، فرقی نمی‌کند. هیچ راه فراری برای ما نیست.»

22و شیطان پس از آنکه کار (داوری) به پایان رسید، خواهد گفت: «همانا خداوند به شما وعده حق داد و من نیز به شما وعده دادم ولی خلاف کردم. من بر شما هیچ تسلطی نداشتم، جز اینکه شما را دعوت کردم و شما مرا اجابت کردید. پس مرا سرزنش نکنید، خودتان را سرزنش کنید. نه من فریادرس شما هستم و نه شما فریادرس من. من از اینکه پیش از این مرا (در اطاعت) شریک (خدا) قرار دادید، بیزارم. مسلماً برای ستمکاران عذابی دردناک است.»

23آنان که ایمان آوردند و عمل صالح انجام دادند، به باغ‌هایی وارد می‌شوند که از زیر آنها نهرها جاری است. به اذن پروردگارشان جاودانه در آن می‌مانند و در آنجا درودشان «سلام» است.

24آیا نمی‌بینی چگونه خداوند کلمه طیبه را به درختی طیبه تشبیه می‌کند؟ ریشه‌اش ثابت و شاخه‌هایش در آسمان است، 25همواره میوه خود را در هر فصلی به اذن پروردگارش می‌دهد. اینگونه خداوند برای مردم مثال می‌زند، تا شاید پند گیرند. 26و مثل کلمه خبیثه چون درخت خبیثه‌ای است که از روی زمین برکنده شده و هیچ قراری ندارد.

27الله مؤمنان را با قول ثابت در زندگی دنیا و آخرت ثابت قدم می‌دارد. و الله ظالمان را گمراه می‌کند. و الله هر چه بخواهد انجام می‌دهد.

28آیا ندیدی کسانی را که نعمت خدا را کفران کردند و قوم خود را به سرای هلاکت کشاندند؟ 29در جهنم خواهند سوخت. چه بد قرارگاهی است! 30برای خدا همتایانی قرار دادند تا (مردم را) از راه او بازدارند. بگو: «برخوردار شوید! که سرانجام شما آتش است.»

31به بندگان مؤمن من بگو نماز را برپا دارند و از آنچه به آنان روزی داده‌ایم، پنهان و آشکارا انفاق کنند، پیش از آنکه روزی فرا رسد که در آن نه خرید و فروشی است و نه دوستی.

32الله همان کسی است که آسمان‌ها و زمین را آفرید و از آسمان آبی فرو فرستاد و با آن میوه‌ها را برای روزی شما رویاند. و کشتی‌ها را مسخر شما گردانید تا به فرمان او در دریا حرکت کنند. و رودها را نیز مسخر شما ساخت. 33و خورشید و ماه را نیز مسخر شما گردانید که پیوسته در حرکتند. و شب و روز را نیز مسخر شما ساخت. 34و از هر آنچه از او خواستید، به شما عطا کرد. و اگر بخواهید نعمت‌های خدا را بشمارید، هرگز نمی‌توانید آنها را شماره کنید. همانا انسان بسیار ستمگر و ناسپاس است.

35و (به یاد آور) هنگامی که ابراهیم گفت: پروردگارا! این شهر را امن بگردان و مرا و فرزندانم را از پرستش بت‌ها دور بدار. 36پروردگارا! آنها بسیاری از مردم را گمراه کرده‌اند. پس هر کس از من پیروی کند، از من است؛ و هر کس مرا نافرمانی کند، پس تو غفور و رحیم هستی. 37پروردگارا! من پاره‌ای از فرزندانم را در وادی‌ای بی‌آب و علف، نزد خانه محترم تو، پروردگارا، جای داده‌ام تا نماز را برپا دارند. پس دل‌های گروهی از مردم را به سوی آنها متمایل کن و از میوه‌ها روزیشان ده، باشد که شکرگزاری کنند. 38پروردگارا! تو قطعاً می‌دانی آنچه را پنهان می‌کنیم و آنچه را آشکار می‌سازیم. هیچ چیز در زمین و در آسمان بر الله پنهان نیست. 39الحمدلله که در کهنسالی اسماعیل و اسحاق را به من بخشید. یقیناً پروردگار من شنونده دعاهاست. 40پروردگارا! مرا برپادارنده نماز قرار ده، و از فرزندانم (نیز). پروردگارا! دعایم را بپذیر. 41پروردگارا! مرا، پدر و مادرم را، و مؤمنان را در روزی که حساب برپا می‌شود، بیامرز.

42گمان مبر ای پیامبر که خداوند از آنچه ستمکاران می‌کنند غافل است. او فقط آنها را تا روزی که چشمانشان از وحشت خیره بماند، مهلت می‌دهد. 43شتابان، سرهایشان بالا گرفته، پلک نمی‌زنند، و دل‌هایشان از وحشت تهی است. 44و مردم را از روزی بترسان که عذاب به ستمکاران از میانشان خواهد رسید، و کسانی که ستم کرده‌اند فریاد می‌زنند: «پروردگارا! ما را اندکی مهلت ده تا دعوت تو را اجابت کنیم و از پیامبران پیروی نماییم!» به آنها گفته می‌شود: «آیا پیش از این سوگند نخوردید که هرگز از دنیا نخواهید رفت؟» 45شما از ویرانه‌های آن اقوام هلاک شده که به خودشان ستم کرده بودند، گذشتید. برای شما روشن شد که چگونه با آنان رفتار کردیم، و عبرت‌های فراوانی به شما نشان دادیم. 46آنها هر مکر و حیله‌ای کردند، که کاملاً برای خداوند معلوم بود، اما نقشه‌شان آنقدر ضعیف بود که حتی نمی‌توانست کوه‌ها را به لرزه درآورد.

47پس هرگز گمان مبر که خدا وعده خود را نسبت به پیامبرانش تخلف می‌کند. همانا خدا توانا و انتقام‌گیرنده است. 48روزی که زمین به زمینی دیگر و آسمان‌ها نیز دگرگون شوند، و همه در پیشگاه خدای یکتای قهار حاضر گردند. 49در آن روز، بزهکاران را می‌بینی که در غل و زنجیر به هم پیوسته‌اند، 50در حالی که جامه‌هایشان از قیر است و صورت‌هایشان را شعله‌های آتش پوشانده است. 51بدین گونه خدا هر نفسی را به آنچه کسب کرده است، جزا می‌دهد. مسلماً خدا سریع‌الحساب است.

52این قرآن پیامی است برای مردم، تا به وسیله آن انذار شوند، و بدانند که معبودی جز خدای یگانه نیست، و خردمندان متذکر گردند.