Ṣãd (سوره 38)

این سوره در امتداد سوره پیشین دانسته می‌شود، زیرا به پیامبرانی اشاره می‌کند که در آن سوره ذکر نشده‌اند—از جمله داوود، سلیمان و ایوب. مجدداً، مشرکان مورد نکوهش قرار می‌گیرند به دلیل انکار یگانگی خداوند، رد کردن پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و نسبت دادن عناوینی چون «جادوگر و دروغگوی محض» به ایشان، و همچنین ادعای اینکه جهان بدون هدف آفریده شده است. به آفرینش آدم (علیه‌السلام) و دشمنی شیطان با او و فرزندانش (آیات ۷۱-۸۵) اشاره می‌شود. همچنین به مجازاتی که در انتظار گمراه‌کنندگان و پیروانشان است (آیات ۵۵-۶۴) پرداخته شده است، در حالی که سعادت و نعمتی که برای نیکوکاران مهیاست (آیات ۴۹-۵۴) در تقابل با آن قرار می‌گیرد. پایان این سوره بر جهانی بودن قرآن تأکید دارد، در حالی که آغاز سوره بعدی از ماهیت الهی آن سخن می‌گوید.