فصلت

37و از آیات اوست شب و روز و خورشید و ماه.

نه برای خورشید سجده کنید و نه برای ماه، بلکه برای خدایی سجده کنید که آنها را آفرید، اگر تنها او را می‌پرستید.

38پس اگر تکبر ورزند، کسانی که نزد پروردگار تو هستند، شب و روز او را تسبیح می‌کنند و ملول نمی‌گردند.

39و از آیات اوست که زمین را مرده می‌بینی، اما همین که باران بر آن فرو می‌فرستیم، به جنبش درمی‌آید و می‌روید.

بی‌گمان آنکه آن را زنده کرد، مردگان را نیز زنده خواهد کرد.

او بر هر چیزی تواناست.

40بی‌گمان کسانی که در آیات ما کژروی می‌کنند، بر ما پوشیده نیستند.

آیا کسی که به آتش افکنده می‌شود بهتر است یا آنکه در روز قیامت در امان است؟ هر چه می‌خواهید انجام دهید.

او قطعاً آنچه را انجام می‌دهید می‌بیند.

41بی‌گمان کسانی که ذکر را پس از آنکه به سوی آنها آمد، انکار کردند، زیانکارند؛ زیرا آن قطعاً کتابی ارجمند است.

42باطل از هیچ سو به آن راه نمی‌یابد.

فرو فرستاده شده‌ای است از سوی حکیم ستوده.

43به تو (ای پیامبر) سخنی آزاردهنده گفته نمی‌شود مگر آنچه پیش از تو به پیامبران گفته شده است.

بی‌گمان پروردگار تو صاحب آمرزش و عذاب دردناک است.

44اگر آن را قرآنی غیرعربی قرار می‌دادیم، قطعاً می‌گفتند: «چرا آیات آن به زبان ما روشن و واضح نیست؟ آیا (کتابی) غیرعربی برای قومی عرب؟!

» بگو: «این (قرآن) برای مؤمنان هدایت و شفاست.

و کسانی که ایمان نمی‌آورند، در گوش‌هایشان سنگینی است و آن (قرآن) بر آنان کوری است.

اینان کسانی هستند که گویی از مکانی بسیار دور مورد خطاب قرار می‌گیرند.

»

45قطعاً ما به موسی کتاب دادیم، ولی در آن اختلاف شد.

و اگر کلمه‌ای (حکمی) از پروردگارت پیشی نگرفته بود، حتماً میانشان داوری می‌شد.

و آنان (هنوز) درباره آن در شکی اضطراب‌آور هستند.

46هر کس کار نیکی انجام دهد، به سود خود اوست.

و هر کس بدی کند، به زیان خود اوست.

و پروردگار تو هرگز به بندگان ستم نمی‌کند.

47علم ساعت (قیامت) تنها نزد اوست.

هیچ میوه‌ای از غلاف خود بیرون نمی‌آید و هیچ ماده‌ای باردار نمی‌شود و وضع حمل نمی‌کند مگر به علم او.

و روزی را به یاد آر که او به مشرکان ندا می‌دهد: «شریکان من کجایند؟» آنها فریاد می‌زنند: «ما در پیشگاه تو اعلام می‌کنیم که هیچ یک از

ما دیگر به آن معتقد نیستیم.

»

48هر آنچه را که غیر از خدا می‌خواندند، از دستشان خواهد رفت.

و درخواهند یافت که هیچ مفرّی ندارند.

49مردم از طلب خیر خسته نمی‌شوند.

و اگر شری به آنها برسد، ناامید و مأیوس می‌شوند.

50و اگر بعد از ضرری که به آنها رسیده، رحمتی از جانب خود به آنها بچشانیم، قطعاً می‌گویند: «این حق من است.

گمان نمی‌کنم قیامت هرگز برپا شود.

و اگر به سوی پروردگارم بازگردانده شوم، قطعاً بهترین پاداش نزد او از آن من خواهد بود.

» ولی قطعاً به کافران خواهیم فهماند چه کرده‌اند و قطعاً عذابی سخت به آنها خواهیم چشاند.

51و چون نعمتی به انسان عطا کنیم، روی برمی‌گرداند و تکبر می‌ورزد.

و چون شری به او رسد، دعاهای فراوان برای خیر می‌کند.

52بگو: «به من خبر دهید، اگر این [قرآن] از جانب خدا باشد و شما به آن کفر ورزیده باشید، چه کسی گمراه‌تر از کسی خواهد بود که در

مخالفت [با حق] دور رفته است؟»

53ما به زودی نشانه‌های خود را در آفاق (جهان هستی) و در وجود خودشان به آنان نشان خواهیم داد تا برایشان آشکار گردد که این قرآن حق است.

آیا کافی نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟

54آگاه باشید که آنان در شک از دیدار پروردگارشان هستند!

آگاه باشید که او بر همه چیز احاطه دارد.