تکاثر

بسیاری از مردم در رقابت بر سر ثروت با یکدیگر غرق شده‌اند.

زمانی که اینان با آتش مواجه شوند، خواهند فهمید که عمر خویش را در پی کارهایی که هیچ ارزشی نداشتند، به هدر داده‌اند.

ما باید الله را به خاطر نعمت‌های بی‌شمارش شکرگزار باشیم.

پول همه چیز نیست. برای مثال، می‌تواند دارو بخرد، اما سلامتی نمی‌خرد؛ تخت‌خواب می‌خرد، اما خواب نمی‌خرد؛ و چیزهای لوکس می‌خرد، اما خوشبختی نمی‌خرد. به همین دلیل است که برخی میلیونرها بدبخت هستند و حتی به زندگی خود پایان می‌دهند. زندگی آن‌ها فقیرانه است زیرا پول تنها چیزی است که دارند. یکی از بهترین راه‌ها برای رسیدن به خوشبختی، کمک به دیگران است؛ وقتی ما به مردم رسیدگی می‌کنیم، خداوند (الله) به ما رسیدگی می‌کند.

یک مسلمان ثروتمند، وقتی از او درباره خوشبختی‌اش پرسیدند، داستان خود را تعریف کرد: ابتدا، او از حقوقش خوشحال بود، سپس وقتی کسب و کارش رونق گرفت، بیشتر خوشحال شد و این به او اجازه داد ماشین‌های گران‌قیمت، خانه‌های مجلل و حتی یک باشگاه فوتبال بخرد. با وجود همه اینها، او احساس پوچی درونی می‌کرد. دیدگاه او زمانی تغییر کرد که دوستی درباره سازمانی که به کودکان معلول کمک می‌کند، به او گفت. او ۴۰۰ ویلچر اهدا کرد. در آن مراسم، کودکی با ویلچر جدیدی به او نزدیک شد و گفت که می‌خواهد چهره او را به خاطر بسپارد تا در روز قیامت از الله برای اهداکننده، بهشت (جنت) را بخواهد. این برخورد احساسی او را به گریه انداخت و معنای واقعی خوشبختی را برایش آشکار کرد.

پیامبر (ص) فرمودند: «اگر انسان یک دره طلا داشته باشد، آرزوی دومی را می‌کند. و اگر دو دره داشته باشد، باز هم سومی را می‌خواهد. هیچ چیز حرص او را سیر نمی‌کند مگر خاک (قبر).» این **حدیث**، که توسط **امام بخاری** و **امام مسلم** روایت شده است.

عمو دونالد مزرعه‌ای نداشت. بنابراین، هر روز با چهره‌ای غمگین جلوی خانه کوچکش می‌نشست. یک روز، پادشاه از آنجا عبور کرد و پرسید چرا غمگین است. کشاورز گفت: «من مزرعه‌ای ندارم.» پادشاه پرسید: «اگر زمینی بزرگ به تو بدهم، خوشحال می‌شوی؟» کشاورز گفت: «البته! هرچه بزرگ‌تر، بهتر.» پادشاه گفت: «با تو معامله می‌کنم. هر مسافتی که در قلمرو من راه بروی، مال تو خواهد بود. اما باید برگردی و به من بگویی چقدر راه رفته‌ای تا بتوانم برایت قراردادی بنویسم.» البته، کشاورز از خوشحالی در خیابان‌ها می‌رقصید. او از روستای کوچکش شروع کرد تا به شهری بزرگ در ۲۰ مایلی رسید. او به بازگشت نزد پادشاه فکر کرد. اما با خود گفت: «من هنوز ۳۷ ساله هستم. می‌توانم بیشتر راه بروم و زمین بیشتری بگیرم.» او به شهر دیگری رفت و از یک استان به استان دیگر و سپس به بعدی عبور کرد. اما گفت: «من هنوز ۴۴ ساله هستم. می‌توانم بیشتر راه بروم.» سرانجام، به اقیانوس رسید. او گفت: «اکنون تمام کشور مال من است، اما من هنوز ۵۹ ساله هستم. می‌توانم قایقی بسازم، از اقیانوس عبور کنم و قاره آن طرف را تصرف کنم.» با این حال، او در حالی که داخل قایق کار می‌کرد، لیز خورد و سرش به شدت ضربه دید. سرانجام، او درگذشت و قایق گور او شد. او چقدر زمین گرفت؟