Kobiety

Zgodnie z wersetem 28, ludzie są stworzeni słabi, niecierpliwi i niezdolni do kontrolowania swoich pragnień. Nasza fizyczna słabość staje się jasna, gdy porównamy nasz rozwój i siłę z rozwojem i siłą innych stworzeń. Na początek, ludzkie niemowlęta potrzebują co najmniej 3 miesięcy, aby podnieść głowę, około roku, aby móc chodzić, a niektórym może zająć kilka lat, aby opuścić łóżka rodziców! Jednak źrebię może biegać w ciągu kilku godzin po urodzeniu. Mały żółw potrafi pływać zaledwie dzień lub dwa po wykluciu, podczas gdy modraszka może wylecieć z gniazda w ciągu dwóch tygodni.

Co więcej, niektóre stworzenia posiadają supermoce, którym po prostu nie możemy dorównać. Oto kilka ciekawostek z National Geographic: Jeden płetwal błękitny ważący 200 ton jest równy 40 słoniom (każdy ważący 5 ton) lub 2667 ludziom (każdy ważący 70 kg). Pojedyncza mrówka może unieść 50 razy więcej niż waży. Aby temu dorównać, człowiek (ważący 80 kg) musiałby unieść 4000 kg. Maleńka pchła potrafi skoczyć na odległość 150 razy większą niż długość jej ciała. Człowiek mierzący 2 metry musiałby skoczyć na 300 metrów, aby dorównać pchle. Konik morski może urodzić średnio 1500 młodych naraz. Małe stworzenie znane jako niedźwiedź wodny (lub niesporczak) potrafi przetrwać ekstremalne zimno i upał, a nawet przetrwać w kosmosie. Może obyć się bez jedzenia i wody przez lata. W porównaniu, niektórzy ludzie mogą myśleć, że umrą, jeśli będą pościć przez kilka godzin w Ramadanie!

Mimo że nie jesteśmy największymi, najsilniejszymi ani najszybszymi w porównaniu do wielu innych stworzeń, Allah pobłogosławił nas wyższą inteligencją i wolną wolą. Ustanowił nas zarządcami ziemi i nakazał nam czynić to, co słuszne, i unikać tego, co złe.

Ta sura dużo mówi o miłosierdziu Allaha. Z wyjątkiem Sury 9, wszystkie sury zaczynają się od basmali, aby przypomnieć nam, że On jest rzeczywiście Ar-Rahmanem (Tym, który jest pełen miłosierdzia) i Ar-Rahimem (Tym, który obdarza miłosierdziem). W wersetach 26-28, Allah mówi, że zawsze okazuje ludziom miłosierdzie i ulży im w ich ciężarach, wiedząc, że zostali stworzeni słabymi.

To przypomina mi bardzo wzruszającą historię, która wydarzyła się z muzułmańskim bratem w Kanadzie. Jego mała córka bardzo zachorowała i w końcu szpital musiał podłączyć ją do aparatury podtrzymującej życie. W pewnym momencie lekarze powiedzieli jemu i jego żonie, że ich córka nigdy nie wyzdrowieje i że powinna zostać odłączona od aparatury podtrzymującej życie – co oznaczało, że umrze krótko potem. Ojciec odmówił podpisania dokumentów. Minął tydzień, ale znowu nie mógł tego zrobić. To był bardzo stresujący czas dla niego i jego rodziny. W końcu, po uświadomieniu sobie, że stan jego córki tylko się pogarsza, modlił się o miłosierdzie Allaha i wziął długopis, aby podpisać dokumenty. Jego ręka zaczęła drżeć, gdy lekarz pokazał mu, gdzie ma podpisać. Nagle pielęgniarka wbiegła do pokoju, aby powiedzieć mu, że nie ma potrzeby podpisywania, ponieważ jego córka właśnie zmarła sama. Ojciec upuścił długopis i padł w sajdę, aby podziękować Allahowi za Jego miłosierdzie w tym intensywnym momencie.

Poniższy fragment mówi o sytuacji, w której żona poważnie narusza zasady, okazuje brak szacunku mężowi, nie wypełnia swoich obowiązków wobec niego lub utrzymuje niedozwolony związek z innym mężczyzną. Jako strażnik i obrońca rodziny, mąż ma prawo podjąć następujące kroki:

1. Udzielić żonie napomnienia i ostrzeżenia.

2. Jeśli to nie poskutkuje, wówczas może odmówić dzielenia z nią łoża.

3. Lecz jeśli to nie poskutkuje, wówczas może ją zdyscyplinować. Celem jest okazanie niezadowolenia z jej złego zachowania, a nie stosowanie wobec niej przemocy. W swoim ostatnim przemówieniu Prorok radził ludziom, aby byli życzliwi dla swoich kobiet. Sam nigdy nie uderzył kobiety ani sługi. Jeśli mąż jest niesprawiedliwy lub znęca się nad żoną, może ona uzyskać pomoc od swojego opiekuna lub ubiegać się o rozwód. (Imam Ibn Kathir i Imam Al-Qurtubi)

Pewnego dnia Prorok poprosił 'Abdullaha ibn Mas'uda, aby wyrecytował mu kilka wersetów Koranu. Ibn Mas'ud powiedział: „Jakże mogę to uczynić, skoro to tobie zostało objawione?” Prorok odpowiedział: „Chciałbym usłyszeć to od kogoś innego.” Więc Ibn Mas'ud zaczął recytować od początku tej sury. Kiedy doszedł do wersetu 41, Prorok powiedział mu: „Wystarczy.” Ibn Mas'ud powiedział, że spojrzał na Proroka i zobaczył, jak jego oczy zalewają się łzami. (Imam Al-Bukhari i Imam Muslim)

Wersety 36-40 krytykują tych, którzy niechętnie dzielą się z innymi i nie przekazują darowizn na rzecz Allaha, mimo że cały ich majątek pochodzi wyłącznie od Niego. Tacy ludzie ignorują fakt, że pewnego dnia umrą i zostawią wszystko za sobą. Ci, którzy są mądrzy, powinni być wdzięczni, że Allah pobłogosławił ich bogactwem, poprowadził ich do darowizn i obiecał nagrodzić ich za nie. Pomaganie innym i łagodzenie ich trudności jest jedną z najlepszych rzeczy, jakie możesz zrobić jako muzułmanin.

Joha był bogatym człowiekiem, ale nie lubił się dzielić.

Podobnie jak Joha, Hamzah zawsze wszystko zatrzymywał dla siebie. Mimo że Allah obdarzył go wielkim bogactwem, nie ofiarował niczego meczetowi ani żadnej szlachetnej sprawie. Kochał pieniądze tak bardzo, że nawet nie używał ich, by żyć w komfortowych warunkach. Pewnego dnia jego przyjaciel Zaki zapytał go: „Hamzah! Co robisz zimą, kiedy w twoim domu robi się zimno?” Odpowiedział: „Oczywiście, wstawiam grzejnik elektryczny do mojego pokoju.” Wtedy jego przyjaciel zapytał: „A co, jeśli zrobi się znacznie zimniej?” Hamzah odpowiedział: „Siadam bliżej grzejnika.” Ponownie jego przyjaciel zapytał: „A co, jeśli zrobi się tak zimno, że zamarzniesz na śmierć?” Hamzah powiedział: „Wtedy włączę grzejnik!”

Muzułmanie muszą oczyścić się przed salat. Jeśli ktoś nie może znaleźć wody lub nie jest w stanie jej użyć z powodu choroby lub lub zimnej pogody, wówczas wolno im dotknąć czystej ziemi lub piasku dłońmi raz, następnie dmuchnąć w dłonie i przetrzeć nimi twarz i ręce. To orzeczenie nazywa się **tajammum**. (Imam Al-Bukhari i Imam Muslim)

Jak już wspomniano, niektórzy Żydzi w Medynie szydzili z Proroka, przekręcając słowa. Zamiast mówić 'ra'ina' (obdarz nas szczególną uwagą), sprawiali, że brzmiało to jak 'nasz głupiec'. Głośno ogłaszali: 'Słuchamy', a następnie szeptali: 'Ale nie słuchamy!' i mówili: 'Usłysz nas', a następnie cicho dodawali: 'Obyś nigdy nie usłyszał!' Prywatnie mówili sobie nawzajem: 'Gdyby ten człowiek był prawdziwym prorokiem, wiedziałby, że z niego szydzimy'. W konsekwencji objawiono werset 46, oferujący alternatywne sformułowania, których nie dałoby się przekręcić. (Imam Ibn Kathir i Imam Al-Qurtubi)

Prorok Muhammad (pokój z nim) wysłał kiedyś grupę swoich towarzyszy poza Medynę, mianując 'Abdullaha ibn Huzafah ich przywódcą. Podczas ich podróży Abdullah, znany ze swojej żartobliwej natury, polecił im rozpalić duże ognisko. Następnie wyzwał ich, pytając: „Czyż Wysłannik Allaha nie nakazał wam mnie słuchać?” Kiedy to potwierdzili, rozkazał im wskoczyć w ogień! Rozdarci wewnętrznie, towarzysze wahali się. Niektórzy rozumowali: „Przyjęliśmy islam, aby być bezpiecznymi od Ognia (Piekielnego).” Po powrocie opowiedzieli Prorokowi o tym incydencie. On odpowiedział: „Gdybyście do niego weszli, nie wyszlibyście. Słuchajcie swoich przywódców tylko wtedy, gdy nakazują wam czynić to, co słuszne.” To wydarzenie doprowadziło do objawienia wersetu 59. (Imam Al-Bukhari i Imam Muslim)

Werset 58 uczy wiernych, aby zwracali rzeczy ich prawowitym właścicielom. Doskonałym przykładem jest historia 'Othmana ibn Talhah, którego rodzina przez pokolenia dzierżyła klucz do Ka'by. We wczesnym okresie islamu w Mekce Prorok chciał wejść do Ka'by, lecz 'Othman (wciąż bałwochwalca) niegrzecznie odmówił. Prorok powiedział 'Othmanowi: „Pewnego dnia ten klucz wpadnie w moje ręce i dam go, komu zechcę”. Wiele lat później, gdy armia muzułmańska zajęła Mekkę, 'Othman musiał przekazać klucz Prorokowi do modlitw wewnątrz Ka'by. Chociaż Al-Abbas (wuj Proroka) poprosił o zostanie nowym strażnikiem klucza, Prorok zwrócił klucz 'Othmanowi, mówiąc: „Twoja rodzina będzie odpowiedzialna za ten klucz aż do Dnia Sądu”. 'Othman był głęboko poruszony przebaczeniem i życzliwością Proroka. Prorok zapytał go wtedy: „Czy pamiętasz, co mówiłem ci o tym kluczu wiele lat temu?” On odpowiedział: „Absolutnie! Jesteś rzeczywiście Posłańcem Allaha”. (Imam Ibn Sa'd). Rodzina 'Othmana pozostaje odpowiedzialna za klucz do Ka'by do dziś.