یونس

همانند آیه ۴۵ سوره کهف، آیه ۲۴ سوره یونس زندگی این دنیا (دنیا) را به آب تشبیه می‌کند. به گفته امام قرطبی، شاید این به این دلیل باشد که:

۱. آب دائماً از حالتی به حالت دیگر تغییر می‌کند—گاز، مایع و جامد. همین امر در مورد دنیا نیز صادق است—یک شخص ممکن است امروز سالم باشد اما فردا بیمار، امروز ثروتمند باشد اما فردا فقیر، و غیره.

۲. با گذشت زمان، آب یا تبخیر می‌شود یا به زمین فرو می‌رود. همین امر در مورد سلامتی و زیبایی ما نیز صادق است که با گذشت سال‌ها از بین می‌روند.

۳. همانطور که کسانی که به آب می‌پرند خیس می‌شوند، کسانی که وارد دنیا می‌شوند نیز نمی‌توانند از امتحانات آن در امان باشند.

۴. یک شخص اگر به مقدار مناسب آب بنوشد، زنده می‌ماند. آب زیاد ممکن است باعث غرق شدن افراد شود. به همین ترتیب، اگر کسی تنها به اندازه نیاز خود از این دنیا برگیرد، نجات خواهد یافت. اما کسانی که در لذت‌های آن غرق شوند و آخرت را فراموش کنند، محکوم به هلاکت خواهند بود.

زندگی بسیار کوتاه و پر از آزمایش است. اتفاقات ناگوار بدون اینکه حتی انتظارشان را داشته باشیم، رخ می‌دهند.

مثلاً، حمزه مردی سالم و ثروتمند بود که متأهل بود و دو فرزند داشت. یک روز، از سر کار برگشت، شام خورد و سپس به رختخواب رفت. سبحان‌الله، وقتی خانواده‌اش صبح سعی کردند او را بیدار کنند، او به خوبی بیدار شد، صبحانه خورد، لباس پوشید و سر کار رفت.

سپس عصر برگشت، شام خورد و به رختخواب رفت. سبحان‌الله، وقتی صبح سعی کردند او را بیدار کنند، او سرحال بیدار شد، صبحانه خورد، لباس پوشید و سر کار رفت. همه چیز خوب پیش رفت تا اینکه یک روز، سی سال بعد، حمزه از سر کار برگشت، شام خورد، سپس به رختخواب رفت و، سبحان‌الله، وقتی صبح سعی کردند او را بیدار کنند، او با احساس عالی بیدار شد، صبحانه خورد، لباس پوشید و سر کار رفت. او هنوز بسیار سالم است و زندگی راحتی دارد.

حالا، برخی از شما خواهند پرسید: "یک لحظه صبر کنید! مشکل کجاست؟ حمزه ظاهراً زندگی عادی دارد و همه چیز خیلی خوب پیش می‌رود."

مشکل این است که حمزه تمام عمرش فقط سه کار انجام می‌دهد: کار، خوردن و خوابیدن. او نماز نمی‌خواند، زکات نمی‌دهد و روزه نمی‌گیرد. او متوجه نیست که زندگی بسیار کوتاه است. هر روز او را به پایان نزدیک‌تر می‌کند، اما او برای مرگ آماده نیست. وقتی او به آخرت منتقل شود، فقط اعمال نیک خود را با خود می‌برد و بقیه را پشت سر می‌گذارد.

سال‌ها پیش، سه دوست به شهر نیویورک آمدند. آنها تصمیم گرفتند در طول بازدیدشان در هتلی اقامت کنند. اتاقشان در طبقه شصتم بود. سیاست هتل این بود که هر شب پس از ساعت ۱۲ نیمه‌شب، آسانسورها به دلایل امنیتی خاموش می‌شدند. روز بعد، سه دوست ماشینی اجاره کردند و برای گشت و گذار در شهر بیرون رفتند. آنها تمام روز از فیلم، رستوران و چیزهای دیگر لذت بردند. در یک لحظه، به یاد آوردند که باید قبل از ساعت ۱۲ نیمه‌شب به هتل برگردند. اما وقتی رسیدند، از نیمه‌شب گذشته بود. همانطور که انتظار می‌رفت، آسانسورها خاموش بودند. هیچ راه دیگری برای بازگشت به اتاقشان جز بالا رفتن از پله‌ها تا طبقه شصتم وجود نداشت.

ناگهان، یکی از آنها ایده‌ای به ذهنش رسید. او گفت: «برای ۲۰ طبقه اول، من یک داستان خنده‌دار تعریف می‌کنم تا سرگرم شویم. سپس یکی دیگر از ما می‌تواند برای ۲۰ طبقه بعدی یک داستان جدی تعریف کند. بعد، ۲۰ طبقه دیگر را با یک داستان غمگین پوشش می‌دهیم، فقط برای تنوع.»

این داستان شبیه چرخه زندگی ماست. ما ۲۰ سال اول زندگی‌مان را به شوخی و تفریح می‌گذرانیم. سپس، در ۲۰ سال بعدی، مشغول کار و زندگی خودمان می‌شویم. بعد، در ۲۰ سال بعدی، شروع به دیدن موهای خاکستری می‌کنیم و متوجه می‌شویم که زندگی کوتاه است و ما بسیاری از چیزهای مهم را از دست داده‌ایم، به خصوص در مورد رابطه ما با الله.

مهم است که از همان ابتدا درک کنیم که زندگی بسیار کوتاه است و باید در این زمان کمی که داریم، تا آنجا که می‌توانیم انجام دهیم. در غیر این صورت، در آخرت پشیمان خواهیم شد.

قرآن همواره به کسانی که ادعا می‌کنند الله فرزند دارد، هشدار می‌دهد. ما مسلمانان معتقدیم که الله هیچ پسر یا دختری ندارد. بسیاری از مردم بر این باورند که داشتن فرزند برایشان مهم است تا در دوران پیری از آنها حمایت یا مراقبت کنند یا نامشان را پس از مرگشان زنده نگه دارند. آیا الله به هیچ یک از اینها نیازی دارد؟ مسلماً نه. اوست پروردگار توانا و جاودان که بر همه چیز در کائنات فرمانرواست. همه ما به او نیازمندیم، اما او به هیچ یک از ما نیازی ندارد. چه ما وجود داشته باشیم چه نداشته باشیم، این به هیچ وجه تأثیری بر او نخواهد داشت.