இம்ரான் குடும்பம்

இமாம் அர்-ராஸியின் கூற்றுப்படி, மதீனாவிலிருந்த சில யூத அறிஞர்கள் நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒட்டக இறைச்சி உண்டதற்காக விமர்சித்தனர். அது இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களின் மார்க்கத்தில் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது என்று வாதிட்டனர். இந்த கூற்றுக்கு பதிலளிக்கும் விதமாக 93-95 வசனங்கள் அருளப்பட்டன. அல்லாஹ் கடந்த காலத்தில் ஒட்டக இறைச்சியை ஒருபோதும் தடை செய்யவில்லை என்று அவை கூறின. ஒரு குறிப்பிட்ட நோயிலிருந்து குணமடைந்த பிறகு, யஃகூப் (அலை) (இஸ்ராயீல் என்றும் அறியப்படுபவர்) தான் ஒட்டக இறைச்சியைத் தனக்குத் தானே தடை செய்துகொண்டார். எனவே, அது அல்லாஹ்வால் இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களுக்கோ அல்லது மற்ற நபிமார்களுக்கோ தடை செய்யப்படவில்லை.

அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களை, கிப்லாவை (தொழுகையின் திசை) ஜெருசலேமிலிருந்து மக்காவிற்கு மாற்றியதற்காகவும் விமர்சித்தனர். பழைய கிப்லா சிறந்தது என்று வாதிட்டனர். கஃபாதான் வணக்கத்திற்காக கட்டப்பட்ட முதல் மற்றும் மிகச்சிறந்த கட்டமைப்பு என்பதை உறுதிப்படுத்த 96-97 வசனங்கள் அருளப்பட்டன.

இஸ்லாத்திற்கு முன், பஹிலா அரேபியா முழுவதிலும் மிகத் தாழ்ந்த கோத்திரமாக அறியப்பட்டது. சிறந்த முஸ்லிம் இராணுவத் தலைவர்களில் ஒருவர், பஹிலா கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த குதைபா என்ற மனிதர் ஆவார். குதைபா முஸ்லிம் படைகளை சீனா வரை வழிநடத்தினார். ஒரு நாள், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் பாலைவனத்தில் வாழ்ந்த ஒரு பெடூயின் மனிதரிடம் அவர் கேட்டார், 'நான் என் அதிகாரத்தில் பாதியை உங்களுக்கு வழங்கினால், என் கோத்திரமான பஹிலாவில் சேருவீர்களா?' அந்த மனிதர் உறுதியாக மறுத்தார்.

குதைபா பின்னர் அவரிடம் கேலியாகக் கேட்டார், 'என் கோத்திரத்தில் சேர உங்களுக்கு ஜன்னத் (சொர்க்கம்) வழங்கப்பட்டால் என்ன ஆகும்?' அந்த மனிதர் ஒரு கணம் தயங்கி பதிலளித்தார், 'சரி! ஆனால் எனக்கு ஒரு நிபந்தனை உள்ளது: நான் பஹிலாவைச் சேர்ந்தவன் என்று ஜன்னத்தில் (சொர்க்கத்தில்) யாரும் அறியக்கூடாது!'

இஸ்லாத்திற்கு முன், மக்கள் தங்கள் கோத்திரங்களைப் பற்றி மிகவும் பெருமைப்பட்டனர் மற்றும் தங்கள் கோத்திரத்தை விட தாழ்ந்த கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்களை இழிவாகக் கருதினர். இதனால்தான் அரேபியர்கள் எப்போதும் பிளவுபட்டிருந்தனர். இஸ்லாம் வந்தபோது, அது அனைத்து கோத்திரங்களையும் ஒன்றிணைத்து, அனைவரையும் சமமாக்கியது.

இஸ்லாத்தில், இனம், நிறம் அல்லது சமூக அந்தஸ்தின் அடிப்படையில் யாரும் மற்றவரை விட சிறந்தவர் அல்ல.

இடைக்கால ஸ்பெயினிலும் நவீன காலங்களிலும் முஸ்லிம்களின் தோல்வி, அவர்கள் ஒற்றுமையாக இருக்கத் தவறியதுடன் எளிதாகத் தொடர்புபடுத்தப்படலாம்.

ஒரு சிங்கம் காட்டில் மூன்று காளைகளைக் கண்டது: ஒன்று வெள்ளை, மற்றொன்று கருப்பு, மூன்றாவது பழுப்பு நிறத்தில் இருந்தன. காளைகள் ஒன்றாக வலிமையாக இருந்ததால், அவற்றை ஒரே நேரத்தில் தாக்க முடியாது என்பதை சிங்கம் அறிந்திருந்தது. எனவே, அவற்றை ஒவ்வொன்றாக வீழ்த்த ஒரு திட்டத்தை வகுத்தது.

முதலில், அது காளைகளிடம் தன்னை ஒரு நண்பனாக அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டது, ஆபத்திலிருந்து அவற்றைப் பாதுகாக்க விரும்புவதாகக் கூறியது. பின்னர், காலப்போக்கில் அவற்றின் நம்பிக்கையைப் பெற முடிந்தது.

ஒரு நாள், சிங்கம் கருப்பு மற்றும் பழுப்பு நிறக் காளைகளைத் தனிப்பட்ட முறையில் சந்தித்தது. வெள்ளைக் காளை ஒரு அச்சுறுத்தல் என்று அவற்றை நம்பவைத்தது, ஏனெனில் வேட்டைக்காரர்கள் காட்டில் அதை எளிதாகக் கண்டறிந்து, மற்ற காளைகளையும் எளிதான இலக்காக மாற்றுவார்கள். அவற்றைப் பாதுகாக்க, வெள்ளைக் காளையைச் சாப்பிடுவதன் மூலம் ஒரு உதவி செய்வதாகக் கூறியது. யோசிக்காமல், இரண்டு காளைகளும் திட்டத்திற்கு ஒப்புக்கொண்டன, வெள்ளைக் காளை துண்டு துண்டாகக் கிழிக்கப்படுவதைப் பார்த்தன.

ஒரு வாரம் கழித்து, சிங்கம் பழுப்பு நிறக் காளையுடன் தனிப்பட்ட சந்திப்பு நடத்தியது, ஒரே பழுப்பு நிறத்தில் இருந்ததால், இருவரும் சகோதரர்கள் போன்றவர்கள் என்று அதனிடம் கூறியது. கருப்பு நிறக் காளை ஒரு அச்சுறுத்தல் என்று சிங்கம் அதை நம்பவைத்தது, ஏனெனில் அது அவர்களின் உணவை எல்லாம் முடித்துவிடும். மீண்டும், பழுப்பு நிறக் காளைக்கு ஒரு உதவியாக அதைச் சாப்பிடுவதாகக் கூறியது. காளை ஒப்புக்கொண்டது, கருப்பு நிறக் காளை உண்ணப்படுவதைப் பார்த்தது.

நிச்சயமாக, ஒரு வாரம் கழித்து, சிங்கம் பழுப்பு நிறக் காளையை அணுகியது, மற்ற இரண்டு காளைகளைப் போலவே அதுவும் ஒரு அச்சுறுத்தல் என்பதால் அதைச் சாப்பிட வேண்டும் என்று கூறியது. பழுப்பு நிறக் காளை தனது தவறை உணர்ந்தது, "வெள்ளைக் காளை உண்ணப்பட்ட அன்றே நான் அழிந்துவிட்டேன்" என்று கூறியது.

இமாம் இப்னு ஹிஷாமின் கூற்றுப்படி, ஹிஜ்ராவின் 2 ஆம் ஆண்டில் பத்ர் போரில் ஒரு சிறிய முஸ்லிம் படையால் மக்கா இராணுவம் மிக மோசமாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டது. ஒரு வருடம் கழித்து, மக்காவாசிகள் 3,700 வீரர்களைக் கொண்ட படையுடன் பழிவாங்கத் திரும்பினர். நபி (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் தோழர்களிடம், மக்காவாசிகள் மதீனாவை வந்தடையும் வரை காத்திருக்க வேண்டுமா அல்லது அவர்களுக்கு வெளியே சென்று சந்திக்க வேண்டுமா என்று கேட்டார்கள். அவர்கள் உஹத் மலைக்கு அருகில் நகரத்திற்கு வெளியே சண்டையிட முடிவு செய்தனர். உஹத் செல்லும் வழியில், இப்னு சலூல் (ஒரு முக்கிய நயவஞ்சகன்) போரில் சேர மறுத்து, 300 வீரர்களுடன் மதீனாவுக்குத் திரும்பினான். இதனால், முஸ்லிம் படையில் 750 வீரர்கள் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தனர்.

போருக்கு முன், நபி (ஸல்) அவர்கள் 50 வில்லாளர்களை ஒரு குன்றின் மீது நிறுத்தி, என்ன நடந்தாலும் அங்கிருந்து நகரக்கூடாது என்று கூறினார்கள். ஆரம்பத்தில், முஸ்லிம்கள் வெற்றி பெற்றுக்கொண்டிருந்தனர், மக்காவாசிகள் ஓடத் தொடங்கினர். வில்லாளர்கள் போர் முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்து, தங்கள் நிலையைத் தக்கவைத்துக்கொள்வது பற்றி விவாதிக்கத் தொடங்கினர். இறுதியில், அவர்களில் பெரும்பாலானோர் போர் ஆதாயங்களைச் சேகரிக்க கீழே இறங்கினர், இதனால் முஸ்லிம் படை பாதுகாப்பற்றதாகிவிட்டது. காலித் இப்னு அல்-வலித் (அப்போது முஸ்லிம் அல்லாதவர்) அவர்களின் பயங்கரமான தவறைப் பயன்படுத்தி, தனது படைகளுடன் குன்றைச் சுற்றி வந்து, முஸ்லிம் படையின் மீது பின்புறத்திலிருந்து ஒரு திடீர் தாக்குதலைத் தொடுத்தார்.

முஸ்லிம் வீரர்கள் பெரும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்ந்தனர். பெரும்பாலான தோழர்கள் ஓடிவிட்டனர், ஒரு சிலரே தங்கள் உயிரைக் கொடுத்து நபி (ஸல்) அவர்களைப் பாதுகாக்க எஞ்சியிருந்தனர். நபி (ஸல்) அவர்களே காயமடைந்தார்கள், அவர் இறந்துவிட்டதாக ஒரு வதந்தி விரைவாகப் பரவியது. இந்த போரில் சுமார் 70 தோழர்கள் கொல்லப்பட்டனர், அவர்களில் அனஸ் இப்னு அன்-நத்ர் மட்டும் தனது உடல் முழுவதும் 80 க்கும் மேற்பட்ட காயங்களைப் பெற்றிருந்தார். நபி (ஸல்) அவர்கள் தனது மாமா ஹம்ஸாவையும் (ரலி) இழந்தார்கள். மக்காவாசிகளைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் 24 வீரர்களை மட்டுமே இழந்தனர். ஆகையால், முஸ்லிம்களுக்கு ஒரு பெரிய வெற்றியாகத் தொடங்கிய போர் அவர்களுக்கு ஒரு முழுமையான பேரழிவாக முடிந்தது.

மக்காவாசிகள் புறப்பட்டபோது சிக்கல் முடிந்துவிடவில்லை. பத்ரில் முஸ்லிம் படை அடைந்திருந்த பெரும் நற்பெயர் உஹதில் முற்றிலும் சிதைக்கப்பட்டது. இப்போது, முஸ்லிம்கள் இந்த தோல்வியின் பயங்கரமான விளைவுகளைச் சமாளிக்க வேண்டியிருந்தது. உதாரணமாக, அடுத்தடுத்த மாதங்களில், சில கோத்திரங்கள் முஸ்லிம் சமூகம் பலவீனமாகிவிட்டது என்று நினைக்கத் தொடங்கின, எனவே அவர்கள் மதீனா மீது தாக்குதல்களைத் தயாரிக்கத் தொடங்கினர். இதனால்தான் நபி (ஸல்) அவர்கள் அந்தக் கோத்திரங்கள் நகரத்தை வந்தடைவதைத் தடுக்கவும், சில முஸ்லிம்களைத் தாக்கி கொன்றவர்களைத் தண்டிக்கவும் படையெடுப்புகளைத் தொடங்க வேண்டியிருந்தது.

பின்வரும் வசனங்கள் விசுவாசிகளை ஆறுதல்படுத்தவும், அவர்களுக்கு இந்த முக்கியமான பாடங்களைக் கற்பிக்கவும் அருளப்பட்டன:

வெற்றி அல்லாஹ்விடமிருந்தே.

நபி (ஸல்) அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படியப்பட வேண்டும்.

முக்கியமான முடிவுகளை எடுப்பதற்கு முன் தகுதியுடையவர்களிடம் ஆலோசனை பெறப்பட வேண்டும்.

தவறுகள் நடப்பதுண்டு, ஆனால் நாம் அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அல்லாஹ் அளவற்ற அருளாளன், மன்னிப்பவன்.

நபி (ஸல்) முஃமின்களிடத்தில் இரக்கமுள்ளவர்.

நன்மைக்கும் தீமைக்கும் இடையில் ஒரு போராட்டம் உள்ளது. இறுதியில் நன்மை எப்போதும் வெல்லும்.

வாழ்க்கை சோதனைகள் நிறைந்தது.

சோதனைகள், ஈமானில் யார் உண்மையாகவே பலமானவர் அல்லது பலவீனமானவர் என்பதைக் காட்டுகின்றன.

முனாஃபிக்கீன்கள் முஸ்லிம் சமூகத்திற்கு ஒரு அச்சுறுத்தலாக இருக்கிறார்கள்.

தியாகங்கள் செய்யாமல் வெற்றி இல்லை.

அவர்களுக்கென விதிக்கப்பட்ட நேரத்திற்கு முன்னதாகவோ பின்னதாகவோ யாரும் மரணிப்பதில்லை.

யாராவது கேட்கலாம், "இந்தக் கொடூரமான தோல்விக்குப் பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் எப்படி நடந்துகொண்டார்கள்?" உண்மையைச் சொல்லப்போனால், வேறு எந்தத் தலைவராக இருந்தாலும், இந்தச் சீரழிவுக்கு வில்லாளர்களைக் கண்டித்திருப்பார், பழித்திருப்பார், அல்லது தண்டித்திருப்பார். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்கள் அப்படி எதையும் செய்யவில்லை. ஆச்சரியப்படும் விதமாக, மக்காவாசிகள் புறப்பட்டுச் சென்ற பிறகு, அவர் தனது தோழர்களிடம் (காயமடைந்தவர்கள் உட்பட), "நான் என் இறைவனைப் போற்றுவதற்காக வரிசையாக நில்லுங்கள்!" என்று கூறினார். பின்னர் அவர் ஒரு உணர்வுபூர்வமான பிரார்த்தனை செய்தார்.

அவர் தனது உணர்வுபூர்வமான பிரார்த்தனையில் கூறிய சில விஷயங்கள் பின்வருமாறு, அவை இமாம் அல்-புகாரி தனது அல்-அதாப் அல்-முஃப்ராத் என்ற நூலில் அறிவித்துள்ளார்:

• யா அல்லாஹ்! எல்லாப் புகழும் உனக்கே உரியது.

• யா அல்லாஹ்! நீ தடுத்து வைத்திருக்கும் எந்த அருட்கொடைகளையும் யாரும் விடுவிக்க முடியாது, நீ விடுவிக்கும் எந்த அருட்கொடைகளையும் யாரும் தடுக்க முடியாது.

• யா அல்லாஹ்! உன் அருட்கொடைகள், கருணை, சலுகைகள் மற்றும் அனைத்து ஆதரவு வழிகளையும் எங்களுக்குப் பொழிவாயாக.

யா அல்லாஹ்! மாறாத, மறையாத நிரந்தரமான அருட்கொடைகளை நான் உன்னிடம் வேண்டுகிறேன்.

யா அல்லாஹ்! தேவையுள்ள நாளில் அருளையும், அச்சத்தின் நாளில் பாதுகாப்பையும் நான் உன்னிடம் வேண்டுகிறேன்.

யா அல்லாஹ்! ஈமானை (நம்பிக்கையை) எங்களுக்குப் பிரியமாக்கி, அதை எங்கள் உள்ளங்களில் அழகாக்குவாயாக. நிராகரிப்பையும், வரம்பு மீறுதலையும், பாவத்தையும் எங்களுக்கு வெறுப்பாக்குவாயாக. மேலும், எங்களை நேர்வழி பெற்றவர்களில் ஆக்குவாயாக.

யா அல்லாஹ்! எங்களை முஸ்லிம்களாக வாழவும் மரணிக்கவும் செய்வாயாக. இழிவுபடுத்தப்படாமலும், சோதனையில் தோல்வியுறாமலும், எங்களை விசுவாசிகளுடன் (நம்பிக்கையாளர்களுடன்) சேர்ப்பாயாக.

யா அல்லாஹ்! உன்னுடைய தூதர்களைத் தொடர்ந்து நிராகரித்து, உன்னுடைய வழியிலிருந்து மற்றவர்களைத் தடுக்கும் நிராகரிப்பவர்களை அழிப்பாயாக. சத்தியத்தின் அதிபதியே!

வசனம் 159, நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் நம்பிக்கையாளர்களிடம் கொண்டிருந்த கனிவான மற்றும் மென்மையான அணுகுமுறையைப் புகழ்கிறது. அவர் தனது எதிரிகளிடமும், அவருடன் போரிட்டவர்களுக்கும் கூட இரக்கம் காட்டினார்.

உஹதுப் போரில் மக்கா படையின் தலைவர்களில் பலர் இஸ்லாத்தைத் தழுவினர் என்பது அறிந்து கொள்வது வியப்பளிக்கிறது. காலித் இப்னு அல்-வலித், அபூ சுஃப்யான், இக்ரிமா இப்னு அபி ஜஹ்ல் மற்றும் சஃப்வான் இப்னு உமையா ஆகியோர் அவர்களில் அடங்குவர். அதுமட்டுமல்லாமல், இஸ்லாத்தை ஏற்ற பிறகு, அவரது முன்னாள் எதிரிகளில் சிலர் தங்கள் உயிரைக் கொடுத்தும் அவரைப் பாதுகாக்கத் தயாராக இருந்தனர்.