احزاب

در زمان پیامبر (ص)، مردم در خانه‌هایشان توالت نداشتند.

اگر کسی می‌خواست به دستشویی برود، باید به محوطه‌ای خارج از ساختمان‌ها می‌رفتند و قضای حاجت می‌کردند.

برخی جوانان شرور شب‌ها در کوچه‌های تاریک مدینه کمین می‌کردند تا زنانی را که به دستشویی می‌رفتند، آزار دهند.

اگر زنی پوشیده بود، او را رها می‌کردند.

اما اگر زنی پوشیده نبود، او را اذیت می‌کردند.

از این رو، خداوند آیه ۵۹ (و همچنین آیات ۳۰-۳۱ سوره نور) را نازل کرد و به مؤمنان دستور داد که با حیا لباس بپوشند، عفت خود را

حفظ کنند و با یکدیگر با احترام رفتار کنند.

باید روشن باشد که این آیه زنان را سرزنش نمی‌کند بلکه از آنها محافظت می‌کند.

در اسلام، برای کسانی که زنان را آزار می‌دهند، مجازات‌های سختی وجود دارد.

ممکن است کسی بپرسد: 'چرا زنان مسلمان محجبه هستند؟' بیایید به نکات زیر توجه کنیم.

در اسلام، هم مردان و هم زنان موظفند که در پوشش، گفتار و رفتار خود عفت و حیا را رعایت کنند.

حجاب در میان زنان ادیان دیگر نیز رواج داشته است، از جمله مریم (علیهاالسلام)، مادر عیسی (علیه السلام)، و راهبه‌های کاتولیک.

حجاب بر زنان مسلمان بالغ فقط در انظار عمومی و در حضور مردان نامحرم واجب است.

هر آنچه ما به عنوان مسلمان انجام می‌دهیم برای رضایت خداوند است، به امید کسب پاداش او.

ما نباید اجازه دهیم دوستانمان یا صنعت مد به ما بگویند چگونه لباس بپوشیم و چه کسی زیباست و چه کسی زیبا نیست.

ما نباید خواهران مسلمانمان را که حجاب ندارند قضاوت کنیم.

آن‌ها مانند شما مسلمانان خوبی هستند، اما ممکن است برای تقویت ایمانشان به زمان بیشتری نیاز داشته باشند.

کلمه «منافق» (به معنای «ریاکار» در عربی) از ریشه «ن-ف-ق» می‌آید که به معنای لغوی «حفر تونلی با دو سوراخ توسط موش صحرایی» است، یکی برای ورود و

دیگری به عنوان خروجی پنهان.

منافق کسی است که دو رو دارد و وانمود می‌کند دوست شماست، اما پشت سر شما علیه شما حرف می‌زند و توطئه می‌کند.

هنگامی که جامعه مسلمانان در مدینه قدرتمند شد، دشمنانشان جرأت نکردند آشکارا به آنها توهین یا تمسخر کنند.

آنها وانمود می‌کردند که بخشی از جامعه مسلمانان هستند، اما مخفیانه علیه اسلام و مسلمانان کار می‌کردند.

به همین دلیل بسیاری از سوره‌های مدنی (مانند این سوره) درباره منافقین، نگرش آنها و مجازاتشان در روز قیامت صحبت می‌کنند.

آیات ۶۰-۶۱ هشدار شدیدی به منافقینی می‌دهند که شایعاتی درباره اسلام و مسلمانان پخش می‌کنند تا جامعه را آشفته کنند.

شایان ذکر است که پیامبر (ص) هرگز هیچ منافقی را نکشتند، تا زمانی که آنها به دشمن نپیوستند تا به مسلمانان حمله کرده و آنها را بکشند.

موسی (علیه‌السلام) پیامبر بزرگی بود که با چالش‌های زیادی روبرو شد.

داستان‌های او در قرآن مایه تسلی خاطر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) بود، زیرا دشمنان مکی ایشان به اندازه فرعون و قومش بی‌رحم نبودند.

پیروان موسی (علیه‌السلام) بیش از یاران پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) او را به چالش کشیدند و از او سؤال کردند.

به عنوان مثال، آنها از موسی (علیه‌السلام) خواستند که خداوند را برایشان آشکار کند، برایشان بتی بسازد تا آن را بپرستند، و در غیاب او گوساله طلایی را

پرستیدند.

آنها همچنین هر بار که از آنها خواست کاری انجام دهند، بر او سخت گرفتند، چنانکه در داستان‌های گاو و طعام آمده است.

طبق آیه ۶۹، برخی از آنها حتی به او اتهامات دروغی زدند.

گزارش شده است که او به دروغ متهم به کشتن برادرش هارون (علیه‌السلام) یا داشتن بیماری پوستی شد.

اما خداوند او را از این دروغ‌ها مبرا ساخت و او را در این دنیا و آخرت گرامی داشت.

یک بار، پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) در حال تقسیم غنایم جنگی بود و برای تقویت ایمانشان، برخی از افراد مهم را بر دیگران مقدم داشت.

کسی اعتراض کرد: «این تقسیم عادلانه نیست و برای رضای خدا انجام نشده است!

» پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) در حالی که آزرده خاطر شده بود، پاسخ داد: «اگر خدا و پیامبرش عادل نباشند، پس چه کسی عادل است؟ رحمت خدا بر برادرم موسی

باد—او بسیار بیشتر از این آسیب دید، اما همیشه صبور بود.

»

طبق قرآن، هنگامی که خداوند آسمان‌ها و زمین را آفرید، از آنها پرسید که آیا می‌خواهند اختیار داشته باشند.

آنها انتخاب کردند که همیشه تسلیم او باشند، بنابراین هر آنچه در آفرینش است — سیارات، خورشید، ماه، ستارگان، حیوانات و گیاهان — از قوانین خداوند اطاعت می‌کند.

اما انسان‌ها انتخاب کردند که امانت اختیار را به دوش بکشند.

به همین دلیل است که برخی انسان‌ها اطاعت از خداوند را انتخاب می‌کنند، در حالی که برخی دیگر نه.

برخی شکرگزار او هستند، در حالی که برخی دیگر نیستند.

برخی تمام تلاش خود را می‌کنند تا خداوند را خشنود سازند، در حالی که برخی دیگر فکر می‌کنند آنقدر باهوش و قوی هستند که او را به چالش

بکشند.

در نهایت، خداوند اعمال و انتخاب‌های ما را داوری خواهد کرد.

در مورد امانت اختیار، مردم به سه گروه تقسیم می‌شوند: **مؤمنان** کسانی هستند که با ایمان به خداوند و اطاعت از او، امانت را به دوش می‌کشند.

**کافران** کسانی هستند که با انکار خداوند، به امانت خیانت می‌کنند.

**منافقان** کسانی هستند که با تظاهر به ایمان در ملاء عام، اما انکار او در خلوت، فریبکاری می‌کنند.

خداوند می‌فرماید: «آیا نمی‌بینی که هر کس در آسمان‌ها و هر کس در زمین است و خورشید و ماه و ستارگان و کوه‌ها و درختان و جنبندگان و

بسیاری از مردم برای خدا سجده می‌کنند؟ و بسیاری (از مردم) نیز سزاوار عذابند.

و هر که را خدا خوار کند، هیچ کس او را گرامی نمی‌دارد.

همانا خداوند هر چه بخواهد انجام می‌دهد.

» (۲۲:۱۸)