احزاب

همسران پیامبر (ص) از ایشان می‌خواستند که نفقه ماهانه آنها را افزایش دهد تا بتوانند زندگی راحت‌تری داشته باشند. با وجود اینکه ایشان فرمودند که توانایی پرداخت بیشتر را ندارند، آنها همچنان درخواست افزایش می‌کردند و پیامبر (ص) از این رفتار راضی نبودند.

آنگاه آیات ۲۸ و ۲۹ نازل شد و به آنها حق انتخاب داد: اگر آنها واقعاً زندگی پر زرق و برق می‌خواستند، پیامبر (ص) آنها را طلاق می‌داد تا بتوانند آزادانه از زندگی لذت ببرند. اما اگر آنها خدا و پیامبرش (ص) را انتخاب می‌کردند، به پاداش‌های بزرگی نائل می‌شدند.

همه آنها خدا و پیامبرش (ص) را انتخاب کردند.

ما همچنین ده تن از صحابه را که بهشت به آن‌ها وعده داده شده بود، دوست می‌داریم و گرامی می‌داریم: ابوبکر، عمر، عثمان، علی، زبیر، طلحه، عبدالرحمن بن عوف، ابوعبیده بن جراح، سعد بن ابی وقاص و سعید بن زید (رضی الله عنهم).

ما همچنین اهل بدر و کسانی را که زیر درخت بیعت کردند، دوست می‌داریم. و ما همه سایر صحابه را دوست می‌داریم و گرامی می‌داریم.

ام سلمه (رضی الله عنها)، همسر پیامبر (ص)، از ایشان پرسید: «چرا همیشه از مردان در قرآن نام برده می‌شود، ولی از زنان نامی برده نمی‌شود؟»

در پاسخ به پرسش ایشان، آیه ۳۵ نازل شد که به بیان صفات و اجر مردان و زنان مسلمان می‌پردازد.

برای پاداش دادن به زید (رضی الله عنه)، پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) او را آزاد کرد و پیش از آنکه فرزندخواندگی (تبنی) ممنوع شود، او را به فرزندی خود پذیرفت.

خداوند با هدایت زید (رضی الله عنه) به اسلام، به او لطفی کرد و پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) نیز با آزاد کردن او، به وی لطفی نمود.

سپس پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) از خانواده‌ای مهم از قبیله قریش درخواست کرد که دخترشان زینب بنت جحش (رضی الله عنها) را به ازدواج زید (رضی الله عنه) درآورند، اما آنها به دلیل پیشینه او مخالفت کردند. پس آیه ۳۶ نازل شد و سرانجام خانواده موافقت نمود.

پس از ازدواج زید (رضی الله عنه) و زینب (رضی الله عنها)، اوضاع بین آنها خوب پیش نرفت، بنابراین زید (رضی الله عنه) قصد داشت او را طلاق دهد، اما پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) از او خواست که همسرش را نگه دارد.

بعدها، فرزندخواندگی (تبنی) ممنوع شد، بنابراین زید (رضی الله عنه) دیگر فرزند حقیقی پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) محسوب نمی‌شد. آیه ۴۰ به مؤمنان می‌گوید که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پدر هیچ یک از مردان شما نیست، زیرا سه پسر ایشان در کودکی از دنیا رفتند.

الله به پیامبر (ص) فرمود که او پس از طلاق زینب (رض) با او ازدواج خواهد کرد، فقط برای اینکه به مردم بیاموزد که ازدواج با همسران سابق پسرخوانده‌هایشان حلال است. هنگامی که زید (رض) آمد تا به پیامبر (ص) بگوید که او همچنان می‌خواست همسرش را طلاق دهد، پیامبر (ص) از حرف مردم شرم داشت.

سپس آیات ۳۷ تا ۴۰ نازل شد تا وضعیت را برای همه روشن کند.

ممکن است کسی بپرسد: «اگر مرد مسلمان مجاز است تا چهار همسر داشته باشد، پس چگونه پیامبر (ص) بیش از چهار همسر داشتند؟» برای پاسخ به این پرسش، درک چند نکته مهم است. قرآن تنها کتاب مقدسی است که برای تعداد همسران یک مرد محدودیت قائل شده است.

تحت شرایط خاصی، مرد مسلمان می‌تواند تا چهار همسر اختیار کند، به شرطی که بتواند معاش آنها را تأمین کند و با همه آنها به عدالت رفتار نماید؛ در غیر این صورت، این کار مجاز نیست.

به استثنای پیامبر عیسی (ع) و پیامبر یحیی (ع) که هرگز ازدواج نکردند، تقریباً تمام رهبران دینی دیگر در کتاب مقدس بیش از یک همسر داشتند.

برای مثال، کتاب مقدس می‌گوید که پیامبر سلیمان (ع) در مجموع ۱۰۰۰ زن داشت (اول پادشاهان ۱۱:۳) و پدرش، پیامبر داوود (ع)، زنان بسیاری داشت (دوم سموئیل ۵:۱۳).

وقتی به زندگی زناشویی پیامبر نگاه می‌کنیم، موارد زیر را می‌بینیم: تا سن ۲۵ سالگی مجرد بودند. از ۲۵ تا ۵۰ سالگی، تنها با خدیجه (رض) ازدواج کرده بودند که ۱۵ سال از ایشان بزرگتر بود.

از ۵۰ تا ۵۳ سالگی، پس از وفات خدیجه، تنها با سوده (رض) ازدواج کرده بودند که از ایشان مسن‌تر و دارای فرزندان زیادی بود.

از ۵۳ سالگی تا وفاتشان در سن ۶۳ سالگی، ایشان ۹ بار ازدواج کردند. بسیاری از این ازدواج‌ها با بیوه‌زنانی بود که همسران خود را از دست داده بودند و با فرزندانشان بدون سرپرست مانده بودند.

در برخی موارد، ایشان برای ایجاد روابط قوی با یاران و قبایل همسایه، از جمله برخی از بدترین دشمنان خود، ازدواج کردند که پس از ازدواج ایشان با زنی از قبیله خودشان، به بزرگترین حامیان ایشان تبدیل شدند.

از میان تمام زنانی که ایشان با آنها ازدواج کردند، عایشه (رض) تنها کسی بود که پیش از ایشان هرگز ازدواج نکرده بود. اگر مردی با چنین اقتدار عظیمی فقط برای لذت ازدواج می‌کرد، می‌توانست این کار را در جوانی انجام دهد و تنها با زنان جوان و بدون فرزند ازدواج کند.

ما همچنین باید درک کنیم که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) جایگاه ویژه‌ای داشتند. به همین دلیل، برخی امور برای ایشان مجاز بود، اما برای دیگران نه. به عنوان مثال، ایشان اجازه داشتند روزها (شبانه روز) بدون خوردن و نوشیدن روزه بگیرند، اما این برای هیچ کس دیگری جایز نیست.

سپس پس از صرف طعام، برای مدت طولانی با یکدیگر به گفتگو می‌پرداختند. این رفتار برای پیامبر (ص) بسیار آزاردهنده بود، اما ایشان حیا می‌کردند که از آنها بخواهند مجلس را ترک کنند.

سرانجام، آیه پنجاه و سوم نازل گردید و به مؤمنین امر می‌کرد که تنها در صورت لزوم به دیدار بیایند و برای صرف طعام فقط در صورت دعوت حاضر شوند. این آیه همچنین به آنها دستور می‌داد که بیش از حد توقف نکنند تا پیامبر (ص) فرصتی برای خود و اهل بیتش داشته باشند.

طبق آیه ۵۶، خداوند می‌فرماید که او و فرشتگانش بر پیامبر (ص) صلوات می‌فرستند. پیامبر (ص) همچنین در این دنیا و آخرت مورد لطف و عنایات بزرگ قرار گرفته است.

امروز، نزدیک به ۲ میلیارد مسلمان در جهان وجود دارد، به این معنی که تقریباً از هر ۴ نفر روی کره زمین، ۱ نفر مسلمان است. در میان تمام پیامبران، او بیشترین پیروان را در بهشت (جنت) خواهد داشت.

او بهترین انسانی است که تاکنون روی زمین گام نهاده و برترین پیامبری است که فرستاده شده است.

ما تمام جزئیات زندگی او را می‌دانیم، از جمله: چگونه زندگی می‌کرد، آموزش می‌داد و با خانواده‌اش رفتار می‌کرد؛ چه می‌گفت قبل و بعد از غذا خوردن، ترک و ورود به خانه‌اش؛ چگونه خود را پاکیزه می‌کرد، غسل می‌کرد و وضو می‌گرفت؛ و شمایل ظاهری او.

میلیون‌ها نفر از او الگو می‌گیرند – در نحوه نماز خواندن، زندگی کردن، خوردن، نوشیدن و خوابیدن. او اولین کسی خواهد بود که وارد بهشت (جنت) می‌شود. او شفاعت خواهد کرد و از خداوند خواهد خواست تا کارها را در روز قیامت برای ما آسان گرداند.

ما نام او را هر بار که اذان می‌گوییم گرامی می‌داریم، و در پایان هر نماز از خداوند می‌خواهیم که بر او و خانواده‌اش درود و برکات خود را نازل فرماید. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «هر کس یک بار بر من صلوات بفرستد، خداوند ۱۰ بار بر او صلوات می‌فرستد!»

یک عالم بزرگ مصری به نام عبدالله بن الحکم گفت که امام شافعی (رحمة الله علیه) را پس از وفاتش در خواب دید، پس از او پرسید: «خداوند با شما چه کرد؟» امام شافعی پاسخ داد: «او مرا غرق در رحمت و مغفرت خود کرد و با عزت و احترام در بهشت پذیرفته شدم.»

امام عبدالله پرسید: «و به گمان شما چرا این اکرام بزرگ نصیب شما شد؟» امام شافعی پاسخ داد: «به خاطر یک جمله که در کتابم، «الرساله»، آوردم، که چنین است: «خداوند بر محمد به تعداد کسانی که او را یاد می‌کنند و به تعداد کسانی که از یاد او غافلند، درود فرستد.»»

امام عبدالله گفت که وقتی بیدار شد، کتاب را باز کرد و این جمله را در آن یافت.

همین هشدار همچنین به کسانی داده می‌شود که با دروغگو خواندن پیامبر (ص) یا بدگویی از او و خاندانش، به ایشان اهانت می‌کنند.

این آیه همچنین به کسانی هشدار می‌دهد که به مؤمنان آزار می‌رسانند و به آنها تهمت می‌زنند.