Introduction

Tirmizî'nin rivayet ettiğine göre bir hadiste, ilk Müslümanlardan olan âmâ sahabi Abdullah ibn Ümmü Mektûm, din hakkında daha fazla bilgi edinmek üzere Peygamber Efendimiz'e (s.a.v.) geldi. O sırada Peygamber Efendimiz (s.a.v.) Mekke'nin ileri gelen müşriklerinden biriyle sohbet etmekte, onu putlarını bırakıp Tek ve Yegane Allah'a iman etmeye davet ediyordu. Abdullah o kadar sabırsızdı ki, sohbeti defalarca böldü. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) kaşlarını çattı ve tüm dikkatini zaten konuştuğu kişiye yöneltti. Bunun üzerine bu Mekkî sûre nazil oldu ve Peygamber Efendimiz'e (s.a.v.) öğrenmeye istekli o müminle ilgilenmesi gerektiğini bildirdi. Bu sûre nazil olduktan sonra Peygamber Efendimiz (s.a.v.) Abdullah'ı onurlandırır, ona 'Rabbimin beni uyardığı kişi' diye hitap ederdi. Hatta onu defalarca Medine'ye kendi yerine vekil olarak tayin etti. Sûre, nankör kâfirleri, Allah'ın yeryüzünden bitkileri nasıl yeşerttiğini düşünmeye ve O'nun ölüleri kabirlerinden nasıl çıkarabileceğini idrak etmeye davet eder. Kıyamet dehşetlerinin tasviri bir sonraki sûrede devam eder. Bismillahirrahmanirrahim.