کهف

1ستایش از آن خداست که کتاب را بر بنده خود فرو فرستاد و هیچ کژی در آن قرار نداد،

2آن را راست و استوار گردانید تا از جانب خود به عذابی سخت بیم دهد و مؤمنانی را که کارهای شایسته انجام می‌دهند مژده دهد که پاداشی نیکو

خواهند داشت،

3که در آن جاودانه خواهند ماند؛

4و بیم دهد کسانی را که می‌گویند خداوند فرزندی برگزیده است.

5آنان را به این (سخن) هیچ دانشی نیست و نه پدرانشان را.

چه سخن بزرگی که از دهانشان بیرون می‌آید!

آنان جز دروغی نمی‌گویند.

6آیا می‌خواهی خود را از غصه هلاک کنی چون به این پیام ایمان نمی‌آورند؟

7ما آنچه را که بر روی زمین است، زینت آن قرار دادیم تا بیازماییم کدام یک از آنها در عمل نیکوترند.

8و در نهایت، ما هر آنچه را که بر روی آن است به خاکی هموار و بی‌حاصل تبدیل خواهیم کرد.

9آیا گمان می‌کنی ای پیامبر که اصحاب کهف و رقیم (که داستانشان در آن بود) تنها از آیات شگفت‌انگیز ما بودند؟

10هنگامی که آن جوانان به غار پناه بردند و گفتند: پروردگارا!

از جانب خود رحمتی بر ما عطا فرما و راهی نیکو برای ما از این دشواری فراهم آور.

11پس ما آنها را در غار به خوابی عمیق فرو بردیم برای سالیان دراز،

12سپس آنها را برانگیختیم تا بدانیم کدام یک از دو گروه، مدت اقامتشان را بهتر حساب می‌کند.

13ما داستانشان را به حق بر تو می‌خوانیم.

آنان جوانانی بودند که به پروردگارشان ایمان آوردند و ما بر هدایتشان افزودیم.

14و دلهایشان را استوار ساختیم هنگامی که برخاستند و گفتند: «پروردگار ما، پروردگار آسمان‌ها و زمین است.

ما هرگز جز او معبودی را نمی‌خوانیم، که در این صورت سخنی بس گزاف گفته‌ایم.

»

15سپس (به یکدیگر) گفتند: «این قوم ما، معبودانی جز او برگزیده‌اند.

چرا دلیل روشنی بر (حقانیت) آنها نمی‌آورند؟ پس چه کسی ستمکارتر است از آن کس که بر خدا دروغ می‌بندد؟»

16و چون از آنان و آنچه جز خدا می‌پرستند، کناره‌گیری کردید، به غار پناه برید.

پروردگارتان رحمت خود را بر شما می‌گستراند و برای شما در کارتان گشایشی فراهم می‌آورد.

»

17و خورشید را می‌دیدی که هنگام طلوع، از غارشان به سمت راست متمایل می‌شد و هنگام غروب، از آنان به سمت چپ می‌گذشت، در حالی که آنان در

گشادی آن (غار) قرار داشتند.

این از آیات خداست.

هر کس را خدا هدایت کند، او هدایت یافته است؛ و هر کس را که گمراه سازد، هرگز راهنمایی برای او نخواهی یافت که راهش را نشان دهد.

18و می‌پنداشتی که بیدارند، در حالی که خفته بودند.

و ما آنان را به راست و چپ می‌گرداندیم، در حالی که سگشان دو دستش را بر آستانه (غار) دراز کرده بود.

اگر به آنان می‌نگریستی، قطعاً از آنان می‌گریختی، در حالی که از ترس و وحشت لبریز بودی.

19و بدین گونه بیدارشان کردیم تا از یکدیگر بپرسند.

یکی از آنان گفت: «چقدر درنگ کردید؟» گفتند: «یک روز یا پاره‌ای از روز.

» گفتند: «پروردگارتان بهتر می‌داند که چقدر درنگ کرده‌اید.

پس یکی از خودتان را با این سکه‌های نقره به شهر بفرستید و ببیند کدامشان غذای پاکیزه‌تر دارد و از آن برایتان بیاورد تا بخورید.

و باید بسیار محتاط باشد و مبادا کسی را از حال شما آگاه کند.

»

20اگر از حال شما آگاه شوند، شما را سنگسار می‌کنند یا به آیین خود بازمی‌گردانند، و در آن صورت هرگز رستگار نخواهید شد.

»

21و بدین گونه آنان را آشکار ساختیم تا مردمشان بدانند که وعده خدا (برای زنده کردن مردگان) حق است و در (فرا رسیدن) ساعت (قیامت) هیچ شکی نیست.

هنگامی که در کارشان (درباره اصحاب کهف) با یکدیگر به نزاع پرداختند، گروهی گفتند: «بر فرازشان بنایی بسازید.

پروردگارشان به حالشان داناتر است.

» اما کسانی که بر کارشان غالب شدند، گفتند: «ما بر روی آنها مسجدی خواهیم ساخت.

»

22برخی خواهند گفت: «آنها سه نفر بودند و سگشان چهارمی بود.

» و برخی دیگر خواهند گفت: «پنج نفر بودند و سگشان ششمی بود.

» - تنها به گمان و تخمین - و گروهی دیگر خواهند گفت: «هفت نفر بودند و سگشان هشتمی بود.

» بگو: «پروردگار من به تعداد دقیق آنها آگاه‌تر است؛ جز عده کمی، کسی از آن آگاه نیست.

» پس درباره آنها جز با علم و آگاهی مجادله مکن، و از هیچ یک از مجادله‌کنندگان درباره آنها (چیزی) مپرس.

23اگر قصد انجام کاری را داری، نگو 'من فردا حتماً این کار را انجام می‌دهم'

24بدون اینکه بگویی 'ان‌شاءالله'.

ولی اگر فراموش کردی، پروردگارت را به یاد آور و بگو: 'امیدوارم پروردگارم مرا به آنچه به صواب نزدیک‌تر است، هدایت کند.

'

25آنها سیصد سال به علاوه نُه سال در غارشان درنگ کرده بودند.

26بگو، ای پیامبر، خداوند داناتر است به اینکه چقدر درنگ کردند.

غیب آسمان‌ها و زمین از آن اوست.

چه بینا و شنواست!

آنان را جز او هیچ سرپرستی نیست، و هیچ‌کس را در فرمانروایی‌اش شریک نمی‌سازد.

27تلاوت کن آنچه را که از کتاب پروردگارت بر تو نازل شده است.

هیچ کس نمی‌تواند کلمات او را تغییر دهد.

و هرگز جز او پناهگاهی نخواهی یافت.

28خود را با کسانی شکیبا کن که پروردگارشان را صبح و شام می‌خوانند و رضایت او را می‌جویند.

و چشمانت را از ایشان برنگردان، در حالی که زینت زندگی دنیا را می‌خواهی.

و از کسانی که قلبشان را از یاد خود غافل ساخته‌ایم، اطاعت مکن؛ کسانی که از هوای نفس خود پیروی می‌کنند و کارشان به افراط کشیده شده است.

29و بگو: «ای پیامبر، این حق از جانب پروردگار شماست.

پس هر کس می‌خواهد ایمان بیاورد و هر کس می‌خواهد کفر ورزد.

» ما برای ستمکاران آتشی آماده کرده‌ایم که دیوارهایش آنان را از هر سو در بر می‌گیرد.

و چون فریاد کمک سر دهند، با آبی همچون فلز گداخته به دادشان می‌رسند که چهره‌ها را بریان می‌کند.

چه بد نوشیدنی‌ای!

و چه بد جایگاهی برای استراحت!

30و اما کسانی که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند، ما هرگز پاداش نیکوکاران را ضایع نخواهیم کرد.

31برای آنها باغ‌های عدن است که رودها از زیرشان جاری است.

در آنجا با دستبندهای طلا آراسته می‌شوند و لباس‌های سبز از حریر و دیبا می‌پوشند، در حالی که بر تخت‌های آراسته تکیه زده‌اند.

چه پاداش نیکویی!

و چه جایگاه خوبی برای آرامش!

32برایشان ای پیامبر مثالی بزن از دو مرد.

به یکی از آن دو (که کافر بود) دو باغ انگور دادیم که اطراف آن را با درختان خرما پوشانده بودیم و میان آن دو را کشتزار قرار

داده بودیم.

33هر دو باغ میوه خود را به تمام و کمال می‌دادند و هیچ کمبودی نداشتند.

و میان آن دو نهری روان ساختیم.

34و او مال و اموال دیگری نیز داشت.

پس در حالی که با همنشینش سخن می‌گفت، به او که فقیر بود، فخر فروخت و گفت: «من از تو ثروت و نفرات بیشتری دارم.

»

35و او وارد باغ خود شد، در حالی که به خود ستم می‌کرد، و گفت: «گمان نمی‌کنم هرگز این (باغ) نابود شود.

»

36و گمان نمی‌کنم ساعت (قیامت) هرگز برپا شود.

و اگر (به فرض) به سوی پروردگارم بازگردانده شوم، قطعاً چیزی بهتر از اینها خواهم یافت.

»

37رفیق مؤمنش در حالی که با او گفتگو می‌کرد، پاسخ داد: «چگونه انکار می‌کنی کسی را که تو را از خاک آفرید، سپس از نطفه‌ای تو را ساخت،

سپس تو را به صورت مردی درآورد؟»

38اما من: او الله است، پروردگار من، و هرگز کسی را شریک پروردگارم قرار نمی‌دهم.

39ای کاش هنگامی که وارد باغت شدی، می‌گفتی: «ماشاءالله!

لا قوة الا بالله!

» با اینکه می‌بینی من از تو مال و فرزند کمتری دارم،

40شاید پروردگارم به من چیزی بهتر از باغ تو بدهد، و بر آن صاعقه‌ای از آسمان فرو فرستد، و آن را به زمینی لغزنده و بی‌حاصل تبدیل کند،

41یا آب آن در زمین فرو رود، و دیگر هرگز نتوانی به آن دسترسی پیدا کنی.

42تمام محصولش یکسره از بین رفت.

و او دست‌هایش را [از شدت پشیمانی] بر آنچه در آن [باغ] هزینه کرده بود، می‌مالید.

و در حالی که همه آن [باغ] ویران شده بود، گفت: «ای کاش هرگز کسی را شریک پروردگارم قرار نداده بودم!

»

43او هیچ گروهی نداشت که او را در برابر الله یاری کند، و خودش نیز نتوانست به خود کمک کند.

44در این هنگام، یاری تنها از جانب الله، پروردگار برحق است.

او بهترین پاداش و بهترین عاقبت را دارد.