مریم

1کاف-ها-یا-عین-صاد

2این یادآور رحمت پروردگارت بر بنده اش زکریاست،

3هنگامی که پروردگارش را پنهانی ندا داد،

4گفت: «پروردگارا!

همانا استخوان‌هایم سست گشته و پیری بر سرم شعله‌ور شده است، و هرگز در دعایم به سوی تو، پروردگارا، ناامید نبوده‌ام!

»

5«و من از خویشاوندانم پس از خود بیم دارم، و همسرم عقیم است!

پس از جانب خود فرزندی به من عطا کن.

»

6که از من و از خاندان یعقوب ارث ببرد، و او را، پروردگارا، مرضیّ خود گردان!

7فرشتگان گفتند: «ای زکریا!

ما تو را به پسری بشارت می‌دهیم که نامش یحیی خواهد بود؛ نامی که پیش از این به کسی نداده‌ایم.

»

8او گفت: «پروردگارا!

چگونه ممکن است من پسری داشته باشم در حالی که همسرم نازا است و خودم نیز به نهایت پیری رسیده‌ام؟»

9فرشته پاسخ داد: «اینگونه است!

پروردگارت می‌فرماید: این برای من آسان است، همانگونه که تو را آفریدم در حالی که پیش از این هیچ نبودی!

»

10زکریا گفت: «پروردگارا!

نشانه‌ای برای من قرار ده.

» او پاسخ داد: «نشانه تو این است که سه شبانه‌روز کامل نمی‌توانی با مردم سخن بگویی، در حالی که لال نیستی.

»

11پس او از محرابش به سوی قومش بیرون آمد و با اشاره به آنها فهماند که «الله» را بامداد و شامگاه تسبیح کنند.

12سپس (به او گفته شد): «ای یحیی!

کتاب را به جد بگیر.

» و در کودکی به او حکمت دادیم،

13و از جانب خود مهربانی و پاکی (به او بخشیدیم).

و او پرهیزگار بود،

14و نسبت به پدر و مادرش نیکوکار بود.

و ستمگر و نافرمان نبود.

15و سلام بر او، روزی که متولد شد، و روزی که می‌میرد، و روزی که زنده برانگیخته می‌شود!

16و در کتاب، مریم را یاد کن، آنگاه که از کسانش کناره گرفت و به سوی مکانی در شرق رفت.

17در حالی که خود را از آنان پنهان کرده بود.

پس ما روح خود (جبرئیل) را به سوی او فرستادیم که به صورت بشری تمام عیار بر او نمایان شد.

18او گفت: «من از تو به خدای رحمان پناه می‌برم!

پس اگر پرهیزگاری، از من دور شو.

»

19او پاسخ داد: «من تنها فرستاده پروردگار تو هستم تا به تو پسری پاکیزه ببخشم.

»

20او با تعجب گفت: «چگونه ممکن است من پسری داشته باشم در حالی که هیچ مردی مرا لمس نکرده است و من بدکاره نیستم؟»

21گفت: «چنین است!

پروردگارت می‌گوید: این بر من آسان است؛ و [چنین می‌کنیم] تا او را آیتی برای مردم و رحمتی از جانب خود قرار دهیم؛ و این فرمانی است قطعی.

»

22پس به او حامله شد و به مکانی دور دست رفت.

23پس درد زایمان او را به سوی تنه نخل خرما کشاند.

گفت: «ای کاش پیش از این مرده بودم و به کلی از یادها رفته بودم!

»

24پس صدایی از زیر او ندا داد: «غمگین مباش!

پروردگارت نهری در زیر پایت قرار داده است.

»

25و تنه این نخل را به سوی خود تکان ده، خرماهای تازه و رسیده بر تو فرو خواهد ریخت.

26پس بخور و بنوش و چشمت را روشن دار.

و اگر کسی از مردم را دیدی، بگو: «من برای رحمان نذر سکوت کرده‌ام، پس امروز با کسی سخن نمی‌گویم.

»

27پس او در حالی که او را حمل می‌کرد، بازگشت.

[قومش] گفتند: «ای مریم!

به راستی کار بسیار زشتی انجام داده‌ای!

»

28ای خواهر هارون!

پدرت مرد بدکاری نبود و مادرت نیز بدکاره نبود.

29پس او به کودک اشاره کرد.

[قومش] گفتند: «چگونه با کودکی که در گهواره است، سخن بگوییم؟»

30عیسی گفت: «من به راستی بنده خدا هستم.

او به من کتاب داده و مرا پیامبر قرار داده است.

»

31او مرا در هر کجا که باشم مایه برکت قرار داده است، و مادامی که زنده‌ام مرا به اقامه نماز و پرداخت زکات امر کرده است،

32و نسبت به مادرم نیکوکار قرار داده است.

او مرا جبّار و شقی قرار نداده است.

33سلام بر من باد، روزی که متولد شدم، و روزی که می‌میرم، و روزی که زنده برانگیخته خواهم شد!

»

34این عیسی، پسر مریم است.

و این سخن حق است که در آن اختلاف می‌کنند.

35خدا را نشاید که فرزندی داشته باشد!

سبحان او.

هرگاه امری را اراده کند، فقط می‌گوید: «باش!

» پس می‌شود!

36عیسی نیز گفت: «همانا الله پروردگار من و پروردگار شماست، پس تنها او را بپرستید.

این صراط مستقیم است.

»

37اما گروه‌های مختلف آنها درباره او با یکدیگر اختلاف کردند.

پس وای بر کافران هنگامی که آن روز هولناک را ملاقات کنند!

38چه شنوا و بینا می‌شوند حقیقت را در روزی که نزد ما می‌آیند!

اما امروز ستمکاران آشکارا گمراه شده‌اند.

39و آنان را ای پیامبر از روز حسرت بیم ده، آنگاه که کار به پایان رسد، در حالی که آنان هنوز غافلند و ایمان نمی‌آورند.

40بی‌تردید، زمین و هر آنچه بر آن است، سرانجام از آنِ ماست.

و همه به سوی ما بازگردانده خواهند شد.

41و در کتاب، ابراهیم را یاد کن.

او صدیق و پیامبر بود.

42هنگامی که به پدرش گفت: ای پدر جان!

چرا بت‌هایی را می‌پرستی که نه می‌شنوند و نه می‌بینند و نه هیچ سودی به تو می‌رسانند؟

43ای پدر جان!

به راستی دانشی به من رسیده است که به تو نرسیده، پس از من پیروی کن تا تو را به راه راست هدایت کنم.

44ای پدر جان!

شیطان را نپرست.

همانا شیطان همواره نافرمان رحمان است.

45ای پدر جان!

من بیم آن دارم که عذابی از جانب رحمان به تو رسد و همنشین شیطان شوی.

46او تهدید کرد: «ای ابراهیم!

چگونه جرأت می‌کنی بت‌های مرا انکار کنی؟ اگر دست برنداری، قطعاً تو را سنگسار خواهم کرد.

پس از من دور شو!

»

47ابراهیم پاسخ داد: «سلام بر تو باد!

من از پروردگارم برای تو آمرزش خواهم خواست.

او حقیقتاً نسبت به من بسیار مهربان بوده است.

»

48اکنون، من از همه شما و از آنچه شما به جای الله می‌خوانید، کناره‌گیری می‌کنم.

اما من تنها پروردگارم را می‌خوانم و امیدوارم که در دعایم به پروردگارم ناامید نشوم.

49پس هنگامی که از آنان و از آنچه به جای الله می‌پرستیدند، جدا شد، ما به او اسحاق و یعقوب را عطا کردیم و هر یک از آنان

را پیامبر گرداندیم.

50ما رحمت خود را بر آنان فرو ریختیم و برایشان ذکر خیری قرار دادیم.

46او تهدید کرد: «ای ابراهیم!

چگونه جرأت می‌کنی بت‌های مرا انکار کنی؟ اگر دست برنداری، قطعاً تو را سنگسار خواهم کرد.

پس از من دور شو!

»

47ابراهیم پاسخ داد: «سلام بر تو!

من از پروردگارم برایت طلب آمرزش خواهم کرد، زیرا او همواره نسبت به من بسیار مهربان بوده است.

»

48«اکنون، من از شما و از آنچه به جای الله می‌خوانید دوری می‌کنم.

و پروردگارم را می‌خوانم، به امید اینکه در خواندن پروردگارم هرگز ناامید نشوم.

»

49پس چون از آنها و از آنچه به جای الله می‌پرستیدند دوری کرد، ما اسحاق و یعقوب را به او بخشیدیم و هر یک از آنها را پیامبر

گردانیدیم.

50و رحمت خود را بر آنها فرو ریختیم و برایشان یاد نیکویی قرار دادیم.

51و در کتاب، موسی را یاد کن.

او براستی برگزیده بود و رسول و نبی بود.

52و او را از جانب راست کوه طور ندا دادیم و او را نزدیک آوردیم و با او راز گفتیم.

53و از رحمت خود، برادرش هارون را پیامبری برای او قرار دادیم.

54و در کتاب، اسماعیل را یاد کن ای پیامبر.

او صادق الوعد بود و رسول و نبی بود.

55او قوم خود را به نماز و زکات امر می‌کرد.

و پروردگارش از او راضی بود.

56و در کتاب، ای پیامبر، داستان ادریس را یاد کن.

او بسیار راستگو و پیامبر بود.

57و او را به مقامی بلند برکشیدیم.

58اینان از پیامبرانی بودند که خداوند بر آنان نعمت بخشیده بود، از فرزندان آدم، و از نسل کسانی که با نوح (در کشتی) حمل کردیم، و از فرزندان

ابراهیم و اسرائیل، و از کسانی که هدایتشان کردیم و برگزیدیم.

و چون آیات خدای رحمان بر آنان تلاوت می‌شد، به سجده می‌افتادند در حالی که گریه می‌کردند.

59اما پس از آنان، نسل‌هایی آمدند که نماز را ضایع کردند و از شهوات پیروی نمودند.

به زودی سزای گمراهی خود را خواهند دید.

60و اما کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کارهای شایسته انجام دهند، آنان وارد بهشت می‌شوند و به هیچ وجه مورد ستم قرار نمی‌گیرند.

61آنها در باغ‌های جاودان (جنات عدن) خواهند بود، وعده‌ای که خداوند رحمان به بندگانش داده است، بندگانی که آن را ندیده‌اند.

وعده او قطعاً به حقیقت می‌پیوندد.

62در آنجا هرگز سخن بیهوده نخواهند شنید، مگر سلام.

و در آنجا روزی‌شان صبح و شام مهیاست.

63این همان بهشتی است که ما آن را به هر کس از بندگانمان که پرهیزگار باشد، به ارث می‌دهیم.