Ṣãd (Sura 38)

Ta sura jest postrzegana jako kontynuacja poprzedniej sury, ponieważ wspomina niektórych proroków, którzy nie są tam wymienieni – takich jak Dawid, Salomon i Hiob. Ponownie potępieni są poganie za zaprzeczanie jedyności Allaha, odrzucanie Proroka (ﷺ) jako „magika, całkowitego kłamcę” oraz za twierdzenie, że świat został stworzony bez celu. Odwołano się do stworzenia Adama (ﷺ) oraz wrogości, jaką Szatan żywi do niego i jego potomków (wersety 71-85), oraz kary czekającej zwodzicieli i ich naśladowców (wersety 55-64), w kontraście do błogości przeznaczonej dla sprawiedliwych (wersety 49-54). Koniec tej sury podkreśla uniwersalność Koranu, natomiast początek następnej mówi o jego boskiej naturze.