گاو

این سوره با ۲۸۶ آیه، طولانی‌ترین سوره در قرآن است.

این سوره شامل بزرگترین آیه (۲۵۵)، طولانی‌ترین آیه (۲۸۲) و احتمالاً آخرین آیه نازل شده قرآن (۲۸۱) است.

پیامبر اکرم ﷺ این سوره و سوره بعدی را "دو نور درخشان" نامیدند.

ایشان فرمودند که این سوره باید در خانه‌های ما تلاوت شود تا شیطان را دور نگه دارد.

{امام مسلم}

این سوره به ویژگی‌های مؤمنان، کافران و منافقان می‌پردازد.

این سوره همچنین به اعتقادات و اعمال اهل کتاب – یهودیان و مسیحیان – می‌پردازد.

قرآن از سوی خداوند برای هدایت تمام بشریت نازل شده است.

کسانی که در قرآن تردید می‌کنند، به چالش کشیده می‌شوند تا چیزی شبیه آن بیاورند.

خداوند آفریننده تواناست و می‌تواند به آسانی همه را برای حسابرسی زنده گرداند.

خداوند نعمت‌های فراوانی به ما عطا کرده است و او سزاوار عبادت و شکرگزاری ماست.

شیطان بزرگترین دشمن بشریت است.

الله مردم را با تکالیف خاصی می‌آزماید تا نشان دهد که آیا مطیع هستند یا خیر.

حضرت ابراهیم به دلیل اطاعت، شکرگزاری و ایمان راستینش به الله، به عنوان الگو ذکر شده است.

این سوره موضوعات بسیاری را در بر می‌گیرد، از جمله عبادات (نماز، حج و روزه)، جنگ و صلح، ازدواج و طلاق، صدقه و قرض و غیره.

اخلاص برای اینکه اعمال ما مورد قبول واقع شوند و پاداش کامل دریافت کنند، بسیار مهم است.

الله خبائث را حرام و طیبات را حلال کرده است به نفع ما.

اگر خدا با ما باشد، مهم نیست چه کسی علیه ما باشد.

مهم است که در خوشی و ناخوشی دعا کنیم.

باید از اشتباهات دیگران درس بگیریم تا خودمان مرتکب آن اشتباهات نشویم.

خداوند هیچ کس را جز به اندازه توانش مکلف نمی‌کند.

این داستانی تخیلی درباره پادشاهی است که سه خدمتکار داشت.

یک روز، او از هر یک از آنها خواست که به مغازه بروند و یک چرخ‌دستی را با غذا پر کنند.

بنابراین، آنها به یک مرکز خرید بزرگ رفتند و هر یک از آنها یک چرخ‌دستی و چند کیسه برداشتند.

نفر اول چرخ‌دستی خود را با میوه، سبزیجات، نان، آبمیوه، شکلات، آجیل و آب پر کرد.

نفر دوم دستورات پادشاه را نادیده گرفت و گفت: "من فقط هر چیزی را که می‌خواهم می‌خرم.

" بنابراین، او چرخ‌دستی خود را با لباس، کفش، کمربند و دستمال توالت پر کرد.

نفر سوم وانمود کرد که کیسه‌هایش را با غذا پر می‌کند، اما با کیسه‌های خالی رفت.

وقتی آنها نزد پادشاه بازگشتند، او به نگهبانانش دستور داد: "هر یک از آنها را به مدت دو هفته در اتاقی جداگانه زندانی کنید و بگذارید هر چه

از مغازه آوردند بخورند!

"

نفر اول مشکلی نداشت، چون از پادشاه اطاعت کرد.

بنابراین، به مدت دو هفته روی کاناپه استراحت می‌کرد و از تمام غذاهای فوق‌العاده‌ای که از فروشگاه آورده بود، لذت می‌برد.

این نمونه‌ای است از سه دسته از مردم که در این دنیا زندگی می‌کنند و مأمور به اطاعت از خداوند و انجام اعمال صالحی هستند که در آخرت

به نفعشان خواهد بود.

بندگان مؤمنی که از پروردگارشان اطاعت می‌کنند، اعمال صالح خود را با خود خواهند برد و از پاداش‌هایشان خشنود خواهند بود.

بندگان کافری که از الله نافرمانی می‌کنند، اعمالشان در روز قیامت برایشان سودی نخواهد داشت.

منافقانی که تظاهر به ایمان می‌کنند اما در خفا از الله نافرمانی می‌کنند، آنها نیز بهای سنگینی برای نافرمانی‌شان خواهند پرداخت.

این سوره به ویژگی‌های مؤمنان، کافران و منافقان می‌پردازد.

به ما می‌آموزد که کسانی که از الله اطاعت می‌کنند و اعمال نیک انجام می‌دهند، به خودشان سود می‌رسانند.

اما کسانی که از او نافرمانی می‌کنند و اعمال بد انجام می‌دهند، تنها به خودشان ضرر می‌رسانند.

همانطور که در مقدمه ذکر شد، سوره‌های مکی عمدتاً بر ایمان راستین به الله به عنوان تنها خالق و روزی‌دهنده تمرکز دارند، کسی که همه را برای حساب‌رسی

دوباره زنده خواهد کرد.

سوره‌های مدنی، مانند سوره ۲، بر احکام عملی مربوط به عبادات، وظایف مردم در قبال الله، و روابطشان با یکدیگر—از جمله تجارت، ازدواج، طلاق، جنگ، صلح و غیره—تمرکز

دارند.

هدف این سوره‌ها آموزش به مسلمانان است که چگونه افراد، خانواده‌ها و جوامع قوی بسازند.

به افراد آموزش داده می‌شود که چگونه ارتباطی مستحکم با الله برقرار کنند.

به خانواده‌ها قوانینی معرفی می‌شود که از ازدواج‌ها محافظت کرده و مشکلاتشان را حل کنند.

به جامعه جدید مسلمانان در مدینه دستور داده می‌شود که از خود در برابر تهدیدات داخلی و خارجی محافظت کنند.

تهدیدات داخلی از منافقین و تهدیدات خارجی از برخی دشمنان غیرمسلمان نشأت می‌گرفت.

برای بنا نهادن یک امت اسلامی نیرومند، سوره‌های مدنی – به ویژه این سوره – بر دو لازمه مهم تأکید می‌کنند:

تقوای الهی، که به معنای همواره او را به یاد داشتن است (با انجام کارهایی که او را خشنود می‌سازد و دوری گزیدن از کارهایی که او را

ناخشنود می‌کند).

متوجه خواهید شد که اعمال عبادی ذکر شده در این سوره با تذکراتی برای یاد خدا توأم شده‌اند.

اطاعت از الله و رسولش.

این سوره نمونه‌های بسیاری در مورد اهمیت فرمانبرداری و عواقب سرپیچی ارائه می‌دهد.

برای مثال،

به آدم امر شد که می‌تواند از هر درختی بخورد مگر یک درخت معین، اما او فراموش کرد و از فرمان خدا سرپیچی کرد.

به ابلیس فرمان داده شد که به آدم سجده کند، اما او متکبرانه سر باز زد.

بنی‌اسرائیل به قربانی کردن گاوی امر شدند، اما به موسی سخت گرفتند.

به آنها فرمان داده شد که حرمت روز شنبه را پاس بدارند (و در آن روز ماهی‌گیری نکنند)، اما عده‌ای از آنها آن را نقض کردند.

به آنها فرمان داده شد که از دروازه شهر وارد شوند و دعای خاصی را بر زبان آورند، اما آنها سخنی کاملاً متفاوت گفتند.

بعدها به آنها دستور داده شد که طالوت را به عنوان پادشاه جدید خود بپذیرند، اما بسیاری از آنها اعتراض کردند.

طالوت از لشکرش خواست که در مسیر نبرد از آب رودخانه ننوشند، اما بیشتر آنها به او گوش ندادند.

این تربیت در تقوا و اطاعت برای آماده‌سازی مؤمنان جهت پذیرش برخی اوامر مهم، از جمله تغییر قبله (جهت نماز) از مسجدالاقصی (در قدس) به کعبه (در مکه)،

بسیار حائز اهمیت بود.

مؤمنان بلافاصله از این فرمان اطاعت کردند، در حالی که منافقان در آن بحث و چون و چرا نمودند.

شاید کسی بپرسد: «هدف از «الف لام میم» (در آیه ۱) چیست، در حالی که هیچ‌کس معنای دقیق آن را نمی‌داند؟» امام ابن عاشور در تفسیر مشهور خود،

۲۱ نظر مختلف را درباره معنای این حروف ذکر کرده است.

نظر برگزیده این است که این حروف برای به چالش کشیدن بت‌پرستانی آمده‌اند که ادعا می‌کردند قرآن توسط پیامبر ﷺ ساخته شده است.

با وجود اینکه اعراب استادان زبان عربی بودند، نتوانستند با سبک قرآن برابری کنند.

آنها نه تنها نتوانستند یک سوره بیاورند، بلکه حتی نتوانستند با یک آیه (کوچک) نیز برابری کنند، حتی با آیاتی کوچک مانند الف لام میم، طه یا قاف.

کافران به چالش کشیده شدند تا چیزی همانند سبک قرآن بیاورند (رجوع کنید به 2:23)، اما به طرز فجیعی شکست خوردند.

در عوض، شروع به بهانه‌تراشی کردند و گفتند: «این چه وحی‌ای است؟ مثال مگس (22:73) و مثال عنکبوت (29:41) می‌زند!

» از این رو، آیه 2:26 نازل شد تا به ادعای سفیهانه آنها پاسخ دهد.

فرقی نمی‌کند که خداوند مثال یک حشره کوچک را به کار ببرد یا یک فیل عظیم‌الجثه.

برای خداوند تفاوت چندانی بین آنها نیست، زیرا او هر دو را با فرمان «باش!

» آفرید.

(امام ابن عاشور)

ممکن است کسی بپرسد: «چرا خداوند به فرشتگان گفت که می‌خواهد بشر را بیافریند، با وجود اینکه او نیازی به اجازه کسی ندارد؟» به گفته امام ابن عاشور،

خداوند فرشتگان را آگاه ساخت زیرا می‌خواست آنها از اهمیت آدم و نوع بشر آگاه شوند.

خداوند همچنین می‌خواست به ما بیاموزد که در امور با دیگران مشورت کنیم.

ممکن است کسی بپرسد: «اگر فرشتگان همیشه از خداوند اطاعت می‌کنند (۲۱:۲۶-۲۸)، چگونه تصمیم او را برای قرار دادن انسان‌ها به عنوان حاکم زمین زیر سوال بردند؟» به

گفته امام ابن کثیر، فرشتگان تصمیم خداوند را زیر سوال نبردند؛ آنها فقط می‌خواستند حکمت پشت تصمیم او را بیاموزند.

در اسلام، هیچ اشکالی ندارد اگر کسی برای یادگیری و رشد در ایمان سوالی بپرسد، درست همانطور که ابراهیم (ع) انجام داد وقتی می‌خواست بداند چگونه خداوند مردگان

را زنده می‌کند (۲:۲۶۰).

ممکن است کسی بپرسد: «فرشتگان چگونه می‌دانستند که انسان‌ها در زمین فساد خواهند کرد؟» به گفته امام ابن کثیر، برخی از علما گفتند که شاید خود خداوند به

فرشتگان گفته بود.

دیگر علما گفتند که شاید موجودات دیگری در زمین (شاید جن‌ها) بودند که کارهای وحشتناکی انجام داده بودند، بنابراین فرشتگان گمان کردند که انسان‌ها نیز همین کار را

خواهند کرد.

و خداوند داناتر است.

ممکن است کسی بپرسد: «منظور خداوند چه بود وقتی در آیه ۳۰ به فرشتگان فرمود: «من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید»؟» شاید منظور خداوند این بود که اگرچه

برخی انسان‌ها کارهای بدی انجام خواهند داد، اما دیگران کارهای بزرگی انجام خواهند داد.

به محمد (ص) و دیگر پیامبران فکر کنید و ببینید چقدر نیکی به این دنیا آوردند.

به صحابه فکر کنید.

به علمایی مانند امام ابوحنیفه، امام بخاری و بسیاری دیگر فکر کنید.

به صلاح‌الدین، محمد الفاتح و عمر المختار فکر کنید.

به همه انسان‌های خوبی فکر کنید که نماز می‌خوانند، صدقه می‌دهند و به دیگران خدمت می‌کنند.

به همه معلمان، پزشکان، مهندسان، کارگران، پدران و مادرانی فکر کنید که دنیا را به مکانی بهتر تبدیل کردند.

طبق قرآن، شیطان از آتش و آدم از گل آفریده شد.

شیطان جن بود، نه فرشته (۱۸:۵۰).

هنگامی که خداوند آدم را آفرید، تصریح کرد که او را به عنوان خلیفه در زمین قرار خواهد داد.

از آنجا که شیطان بسیار خدا را عبادت می‌کرد، همیشه در جمع فرشتگانی بود که وقف عبادت خدا بودند.

هنگامی که خداوند به آن فرشتگان دستور داد که به آدم سجده کنند، شیطان نیز با آنها ایستاده بود.

همه سجده کردند، جز شیطان که اعتراض کرد: "من از او بهترم؛ من از آتش آفریده شده‌ام و او از گل.

چرا باید به او سجده کنم؟" بنابراین، او به خاطر تکبرش از خداوند نافرمانی کرد.

(امام ابن کثیر)