Ar-Rûm (Sura 30)

Ta mekkańska sura bierze swoją nazwę od odniesienia do Rzymian w wersecie 2. Światowymi supermocarstwami na początku VII wieku były Cesarstwo Bizantyjskie (Rzymskie) i Perskie. Gdy wyruszyły na wojnę w 614 roku n.e., Rzymianie ponieśli druzgocącą klęskę. Mekkańscy poganie radowali się z klęski rzymskich chrześcijan z rąk perskich pogan. Wkrótce objawione zostały wersety 30:1-5, stwierdzające, że Rzymianie odniosą zwycięstwo w ciągu trzech do dziewięciu lat. Osiem lat później Rzymianie odnieśli decydujące zwycięstwo nad Persami, podobno tego samego dnia, kiedy muzułmanie pokonali armię mekkańską w bitwie pod Badr. W dalszej części sury przytacza się liczne błogosławieństwa i znaki naturalne, aby udowodnić nieskończone miłosierdzie i moc Allaha, wraz z potępieniami dla pogan za ich niewdzięczność i za oddawanie czci bezsilnym bożkom obok Allaha. Sura kończy się wezwaniem do Proroka (ﷺ), aby nie zniechęcał się tym, co mówią zaprzeczający. W Imię Allaha – Najbardziej Współczującego, Najbardziej Miłosiernego.