Skrucha

Ta sura rozpoczyna się unieważnieniem wszystkich porozumień pokojowych naruszonych przez bałwochwalców.

Muzułmanie są wezwani do sprawiedliwego traktowania tych, którzy dotrzymali swoich umów.

Allah zawsze wspierał i chronił Swojego Proroka, zwłaszcza podczas jego Hidżry z Mekki do Medyny oraz Bitwy pod Hunajn.

Zwycięstwo pochodzi jedynie od Allaha.

Życie jest pełne prób.

Wierni przyłączyli się do Proroka, gdy wyruszył na bitwę pod Tabuk.

Hipokryci zostali zdemaskowani i skrytykowani za wymyślanie wymówek, aby uniknąć marszu z armią muzułmańską.

Jest haram żartować z Allaha, Jego Proroka lub Koranu.

Allah jest skłonny przebaczyć tym, którzy są uczciwi i szczerzy.

Muzułmanie powinni być zawsze gotowi chronić swoją wspólnotę.

Ważne jest, aby zdobyć więcej wiedzy o islamie.

Prorok przyszedł jako miłosierdzie dla całej ludzkości.

Aby naprawdę zrozumieć tę surę, musimy znać jej tło historyczne. Jeśli chodzi o nową wspólnotę muzułmańską w Medynie, istniały 4 główne grupy w mieście i poza nim: 1. Muzułmanie, którzy mieli prawdziwą wiarę w Allaha i ciężko pracowali, aby zbudować silną wspólnotę. 2. Hipokryci, którzy publicznie przyjęli islam, ale potajemnie działali przeciwko muzułmanom. 3. Niemuzułmanie (głównie czciciele bożków, Żydzi i chrześcijanie), którzy dotrzymywali swoich umów z Prorokiem. 4. Niemuzułmanie, którzy łamali swoje umowy i stanowili zagrożenie dla wspólnoty muzułmańskiej.

Ta sura mówi o wszystkich tych 4 grupach. Wiernym muzułmanom obiecuje się wielkie nagrody za wspieranie sprawy Allaha. Hipokryci są krytykowani i wielokrotnie ostrzegani za swoje złe czyny i postawy.

Jeśli chodzi o niemuzułmanów, którzy dotrzymywali swoich umów i w żaden sposób nie zagrażali wspólnocie muzułmańskiej, Prorokowi nakazano dotrzymywać z nimi umów. Jeśli chodzi o innych niemuzułmanów, którzy stanowili zagrożenie (atakując muzułmanów, wspierając innych przeciwko nim, łamiąc z nimi umowy lub uniemożliwiając im zapraszanie innych do islamu), otrzymują 3 opcje (wspomniane w autentycznym hadisie przekazanym przez Imama Muslima): przyjęcie islamu, zapłacenie podatku ochronnego (dżizja) lub pójście na wojnę. (Imam Ibn Al-Qayim w swojej książce Ahkam Ahl Az-Zimmah „Orzeczenia dotyczące Ludów Chronionych”)

Ktoś może zapytać: „Dlaczego ta sura nie zaczyna się od basmali, tak jak wszystkie inne sury?” Prawdą jest, że to jedyna sura w Koranie, która nie zaczyna się od: „W Imię Allaha – Najłaskawszego, Najmiłosierniejszego.” Uczeni podają różne powody tego:

1. Być może dlatego, że ta sura i poprzednia (Al-Anfal) są uważane za bliźniacze sury, które się wzajemnie uzupełniają. Zatem nie było potrzeby dodawania basmali pomiędzy nimi.

2. Albo być może dlatego, że ta sura zaczyna się od wypowiedzenia wojny wrogom, którzy ciągle łamali swoje porozumienia pokojowe z Prorokiem. Zatem nie było stosowne wspominać o dobroci i miłosierdziu Allaha w basmali, a następnie w tym samym tchnieniu wypowiadać wojnę!

Według Imama Al-Qurtubiego, wybrana opinia jest taka, że w ten sposób sura została objawiona Prorokowi i w ten sposób nakazał ją zapisać, i kropka!

Po zwycięstwie nad Mekką większość Arabii przyjęła islam i zawarła pokój, lecz plemiona Hawazin i Thaqif planowały zaatakować muzułmanów.

W odpowiedzi Prorok (pokój z nim) poprowadził przeciwko nim największą armię muzułmańską, jaką kiedykolwiek zgromadzono w tamtym czasie, liczącą 12 000 żołnierzy.

Niektórzy muzułmanie, zbyt pewni swojej liczebności, chełpili się, że ich armia jest niezwyciężona.

Jednakże podczas bitwy armia muzułmańska wpadła w zasadzkę. Większość żołnierzy uciekła, pozostawiając jedynie Proroka i kilku wiernych towarzyszy, którzy utrzymali pozycję.

Prorok (pokój z nim) pozostał niewzruszony i zmotywował wiernych do powrotu i walki. Ostatecznie armia przegrupowała się i odniosła zwycięstwo pod Hunajn. (Zrelacjonowane przez Imama Ibn Kathira i Imama Al-Qurtubiego)

Dżizja (podatek ochronny) była praktyką, która istniała jeszcze przed czasami Proroka Mahometa. Według Biblii Jezus zezwolił swoim wyznawcom płacić podatki cesarzowi rzymskiemu.

Pod rządami islamskimi wszyscy obywatele mieli obowiązki finansowe: muzułmanie płacili zakat (2,5% swoich oszczędności), a niemuzułmanie płacili dżizję.

Dżizja była niewielką roczną kwotą, wynoszącą średnio jednego dinara (4,25 grama złota).

Wielu niemuzułmanów było zwolnionych z płacenia dżizji, w tym kobiety, dzieci, osoby starsze, biedni, niezdolni do pracy oraz ci, którzy poświęcili swoje życie kultowi w świątyniach. Zwolnieni byli również ci, którzy wstąpili do armii muzułmańskiej.

Biedni niemuzułmanie otrzymywali wsparcie finansowe od państwa muzułmańskiego. Co więcej, jeśli muzułmański władca nie był w stanie chronić niemuzułmanów pod swoją opieką, dżizja była im zwracana.

Werset 31 stwierdza, że Żydzi i chrześcijanie wzięli swoich przywódców religijnych za panów.

Człowiek imieniem 'Adi ibn Hatim, który był chrześcijaninem przed przyjęciem islamu, wyraził swoje zakłopotanie Prorokowi, mówiąc: „Ale oni nie czczą swoich przywódców religijnych!”

Prorok odpowiedział, pytając: „Czyż nie są posłuszni tym przywódcom, kiedy ci zezwalają na to, co jest zakazane, i zakazują tego, co jest dozwolone?”

'Adi potwierdził: „Tak, robią tak.”

Prorok wyjaśnił wtedy: „W ten sposób ich czczą.” (Zapisane przez Imama At-Tirmiziego)

Historia nawrócenia Salmana Al-Farisiego na islam jest niezwykła, jak przekazał Imam Ahmad.

Salman, pochodzący z Persji, początkowo był czcicielem ognia, a jego ojciec był strażnikiem ich 'świętego ognia'. Później został chrześcijaninem i służył przywódcy religijnemu w Syrii.

Salman odkrył, że ten przywódca był nieuczciwy, potajemnie gromadząc złote i srebrne datki kościelne zamiast oddawać je biednym. Kiedy przywódca zmarł, Salman ujawnił jego zdradę ludziom, którzy, w swoim gniewie, odmówili pochowania ciała.

Po służbie u innych dobrych przywódców religijnych, Salmanowi opowiedziano o Proroku Muhammadzie. W drodze do Arabii został schwytany i sprzedany jako niewolnik w Medynie.

Kiedy Prorok przybył do Medyny, Salman przyjął islam i, z pomocą społeczności muzułmańskiej, udało mu się wykupić swoją wolność.

Wersety 34-35 Koranu stanowczo potępiają nieuczciwych przywódców religijnych, którzy kradną datki. Wersety te ostrzegają, że w Dniu Sądu zgromadzone przez nich skarby zostaną użyte do ukarania ich w Piekle.

Święte miesiące w kalendarzu islamskim to 11. (Dhul-Qadah), 12. (Dhul-Hijjah), 1. (Muharram) i 7. (Rajab) miesiąc.

Bałwochwalcy wiedzieli, że walka była zakazana podczas tych świętych miesięcy, ale przenosili ten zakaz na inne miesiące.

Pozwalali na walkę w rzeczywistych świętych miesiącach i, aby utrzymać łączną liczbę czterech zakazanych miesięcy, arbitralnie zakazywali walki w czterech innych miesiącach (np. 3., 4., 8. i 10.).

Ta praktyka zmieniania świętych miesięcy była formą oszustwa i manipulacji. (Zapisane przez Imama Ibn Kathira i Imama Al-Baghawiego)

Jedność Arabii pod islamem zagroziła imperiom rzymskiemu i perskiemu, ponieważ wiele niemuzułmańskich plemion zaczęło przenosić swoją lojalność na społeczność muzułmańską.

Według Imama Ibn Kathira, Prorok otrzymał wiadomość, że wojska rzymskie przygotowują się do ataku na muzułmanów. W 9. roku po Hidżrze Prorok ogłosił kampanię do Tabuk (ponad 700 km na północ od Medyny), aby się z nimi zmierzyć.

Kampania ta była niezwykle trudna z powodu dotkliwego upału, dużej odległości i trudności finansowych muzułmanów. Mimo to Prorok wezwał do wsparcia, a wierni muzułmanie ofiarowali, co mogli, podczas gdy hipokryci tego nie zrobili.

Chociaż Prorokowi udało się zebrać ponad 30 000 żołnierzy, wielu innych nie dołączyło do armii, z ważnymi wymówkami lub bez nich.

Podczas podróży Prorok dokonał wielu cudów, takich jak rozmnożenie jedzenia i wody, modlitwa o deszcz oraz ostrzeżenie przed nadchodzącą burzą. W drodze powrotnej Allah uratował go przed próbą zamachu ze strony niektórych hipokrytów. (Zapisane przez Imama Al-Buchariego i Imama Muslima)

Armia rzymska, pamiętając o swoich trudnościach z 3-tysięczną armią muzułmańską w bitwie pod Mu'tah rok wcześniej, uciekła z Tabuk na inne ziemie kontrolowane przez Rzymian, takie jak Syria.

Armia muzułmańska pozostała w Tabuk przez kilka dni, aby zademonstrować swoją odwagę. W tym czasie kilka chrześcijańskich plemion arabskich przybyło, aby zapłacić muzułmanom dżizję.

Następujące wersety zostały objawione, aby skrytykować tych, którzy nie przyłączyli się do Proroka w kampanii do Tabuk.