Światło

Ta sura uczy wiernych zasad postępowania wobec siebie nawzajem.

Jest haram wchodzić w romantyczne związki poza małżeństwem.

Nie powinniśmy rozpowszechniać fałszywych oskarżeń ani błędnych informacji o ludziach.

Nie powinniśmy wierzyć we wszystko, co słyszymy.

Muzułmanie i muzułmanki mają nakaz być skromnymi.

Należy prosić o pozwolenie przed wejściem do cudzych domów.

Allah obiecuje wspierać Swoich wiernych sług.

Wierni są prowadzeni przez światło Allaha, natomiast bezbożni są zagubieni w ciemności.

Allah posiada doskonałą wiedzę i moc.

Wszystko we wszechświecie chwali Allaha.

Hipokryci są krytykowani za nieposłuszeństwo Prorokowi (ﷺ).

Muzułmanie powinni zawsze szanować i czcić Proroka (ﷺ).

Jeden z towarzyszy, Marthad ibn Abi Marthad (R.A.), znał nieprzyzwoitą, oddającą cześć bożkom kobietę z Mekki, zanim został muzułmaninem. Później, gdy Marthad (R.A.) przyjął islam, zapytał Proroka (ﷺ), czy mógłby poślubić tę kobietę.

Został objawiony werset 3, mówiący Marthadowi (R.A.), że nie powinien poślubiać tej oddającej cześć bożkom kobiety. {Imam At-Tirmidhi}

Ważne jest, aby zauważyć, że islam otwiera ludziom drzwi do pokuty. Ci, którzy zgrzeszyli w przeszłości, a następnie zmienili swoje postępowanie, zostaną zaakceptowani przez Allaha i resztę społeczności muzułmańskiej, pod warunkiem, że są szczerzy.

Po bitwie pod Uhud, gdzie muzułmanie ponieśli klęskę, niektóre plemiona uznały, że społeczność muzułmańska w Medynie osłabła. Plemiona te zaczęły przygotowywać się do ataków na miasto. Prorok (ﷺ) musiał poprowadzić kampanie, aby powstrzymać te plemiona przed dotarciem do Medyny.

Podczas jednej z tych kampanii towarzyszyła mu jego żona, Aisza (R.A.). W tamtych czasach kobiety zazwyczaj podróżowały w konstrukcji przypominającej mały namiot umieszczony na wielbłądzie.

Po krótkiej przerwie w drodze karawana opuściła obóz, nie wiedząc, że Aiszy (R.A.) nie było w środku. Poszła szukać naszyjnika, który zgubiła. Kiedy wróciła, wszyscy już odeszli, więc musiała czekać tam sama.

Niedługo potem przyszedł towarzysz o imieniu Safwan (R.A.) i zdał sobie sprawę, że została w tyle, więc odprowadził ją do karawany.

Kiedy 'Aisha (R.A.) została fałszywie oskarżona i plotki zaczęły się rozprzestrzeniać, jeden z towarzyszy, imieniem Abu Aiyub Al-Ansari (R.A.), omówił sytuację ze swoją żoną.

Zapytał: "Czy nie słyszysz, co ludzie mówią o żonie Proroka?" Ona odpowiedziała: "To wszystko kłamstwa." Wtedy on powiedział: "Gdybyś była 'Aishą (R.A.), czy zrobiłabyś coś takiego?" Ona rzekła: "Niemożliwe!" On skomentował: "Na Allaha!

'Aisha (R.A.) jest lepsza od ciebie, a dla niej jest to jeszcze bardziej niemożliwe." Wtedy ona powiedziała do niego: "Gdybyś był Safwanem (R.A.), czy zrobiłbyś coś takiego?" On odpowiedział: "Niemożliwe!" Ona skomentowała: "Na Allaha!

Safwan (R.A.) jest lepszy od ciebie, a dla niego jest to jeszcze bardziej niemożliwe."

Według wielu uczonych, werset 12 został objawiony, aby nauczyć wierzących, że powinni byli zareagować tak jak Abu Aiyub (R.A.) i jego żona. {Imam Ibn Kathir i Imam Al-Qurtubi}

Mężczyzna przyszedł do imama po modlitwie dżummua, aby mu powiedzieć coś, co usłyszał o innym członku wspólnoty. Imam mu powiedział: „Zanim cokolwiek powiesz, zastosujmy Test Potrójnego Filtra!” Mężczyzna nie wiedział, co to za test.

Imam wyjaśnił, że test składał się z trzech prostych pytań, aby odfiltrować to, co mężczyzna zamierzał powiedzieć.

Imam powiedział: „Pierwszy filtr: czy jesteś absolutnie pewien, że to, co usłyszałeś o tej osobie, jest prawdą?” Mężczyzna odpowiedział, że nie jest pewien, ponieważ usłyszał to od kogoś innego.

Imam następnie powiedział: „Drugi filtr: czy to, co usłyszałeś o tej osobie, było czymś dobrym?” Mężczyzna odpowiedział, że nie.

Imam następnie powiedział: „Trzeci filtr: czy to, co chcesz mi powiedzieć, będzie korzystne dla któregokolwiek z nas?” Mężczyzna odpowiedział: „Niezbyt.” Imam odpowiedział: „Jeśli to, co chcesz mi powiedzieć o tej osobie, nie jest prawdą, dobre ani korzystne, to jaki jest sens

dzielenia się tym ze mną?”

Test Potrójnego Filtra jest bardzo ważny, szczególnie w kontaktach z ludźmi.

Możemy zastosować ten test, gdy udostępniamy: plotki o naszych przyjaciołach bez weryfikowania informacji; teorie spiskowe (fałszywe lub wprowadzające w błąd informacje) w mediach społecznościowych bez upewnienia się co do ich prawdziwości; lub wypowiedzi (hadisy) Proroka (ﷺ) bez upewnienia się, czy faktycznie wypowiedział te słowa.

Werset 12 uczy nas wspaniałej islamskiej koncepcji zwanej `husnu az-zann`, co oznacza dobrze myśleć o innych. Na przykład, powinniśmy dobrze myśleć o Allahu. Kiedy się modlimy, ufamy, że On odpowie na nasze du'a.

Jeśli nie zostanie ono od razu wysłuchane, ufamy, że Allah ma dla nas lepszy plan, który zrealizuje się we właściwym czasie. Jeśli czynimy dobro, ufamy, że On obdarzy nas wielką nagrodą. Jeśli prosimy o przebaczenie, ufamy, że On nam przebaczy.

Jeśli opuścimy ten świat, ufamy, że On obdarzy nas miłosierdziem i da nam Dżannah.

Powinniśmy również dobrze myśleć o ludziach i dawać im kredyt zaufania. Powinniśmy starać się znajdować usprawiedliwienia i nie wyciągać pochopnych wniosków, jeśli popełnią błąd lub nie spełnią naszych oczekiwań.

Jeśli przyjaciel nie odpowiedział od razu na twoją wiadomość, niekoniecznie oznacza to, że cię ignorował. Może po prostu był bardzo zajęty z powodu nagłej sytuacji. Jeśli nie polubili posta, którego udostępniłeś w mediach społecznościowych, nie oznacza to, że cię już nie lubią.

Może po prostu go nie widzieli. Dobre lub złe myślenie o innych pokazuje, kim naprawdę jesteśmy. Dobrzy ludzie myślą, że inni ludzie są dobrzy, a źli ludzie myślą, że wszyscy ludzie są źli.

Pewnego razu żył sobie rolnik, który zgubił swoją siekierę. Myślał, że jego sąsiad był złodziejem. Jego sąsiad zachowywał się jak złodziej, chodził jak złodziej i mówił jak złodziej. Żona sąsiada też wyglądała jak złodziejka. A ich dzieci wyglądały jak mali złodzieje.

Kiedy słyszał, jak rozmawiają, myślał, że mówią o jego siekierze. Kiedy słyszał, jak się śmieją, myślał, że żartują sobie z niego. Kiedy widział, jak odrabiają lekcje, myślał, że planują swoją następną kradzież.

Dwa dni później, akurat gdy planował wypowiedzieć wojnę swoim przestępczym sąsiadom, znalazł zaginioną siekierę pod stertą słomy na swoim podwórku. Nagle jego sąsiad nie był już złodziejem. Żona i dzieci sąsiada też stały się normalne.

Mężczyzna zdał sobie sprawę, że jego sąsiedzi nie byli złodziejami – to on był złodziejem, ponieważ ukradł ich godność.

Mężczyzna czekał na lotnisku na swój lot. Kupił książkę i małe pudełko ciastek w sklepach lotniskowych, a następnie zajął miejsce przed bramką. Kiedy czytał książkę, zauważył, że starsza pani siedząca obok niego śmiało jadła z jego własnych ciastek.

Mężczyzna był zirytowany jej zachowaniem. Za każdym razem, gdy brał ciastko, ona również z radością brała jedno. Następnie ogłoszono jej lot i w pudełku zostało tylko jedno ciastko. Spojrzała na niego, przełamała ciastko, włożyła jedną połówkę do ust i zaoferowała mu drugą.

Wyrwał jej je z ręki, gdy odchodziła z szerokim uśmiechem na twarzy.

Imam Ibrahim ibn Adham był uczonym i dobrym człowiekiem. Pewnego dnia siedział z kilkoma swoimi przyjaciółmi, gdy minął ich daleki sąsiad, nie pozdrawiając ich.

Ibrahim nie powiedział: „Dlaczego ten człowiek jest tak arogancki, że nawet nie daje nam salamu?” Zamiast tego wysłał asystenta, aby zapytał go, czy wszystko w porządku.

Mężczyzna powiedział, że był zestresowany, ponieważ jego żona urodziła dziecko i właśnie zdał sobie sprawę, że nie mają żadnych zapasów w domu. Dlatego jego umysł był tak zajęty, że zapomniał powiedzieć imamowi salam.

Po usłyszeniu, co się stało, Imam Ibrahim poczuł litość dla tego człowieka i powiedział swojemu asystentowi, aby poszedł na targ i kupił wystarczającą ilość zapasów do domu tego mężczyzny.

Żył sobie hojny człowiek imieniem Yahya ibn Talhah.

Pewnego dnia jego żona poskarżyła mu się, mówiąc: „Twoi przyjaciele nie są dobrymi ludźmi, ponieważ przychodzą do ciebie tylko wtedy, gdy masz pieniądze, ale gdy ich nie masz, nigdy do ciebie nie przychodzą.” On odpowiedział: „To jest dowód na to, że są dobrymi ludźmi, ponieważ przychodzą do nas tylko wtedy, gdy wiedzą, że jesteśmy w stanie im pomóc.

Ale gdy nie mamy nic do zaoferowania, nie chcą stać się dla nas ciężarem.”

Mężczyzna spotkał swojego nauczyciela w restauracji 30 lat po ukończeniu szkoły podstawowej. Zapytał, czy nauczyciel go pamięta, ale nauczyciel odpowiedział, że nie jest pewien.

Mężczyzna powiedział: „Czy pamięta pan, jak inny uczeń z tej samej klasy przyniósł do szkoły piękny zegarek? Podczas przerwy obiadowej zegarek został skradziony z jego torby, a on przyszedł do pana we łzach, aby zgłosić kradzież.

Kazał nam pan ustawić się pod ścianą z zamkniętymi oczami. Następnie przeszukał pan nasze torby, jedną po drugiej, i w końcu znalazł zegarek w torbie jednego z uczniów, stojącego w środku szeregu.

Złodziej bardzo się zmartwił, że zamierza pan go upokorzyć przed całą klasą i może nawet wyrzucić ze szkoły. Ale pan tego nie zrobił. Kontynuował pan przeszukiwanie aż do ostatniej torby, zanim poprosił pan wszystkich o otwarcie oczu i powrót na swoje miejsca.

Następnie oddał pan zegarek uczniowi, który go zgubił.”

Mężczyzna wyznał wtedy: „To ja byłem tym złodziejem. Ale dzięki panu nikt nie dowiedział się o tym, co zrobiłem.” Nauczyciel odchrząknął i powiedział: „Och, ja też nie wiedziałem, kto to ukradł, ponieważ miałem zamknięte oczy, kiedy przeszukiwałem torby.

Zakryłem twój błąd, mając nadzieję, że Allah zakryje moje.”

Abu Bakr As-Siddiq (R.A.), ojciec Aishy, zwykł wspierać finansowo swojego ubogiego kuzyna Mistaha (R.A.). Kiedy dowiedział się, że Mistah (R.A.) był jedną z osób, które rozpowszechniały kłamstwa na temat Aishy (R.A.), postanowił zaprzestać wspierania go.

Został objawiony werset 22, nakazujący Abu Bakrowi (R.A.) kontynuować dawanie jałmużny Mistahowi (R.A.) i wybaczyć mu. Abu Bakr (R.A.) obiecał kontynuować swoje wsparcie, mając nadzieję na otrzymanie w zamian przebaczenia i błogosławieństw Allaha. {Imam Al-Bukhari i Imam Muslim}