لقمان

طبق آیه ۱۸، لقمان (علیه السلام) به پسرش توصیه کرد که فروتن باشد.

او به او گفت که با تکبر از مردم روی برنگرداند و با غرور بر زمین راه نرود، زیرا خداوند متکبران را دوست ندارد.

قارون در برابر قومش تکبر ورزید و لاف می‌زد که ثروتش به دلیل دانش خودش است، نه از جانب خداوند.

او سپس همراه با همان ثروتی که به آن می‌بالید، نابود شد.

شیطان در برابر خداوند تکبر ورزید، هنگامی که از سجده کردن در برابر حضرت آدم (علیه السلام) سر باز زد.

او لاف زد: «من از آدم بهترم، زیرا من از آتش آفریده شده‌ام و او از گل.

» سپس به شیطان گفته شد که با همان آتشی که به آن می‌بالید، مجازات خواهد شد.

ممکن است کسی بپرسد: «اگر خداوند فرد متکبر را دوست ندارد، پس چرا یکی از نام‌های او «المتکبر» است؟» برای درک این موضوع، باید بدانیم که خداوند حق

دارد که از تمام مخلوقاتش برتر باشد، به دلیل صفات برتر ذاتی‌اش.

هنگامی که انسان‌ها تکبر می‌ورزند، این به دلیل ذات خودشان نیست، بلکه به دلیل چیزی است که خداوند به آنها داده است و او به راحتی می‌تواند آن

را باز پس گیرد.

خداوند از نیازهای بشری منزه است.

او به غذا، فرزند، یا هیچ یک از مخلوقاتش نیازی ندارد.

قرآن اشاره می‌کند که حضرت عیسی (ع) برای اثبات اینکه خدا نیست، به غذا نیاز داشت.

خداوند از ضعف‌ها و محدودیت‌های انسانی منزه است.

او خسته نمی‌شود، به خواب نمی‌رود، فراموش نمی‌کند، یا بیمار نمی‌شود.

خداوند همچنین از ستمگری منزه است.

او با تمام مخلوقاتش عادل است و هرگز خود را تا سطح ستم کردن پایین نمی‌آورد.

بنابراین نام خداوند، المتکبر، به معنای: برترین، با عظمت‌ترین، آنکه فراتر از مخلوقاتش است، و آنکه به هیچ کس و هیچ چیز نیازی ندارد.

همانگونه که در مقدمه این کتاب آمده است، قرآن بر اساس حدیثی از پیامبر (ص) که توسط امام احمد روایت شده است، از ۴ بخش تشکیل شده است.

بخش اول (الطوال - سوره‌های بلند، مانند سوره بقره) عمدتاً به احکام می‌پردازد.

بخش دوم (المئون - سوره‌های حدود ۱۰۰ آیه، مانند سوره کهف) عمدتاً به داستان‌ها می‌پردازد.

بخش سوم (المثانی - سوره‌های کمتر از ۱۰۰ آیه، مانند سوره یس) عمدتاً به نعمت‌ها می‌پردازد.

این همان مجلدی است که اکنون می‌خوانید.

تقریباً هر سوره در این بخش، برخی از نعمت‌های خداوند را به ما یادآوری می‌کند که باید شکرگزار آنها باشیم.

این نعمت‌ها عبارتند از: آفرینش ما، مراقبت از ما، نشان دادن راه به ما، دادن توانایی دیدن، شنیدن و اندیشیدن به ما، فرستادن باران برای ما، قرار دادن

همه چیز در خدمت ما، شنیدن دعاهای ما، نجات ما از سختی‌ها و بخشش گناهان ما.

و بخش چهارم (مفصلات، مانند سوره قاف) عمدتاً به ایمان و زندگی پس از مرگ می‌پردازد.

در طول این چهار بخش، موضوعات زیر مکرراً برجسته می‌شوند: الله (خدا) خالق ماست، تنها خدایی که شایسته پرستش ماست.

اسلام حق است.

یک پروردگار، یک بشریت، و یک پیام وجود دارد که توسط همه پیامبران ابلاغ شد: به یک خدا ایمان داشته باشید و عمل صالح انجام دهید.

او محمد (ص) را به عنوان آخرین فرستاده‌اش برای هدایت بشریت فرستاد.

قرآن وحی‌ای از جانب الله (خدا) است.

روز قیامت واقعی است و هر کس در قبال اعمال و انتخاب‌های خود پاسخگو خواهد بود.

کسانی که به الله (خدا) ایمان دارند، از او و پیامبرانش اطاعت می‌کنند، به وحی‌های او ایمان دارند و شکرگزار او هستند، در آخرت پاداش خواهند گرفت.

کسانی که چنین نکنند، در روز قیامت به شدت مجازات خواهند شد.

در آیه ۲۰، الله می‌فرماید که نعمت‌های فراوانی، هم ظاهری و هم باطنی، به ما عطا کرده است.

نعمت‌های ظاهری شامل اعضای بدن ما مانند چشمان، گوش‌ها، زبان‌ها، بینی‌ها، مغزها، قلب‌ها، کلیه‌ها، کبدها، دست‌ها و پاها می‌شوند.

دیگر نعمت‌های ظاهری شامل اطرافیان ما مانند والدین، دوستان و معلمان؛ دارایی‌های ما مانند پول، خانه‌ها، کسب‌وکارها، ماشین‌ها و زمین؛ و چیزهایی که به ما منفعت می‌رسانند، مانند

هوایی که تنفس می‌کنیم، آبی که می‌نوشیم و غذایی که می‌خوریم، می‌شوند.

نعمت‌های ظاهری همچنین شامل چیزهایی می‌شوند که مسخر ما شده‌اند، مانند خورشید، رودخانه‌ها و حیوانات، و نیز اکتشافات جدیدی که زندگی ما را بسیار آسان‌تر می‌کنند.

نعمت‌های پنهان شامل این است که الله به ما نعمت اسلام را عطا کرده، ما را به پرستش تنها او هدایت نموده، همیشه گناهان ما را می‌بخشد، اشتباهات

ما را می‌پوشاند، به ما فرصت‌های دوباره می‌دهد و در اوقات دشوار به ما آرامش می‌بخشد.

به همه کسانی فکر کنید که برای یافتن حقیقت تلاش می‌کنند و کسانی که چیزهایی را می‌پرستند که اصلاً نمی‌توانند به آن‌ها کمک کنند.

سایر نعمت‌های نامرئی، فرشتگانی هستند که الله برای حفاظت ما می‌فرستد (رعد: ۱۱).

این واقعیت که ما روی سیاره‌ای شناور در فضای بی‌کران زندگی می‌کنیم که هر آنچه برای بقایمان نیاز داریم (مانند هوا، آب، انرژی و جاذبه) را دارد، یک

نعمت پنهان دیگر است.

زمین نه خیلی به خورشید نزدیک است (وگرنه همه چیز می‌سوخت) و نه خیلی دور است (وگرنه همه چیز یخ می‌زد).

لایه اوزون همیشه از زمین در برابر پرتوهای مضر خورشید محافظت می‌کند.

نعمت‌های نامرئی همچنین شامل چیزهایی در بدن ما می‌شوند که ما کاملاً آنها را درک نمی‌کنیم (مانند روح، ذهن و DNA ما)، یا اندام‌هایی که حتی نمی‌دانستیم وجود

دارند.

آیا می‌توانید تصور کنید که در سال ۲۰۲۰، دانشمندان به طور تصادفی یک اندام جدید ۴ سانتی‌متری را در قسمت بالایی گلوی انسان، درست پشت بینی، کشف کردند؟

در نهایت، احساسات و عواطفی مانند عشق و رحمت، نعمت هستند.

اکنون می‌توانید قدردان باشید که چگونه الله محبت و مراقبت از شما را در دل والدینتان قرار داد.

اکنون که درک کرده‌اید چگونه خداوند شما را غرق در نعمت‌هایش ساخته است، اینگونه می‌توانید شکرگزار او باشید: آن نعمت‌ها را به خود یادآوری کنید، شاید با نوشتن

برخی از آنها.

به خاطر داشته باشید که تمامی این نعمت‌ها از جانب خداوند است (۱۶:۵۳).

همچنین، بدانید که بخشنده این نعمت‌ها به آسانی می‌تواند آنها را از شما بازستاند.

زندگی خود را بدون برخی از آن نعمت‌ها تصور کنید.

اگر پدر و مادر نمی‌داشتید چه می‌شد؟ اگر نابینا متولد می‌شدید چه؟ اگر نمی‌توانستید راه بروید یا صحبت کنید چه؟

ایمان داشته باشید که خداوند شایسته شکر و پرستش ماست.

به همین دلیل است که ما هر روز حداقل ۱۷ بار در نمازهایمان سوره فاتحه را می‌خوانیم، که با «ستایش از آنِ خداست، پروردگار جهانیان» آغاز می‌شود.

در خوشی‌ها شکرگزار و در سختی‌ها صبور باشید.

اگر شکرگزار خداوند باشید، او نعمت‌های بیشتری به شما خواهد داد تا شکر کنید.

اما اگر به شکایت کردن ادامه دهید، او چیزهای بیشتری برای شکایت به شما خواهد داد (۱۴:۷).

هنگامی که خبر خوشی دریافت می‌کنید، برای نشان دادن شکرگزاری به خداوند، سجده شکر به جا آورید، همانگونه که پیامبر (ص) انجام می‌دادند.

{به روایت امام ابوداود}

از این نعمت‌ها برای یاری رساندن به مردم و کسب رضایت الهی بهره ببرید.

از توان و قدرت خود برای کمک به دیگران استفاده کنید، نه برای سوءاستفاده یا ستم بر آنان.

از زبانتان برای بیان حق و حقیقت بهره گیرید، نه برای دروغ و کذب.

از دانشتان برای سود رساندن به خلق استفاده کنید، نه برای فریب و نیرنگ.

آیا باور می‌کنید که زندگی شما بسیار راحت‌تر از بسیاری از پادشاهان و ملکه‌های گذشته است؟ آنها فناوری و امکاناتی را که ما امروز داریم، نداشتند.

بیایید با یک ماشین زمان به گذشته سفر کنیم و ببینیم زندگی شما در مقایسه با آنها چقدر آسان و راحت است.

فرعون با آب و هوای نامساعد دست و پنجه نرم می‌کرد.

اگر هوا گرم بود، خدمتکاران باید از بادبزن‌های پر استفاده می‌کردند، و اگر سرد بود، باید چوب می‌سوزاندند تا گرم بمانند.

حالا، تنها کاری که باید بکنید این است که کولر یا بخاری را روشن کنید.

پادشاهان فقط شمع برای روشن کردن خانه‌هایشان داشتند، اما شما در سرتاسر خانه‌تان لامپ دارید.

وقتی یک پادشاه باستانی از گاری چوبی که توسط اسب کشیده می‌شد استفاده می‌کرد، به دلیل آسفالت نبودن جاده‌ها، سفر بسیار پر دست‌اندازی بود.

این را با سواری راحت شما در ماشین مقایسه کنید.

اگر یک پادشاه می‌خواست از کشوری به کشور دیگر سفر کند، احتمالاً هفته‌ها یا حتی ماه‌ها طول می‌کشید تا با اسب یا شتر به مقصد برسد.

حالا شما می‌توانید به راحتی در یک روز صبحانه را در قاهره، ناهار را در استانبول و شام را در تورنتو میل کنید.

اگر یک پادشاه می‌خواست پیامی بفرستد، کسی باید مسافت‌های طولانی را طی می‌کرد.

حالا شما می‌توانید به سادگی یک پیام متنی یا یک پیام صوتی بفرستید.

حتی می‌توانید با دیگران در کشورهای دوردست به صورت زنده چت تصویری داشته باشید.

برای ثبت یک داستان، فراعنه باستان به کارگران دستور می‌دادند که اطلاعات را روی دیوارهای معابد و اهرام حکاکی کنند.

حالا شما می‌توانید به راحتی با استفاده از صفحه کلید یک کتاب کامل را تایپ کنید و به هزاران کتاب از طریق تلفن هوشمند خود دسترسی داشته باشید.

اگر پادشاهی در دوران باستان می‌خواست غذایش را گرم کند، باید منتظر می‌ماند تا خدمه‌اش آتشی برپا کنند و با دود آن دست و پنجه نرم می‌کرد.

اکنون شما می‌توانید به سادگی و در کمترین زمان غذای خود را در مایکروویو گرم کنید.

همچنین یخچال‌هایی دارید که از نوشیدنی‌های خنک لذت ببرید، رفاهی که آن‌ها از آن بی‌بهره بودند.

حمام آب گرم در زمستان یا آب سرد در تابستان برای یک پادشاه بسیار دشوار بود.

اکنون شما می‌توانید با یک چرخش ساده شیر آب، آب گرم و سرد را در حمام خود داشته باشید.

اگر پادشاهی سردرد یا تب داشت، ممکن بود تمام شب را از درد بیدار بماند.

اکنون شما می‌توانید به سادگی مقداری دارو مصرف کنید، سپس فیلم تماشا کنید و پاپ‌کورن بخورید.

برای تماشای مسابقات، مردم مجبور بودند مسافت‌های طولانی را طی کنند.

اکنون شما می‌توانید به راحتی یک بازی زنده را در آن سوی کره زمین از آسایش اتاق نشیمن خود تماشا کنید.

علی، مردی ۷۵ ساله، دچار درد شدید قفسه سینه شد و نمی‌توانست نفس بکشد، بنابراین او را با عجله به بیمارستان رساندند.

دکتر به مدت ۲۴ ساعت به او اکسیژن داد.

روز بعد، وقتی حالش بهتر شد، صورت‌حسابی به مبلغ ۱۰۰۰ دلار به او داده شد.

وقتی صورت‌حساب را دید، شروع به گریه کرد.

دکتر که دلش برای او سوخته بود، پرسید آیا به خاطر اینکه نمی‌تواند صورت‌حساب را پرداخت کند گریه می‌کند؟ مرد پیر پاسخ داد: «نه!

من گریه می‌کنم چون ۷۵ سال است که هوای رایگان تنفس کرده‌ام و هرگز چیزی به خدا نپرداخته‌ام.

حالا برای فقط ۲۴ ساعت اکسیژن، باید ۱۰۰۰ دلار به بیمارستان بپردازم.

اگر خدا روزی ۱۰۰۰ دلار به مدت ۷۵ سال از من می‌گرفت، می‌دانید چقدر به او بدهکار می‌شدم؟» دکتر احساساتی شد و او هم شروع به گریه کرد.

می‌توانند با آسایش بخوابند و سرحال از خواب بیدار شوند.

می‌توانند با امنیت به سر کار برانند.

پس از کار به خانه بازمی‌گردند و خانواده‌هایشان را در سلامت کامل می‌یابند.

خانه‌های خوب، خودروهای عالی و درآمد مناسبی دارند.

از سلامت و مکنت برخوردارند.

پدر و مادر و خانواده دارند.

ازدواج کرده‌اند و صاحب فرزند هستند.

می‌توانند ببینند، بشنوند و فکر کنند.

می‌توانند نفس بکشند، بخورند و بنوشند.

می‌توانند دست‌هایشان را حرکت دهند و راه بروند.

می‌توانند بخوانند، بنویسند و صحبت کنند.

کلیه‌ها، قلب و کبدشان به خوبی کار می‌کند.

می‌توانند به فروشگاه بروند و هر آنچه می‌خواهند بخرند.

پس، همین که به نعمتی خو می‌گیرند، قدر آن را نمی‌دانند.

فکر می‌کنند آن را حق خود می‌دانند و نیازی به گفتن «الحمدلله» نیست.

همچنین به کسانی که محروم‌تر هستند (فقرا، بی‌خانمان‌ها و بیماران) اهمیت نمی‌دهند.

لازم به ذکر است که علم خداوند تنها به این پنج چیز محدود نمی‌شود.

او هر آنچه را که اتفاق افتاده یا خواهد افتاد، حتی پیش از آنکه جهان را بیافریند، می‌داند.

او تنها پنج چیز را در آیه 34 ذکر می‌کند، زیرا این آیه برای پاسخ به سؤالات خاص آن مرد نازل شد.

خداوند این علم را «کلیدهای غیب» می‌نامد.

در آیه 6:59 می‌فرماید: «و کلیدهای غیب نزد اوست و جز او کسی آنها را نمی‌داند.

و آنچه در خشکی و دریاست می‌داند.

و هیچ برگی فرو نمی‌افتد مگر آنکه او می‌داند، و نه هیچ دانه‌ای در تاریکی‌های زمین و نه هیچ تر و خشکی نیست مگر آنکه در کتابی روشن

(لوح محفوظ) ثبت است.

»

یک مجری رادیویی مسیحی آمریکایی به نام هارولد کمپینگ، حداقل ۱۲ بار بر اساس برداشت خود از اعداد در انجیل، علناً پایان جهان را پیش‌بینی کرد.

هر بار که پیش‌بینی‌ای به خطا می‌رفت، او تاریخ جدیدی پیشنهاد می‌کرد.

جالب است بدانید که خود حضرت عیسی (ع) در انجیل (مرقس ۱۳:۳۲) فرمودند که هیچ‌کس زمان ساعت (قیامت) را نمی‌داند، حتی او یا فرشتگان؛ فقط خدا می‌داند.

ما نباید زیاد نگران زمان ساعت (قیامت) باشیم.

آنچه مهم است این است که همیشه برای آن آماده باشیم.

مردی از پیامبر (ص) پرسید: «ساعت (قیامت) کی فرا می‌رسد؟» پیامبر (ص) پاسخ دادند: «برای آن چه آماده کرده‌ای؟» مرد گفت: «زیاد نه، اما من الله و رسولش

را دوست دارم!

» پیامبر (ص) به او مژده دادند: «تو با کسانی خواهی بود که دوستشان داری.

»

علائم بزرگ و کوچکی وجود دارند که ظاهر خواهند شد تا به ما نشان دهند که قیامت نزدیک است.

در یک حدیث مشهور، هنگامی که فرشته جبرئیل (علیه‌السلام) درباره قیامت از پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) پرسید، ایشان فرمودند که هیچ‌کس زمان دقیق آن را جز خداوند نمی‌داند.

سپس از پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) درباره علائم قیامت پرسیده شد که ایشان پاسخ دادند چوپانان فقیر، پابرهنه و کم‌لباس روزی با یکدیگر رقابت خواهند کرد تا ببینند چه کسی

می‌تواند بلندترین ساختمان را بسازد.

نشانه دیگر این است که مردم بدون دلیل موجه و به تعداد زیاد کشته خواهند شد.

پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرمودند که قاتلان نخواهند دانست چرا می‌کشند، و قربانیان نخواهند دانست چرا کشته می‌شوند.

از دیگر علائم می‌توان به طلوع خورشید از مغرب، خیانت در امانت، از دست رفتن ارزش زمان، بسیار شایع شدن مرگ ناگهانی، و گسترش جهل و نادانی در

همه جا اشاره کرد.

ممکن است کسی بپرسد: «پزشکان اکنون می‌توانند بگویند که آیا یک زن قرار است پسر به دنیا بیاورد یا دختر و روزی که به دنیا خواهند آمد.

چگونه خداوند می‌تواند بگوید که تنها او این علم را دارد؟» ما باید درک کنیم که پزشکان فقط تاریخ تولد و جنسیت را بر اساس اطلاعات موجود تخمین

می‌زنند و گاهی اوقات اشتباه می‌کنند.

اما خداوند دقیقاً می‌داند که آیا پسر است یا دختر و چه زمانی به دنیا خواهند آمد.

او از هر جزئیاتی در مورد آنها، قبل از اینکه خلق شوند، بعد از اینکه به این دنیا می‌آیند و بعد از اینکه به آخرت می‌روند، باخبر است

(نجم: ۳۲).

پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند که نوزاد در رحم مادر به مدت ۴۰ روز به صورت نطفه، سپس ۴۰ روز به صورت علقه

و سپس ۴۰ روز به صورت مضغه شکل می‌گیرد.

سپس خداوند فرشته‌ای را می‌فرستد تا روح را در نوزاد بدمد و چهار چیز را بنویسد: این شخص چقدر عمر خواهد کرد، کارهای خوب یا بدی که انجام

خواهد داد، روزی که خواهد داشت و اینکه آیا در آخرت سعادتمند خواهد بود یا شقاوتمند.

اما خداوند، او دقیقاً می‌داند که چند قطره باران خواهد بارید و در چه زمانی خواهد بارید.

او می‌داند چه مقدار به اقیانوس‌ها می‌ریزد، چه مقدار بر خشکی‌ها، و چه مقدار در زمین ذخیره خواهد شد.

و او می‌داند چه مقدار توسط موجودات زنده مصرف خواهد شد و چه مقدار تبخیر خواهد گشت.

به یاد دارم که در تاریخ ۲ ژوئیه ۲۰۲۱ (دوم ژوئیه دو هزار و بیست و یک) خطبه جمعه‌ای در مورد این موضوع ایراد کردم.

پیش‌بینی آب و هوا را بررسی کردم و به نظر می‌رسید روزی آفتابی دیگر است، بنابراین برنامه‌ریزی کردم که عصر، بوته‌های گوجه‌فرنگی‌ام را آبیاری کنم.

درست بعد از نماز جمعه، داشتم به سمت یک فروشگاه محلی می‌رفتم که ناگهان باران شدیدی شروع به باریدن کرد.

به سختی می‌توانستیم چراغ‌های راهنمایی را ببینیم و ماشین‌ها در حالی که در گودال‌های آب باران فرو می‌رفتند، به سختی حرکت می‌کردند.

به همین ترتیب، در تاریخ ۱۵ آوریل ۲۰۱۸ (پانزدهم آوریل دو هزار و هجده) از من دعوت شد تا در کنفرانسی در آبشار نیاگارا، کانادا سخنرانی کنم.

همه چیز خوب به نظر می‌رسید، فقط یک روز زیبای بهاری دیگر بود.

اما همین که راه افتادم، با یک طوفان برف و باران یخی غافلگیر شدم.

این سفر که معمولاً حدود یک ساعت طول می‌کشید، سه ساعت از من زمان برد.

در بزرگراه لغزنده بیش از دوازده تصادف دیدم، از جمله یک قایق که از روی کامیون افتاده بود.

آن شب نتوانستم برگردم، بنابراین مجبور شدم تا روز بعد بمانم.

ممکن است کسی بپرسد: «در برخی موارد، پزشکان می‌دانند بیمار چه زمانی خواهد مرد.

چگونه الله می‌تواند بگوید که فقط او از مرگ یک نفر آگاه است؟» به یاد داشته باشید، آیه ۳۴ می‌گوید که الله می‌داند یک شخص «کجا» خواهد مرد،

نه فقط «چه زمانی».

این چیزی است که علم نمی‌تواند پیش‌بینی کند.

مردم از سراسر جهان به کشورهایی مانند آمریکا، کانادا، بریتانیا یا استرالیا آمدند و اکنون در آنجا، هزاران مایل دورتر از زادگاهشان، دفن شده‌اند.

پزشکان فقط می‌توانند بر اساس دانش و داده‌های موجود خود صحبت کنند.

گاهی اوقات تخمین‌های آنها درست از آب در می‌آید، به خصوص زمانی که بیمار بسیار بدحال است.

اما مواردی هم وجود دارد که به بیماری گفته شد فقط یک یا دو سال دیگر زنده خواهد ماند، اما در نهایت پزشکان خودشان فوت کردند و بیمار

۷۰ سال دیگر زندگی کرد.

ما انسان‌ها باید برای خانواده‌های افراد بی‌گناهی که هر روز در سراسر جهان کشته می‌شوند، دعا کنیم، حتی اگر مشهور نباشند.

زندگی بسیار کوتاه است و نباید وقتمان را هدر دهیم.

باید سخت تلاش کنیم تا میراثی در این دنیا از خود به جا بگذاریم و در آخرت به جنت (بهشت) برویم.

حضرت نوح (علیه‌السلام) به مدت ۹۵۰ سال مردم را به اسلام دعوت کرد و در سن ۱۷۰۰ سالگی وفات یافت.

پیش از وفاتش از او پرسیده شد: «شما عمر بسیار طولانی داشتید.

اقامت خود در این دنیا را چگونه می‌بینید؟» او پاسخ داد: «احساس مردی را دارم که از در ورودی خانه‌اش وارد شد، لحظه‌ای در آن ایستاد و سپس

از در پشتی خارج شد!

» این نشان می‌دهد که هر چقدر هم که عمر کنیم، زندگی بسیار کوتاه است.