Sad

Ta sura informuje Proroka (ﷺ), że Dawud, Sulajman i Ajjub (A.S.) zostali wypróbowani i uhonorowani przez Allaha.

Bałwochwalcy są potępieni za wiarę w fałszywych bogów, nazywanie Proroka (ﷺ) „magikiem, kompletnym kłamcą” oraz za twierdzenie, że ten świat został stworzony bez celu.

Wierzący zostaną nagrodzeni w Dżannah (Raju), a niewierzący zostaną ukarani w Piekle.

Szajtan zawsze był wrogiem ludzkości od stworzenia Adama (A.S.).

Szajtanowi nie wybaczono z powodu jego arogancji wobec Allaha.

Powinniśmy być pokorni i prosić Allaha o przebaczenie, gdy grzeszymy.

Źli przywódcy i ich zwolennicy będą się wzajemnie obwiniać w Piekle.

Koran jest ostatecznym przesłaniem Allaha dla świata.

Bałwochwalcy byli oburzeni, ponieważ ważne osobistości, takie jak 'Omar i Hamza (R.A.), zaczęły przyjmować islam. Więc naciskali na Abu Taliba (wujka Proroka), aby przekonał go do zaprzestania wzywania ludzi do wiary w Jedynego Boga.

Prorok (ﷺ) został wezwany na pilne spotkanie z bałwochwalcami w domu Abu Taliba (który był na łożu śmierci). Kiedy Prorok (ﷺ) przybył, Abu Dżahl szybko zajął miejsce obok łóżka Abu Taliba, aby powstrzymać Proroka (ﷺ) przed wpływem na jego wujka.

Abu Talib powiedział wtedy do Proroka (ﷺ): „Twoi ludzie skarżą się, że okazujesz brak szacunku ich bogom.

Czego od nich chcesz?” On odpowiedział: „Chcę, aby powiedzieli tylko jedną rzecz, która sprawi, że będą panować nad Arabami i nie-Arabami!” Kiedy powiedzieli: „Powiedziemy, co tylko zechcesz”, on odpowiedział: „Chcę, abyście powiedzieli: „Nie ma boga (zasługującego na kult) poza Allahem.””

Bałwochwalcy stali się niezwykle źli, protestując: „Co? Jak jeden Bóg może zajmować się wszystkim?” Następnie odeszli, pełni gniewu. Mówili do siebie: „Trzymajcie się swoich bogów. Nigdy nie słyszeliśmy o tym 'Jednym Bogu' w chrześcijaństwie (z wiarą w 3 bogów).

Ten człowiek nie dba o wasze przewodnictwo; on po prostu chce mieć nad wami władzę.”

Gdyby powiedzieli, że Allah jest jedynym Bogiem, który zasługuje na kult, oznaczałoby to, że musieliby porzucić wszystkich swoich bogów, których trzymali wokół Kaaby, i stracić swoją władzę oraz szczególny status w Arabii.

Gdyby inni arabscy bałwochwalcy przestali przybywać do Kaaby, Mekkańczycy straciliby swoje interesy.

Musieliby być posłuszni Allahowi, gdy On mówi: „Zrób to” i „Nie rób tego”. Ponieważ byli rozpieszczeni i aroganccy, nie chcieli, aby ktokolwiek mówił im, co mają robić, nawet jeśli byłby to sam Allah.

Musieliby traktować wszystkich jako równych sobie, włączając w to kobiety, biednych i swoich sług. Musieliby również przestać krzywdzić innych – bogaci krzywdzący biednych, silni krzywdzący słabych i tak dalej.

Ponieważ czerpali korzyści z korupcji i nadużyć w społeczeństwie, odrzucili Mahometa (ﷺ) jako proroka, mimo że kochali go jako człowieka. Wiedzieli, że był uczciwy i szczery.

Dlatego Allah mówi Prorokowi (ﷺ) w wersecie 8, że nie kwestionują jego uczciwości; kwestionują jego przesłanie.

Zapewnili go, że przyszli szukać jego rady. Jeden z nich powiedział, że jego partner biznesowy miał 99 owiec, ale chciał zabrać jego jedyną owcę, aby dopełnić do 100.

Ostatecznie Dawud (A.S.) orzekł, że ten, który miał wiele owiec, postąpił niesprawiedliwie wobec swojego partnera, który miał tylko jedną.

Wersety nie podają powodu, dla którego Dawud (A.S.) prosił Allaha o przebaczenie, ale uczeni wierzą, że było to dlatego, że powinien być bardziej dostępny do wydawania wyroków. Miał też pewne złe myśli o tych dwóch mężczyznach i być może rozważał ich ukaranie.

Tak czy inaczej, zostało mu przebaczone i został obdarzony autorytetem w tym życiu oraz wielkim zaszczytem w Życiu Ostatecznym.

Najważniejsze rzeczy, jakie muzułmanin może uczynić, to obowiązkowe akty kultu — 5 codziennych modlitw, post w Ramadanie, zakat i hadżdż. Czasami, pomoc komuś w potrzebie może przynieść więcej nagród niż dobrowolny akt kultu.

Na przykład, jeśli twoi rodzice poproszą cię, abyś poszedł do apteki kupić im lekarstwa, to może przynieść ci więcej nagród niż odmówienie dwóch rak'at po modlitwie Zuhr.

„Wolałbym pomóc komuś w jego potrzebach, niż przebywać w odosobnieniu w moim meczecie tutaj (w Medynie) przez miesiąc. Ci, którzy powstrzymują swój gniew, Allah zakryje ich winy.

A ktokolwiek idzie z innymi, aby zabezpieczyć ich potrzeby, Allah uczyni stopy tej osoby pewnymi, gdy stopy innych będą się ślizgać (tego Dnia).”

Poszedł pobawić się na podwórku na kilka minut, ale szybko się znudził, bo jego brata i siostry nie było, żeby się z nim bawić. Wtedy zobaczył ptaka i chciał się z nim pobawić, ale ptak powiedział: „Nie mogę się z tobą bawić; jestem zajęty budowaniem mojego gniazda”.

Następnie zobaczył pszczołę i chciał się z nią pobawić, ale pszczoła powiedziała: „Nie mogę się z tobą bawić; jestem zajęta zbieraniem nektaru”.

Potem zobaczył wiewiórkę i chciał się z nią pobawić, ale wiewiórka powiedziała: „Nie mogę się z tobą bawić; jestem zajęta gromadzeniem jedzenia na zimę”.

Hamzah wtedy zdał sobie sprawę, że wszyscy mieli jakieś zajęcie oprócz niego. Zrozumiał, że jego obowiązkiem było chodzenie do szkoły, zapamiętywanie Koranu i odmawianie `salat`. Oczywiście, zawsze mógł się bawić w wolnym czasie.

Według wersetu 27, niektórzy ludzie sądzą, że wszechświat został stworzony bez celu. To nieprawda. Każdy i wszystko ma swój cel.

Celem słońca jest dawanie nam światła. Celem deszczu jest dawanie nam życia. Celem drzew jest dawanie nam tlenu.

Naszym celem jest oddawanie czci Allahowi. Wszystko na ziemi zostało stworzone, aby nam służyć, byśmy mogli służyć naszemu Stwórcy.

Każdy jest poddawany próbie w inny sposób, nawet jeśli jest bardzo bogaty i potężny, jak Prorok Sulaiman (A.S.). Poniższe wersety nie podają nam szczegółów, w jaki sposób był on doświadczany, dlatego uczeni przedstawili różne wyjaśnienia.

Niektórzy uczeni twierdzą, że następujący Hadis może być związany z jego próbą: Pewnego dnia Sulaiman (A.S.) powiedział, że każda z jego żon urodzi chłopca, który dorośnie i będzie składał ofiary na drodze Allaha. Zapomniał powiedzieć 'In-sza-Allah'.

W rezultacie tylko jedna z jego żon urodziła zdeformowane, martwe dziecko, które zostało położone na tronie Sulaimana (A.S.), aby przypomnieć mu, że nic nie może się wydarzyć bez pozwolenia Allaha.

Więc modlił się do Allaha o przebaczenie.

Pewnego dnia bardzo rozgniewał się na swoją żonę z powodu czegoś, co powiedziała lub zrobiła, więc przysiągł, że wymierzy jej sto batów, jeśli odzyska zdrowie.

Ostatecznie, gdy Allah przywrócił mu zdrowie, pożałował przysięgi, którą złożył w sprawie swojej żony. Aby pomóc Ajjubowi (A.S.) dotrzymać przysięgi bez krzywdzenia żony, Allah nakazał mu delikatnie uderzyć ją raz małym pęczkiem trawy.

Allah zawołał do niego: 'O Ajjubie! Dlaczego zbierasz to złoto? Czyż nie dałem ci już wystarczająco dużo?' On odpowiedział: 'Absolutnie, mój Panie! Ale nigdy nie będę miał dość Twoich błogosławieństw.'

Ten hadis jest bardzo ważny, ponieważ niektórzy z nas pamiętają Allaha tylko wtedy, gdy czegoś od Niego potrzebujemy. Ale jeśli nasze życie jest łatwe, odwracamy się od Niego. Jako prawdziwi wierzący, nigdy nie możemy mieć dość błogosławieństw Allaha.

Zawsze potrzebujemy Go w trudnych i dobrych czasach, gdy jesteśmy biedni i gdy jesteśmy bogaci, gdy jesteśmy chorzy i gdy jesteśmy zdrowi.

Umm Salamah (niech Allah będzie z niej zadowolony) przyjęła islam wraz ze swoim mężem, Abu Salamah (niech Allah będzie z niego zadowolony). Kiedy bałwochwalcy utrudniali im życie w Mekce, przenieśli się do Abisynii (dzisiejsza Etiopia).

Ostatecznie wrócili do Mekki, lecz bałwochwalcy jeszcze bardziej utrudnili im życie.

Kiedy próbowali przenieść się do Medyny, jej rodzina odmówiła jej zgody na wyjazd, a rodzina jej męża zabrała jej syna. Płakała przez cały rok. Wtedy jeden z jej krewnych ulitował się nad nią i przekonał rodzinę, by pozwoliła jej odejść.

Jej teściowie oddali jej syna, lecz musiała podróżować do Medyny z synem sama.

Spotkali 'Uthmana ibn Talhahę (który w tamtym czasie nie był muzułmaninem). 'Uthman (niech Allah będzie z niego zadowolony) powiedział, że podróżowanie ponad 400 km przez pustynię byłoby niebezpieczne dla niej i jej małego synka, więc postanowił eskortować ich bezpłatnie.

W końcu rodzina zjednoczyła się w Medynie. Lecz wkrótce jej mąż został ranny w bitwie pod Uhud i niedługo potem zmarł.

Umm Salamah (niech Allah będzie z niej zadowolony) powiedziała, że jej mąż przekazał jej, iż Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) rzekł: „Jeśli muzułmanina spotka coś złego, a on powie: «Zaprawdę, do Allaha należymy i do Niego powrócimy. O Allahu!

Wynagródź mi tę trudność i obdarz mnie czymś lepszym», to modlitwa tej osoby zostanie wysłuchana”.

Zaczęła odmawiać tę modlitwę, lecz potem powiedziała sobie: „Kto mógłby być lepszym mężem niż Abu Salamah?” Później Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) oświadczył się jej, aby uhonorować jej poświęcenia dla islamu. Ona powiedziała: „O Proroku Allaha!

Takiej osobie jak ty nie można odmówić. Lecz są ze mną trzy problemy: 1) Jestem bardzo zazdrosna, 2) Jestem stara, i 3) Mam wiele dzieci.”

Prorok (ﷺ) odpowiedział: „Modlę się do Allaha, aby usunął twoją zazdrość. Co do twojego wieku, ja też jestem stary. A twoje dzieci będą jak moje dzieci.” Była zadowolona z odpowiedzi i zgodziła się poślubić Proroka (ﷺ). Powiedziała: „Na Allaha!

Prorok (ﷺ) jest o wiele lepszym mężem niż Abu Salamah.”

Urwa był synem Az-Zubajra ibn Al-Awwama (R.A.), jednego z wielkich towarzyszy Proroka (ﷺ). Pewnego dnia, podróżując z jednym ze swoich synów, zaczął odczuwać ból w nodze.

Ostatecznie lekarze zdecydowali się amputować mu nogę, aby powstrzymać rozprzestrzenianie się choroby na resztę jego ciała.

Wkrótce potem jego syn został kopnięty przez konia i zmarł. Kiedy otrzymał tę straszną wiadomość, nie powiedział: „Dlaczego? Straciłem nogę, a teraz mojego syna! Mój dziadek był Abu Bakr (R.A.), a mój ojciec Az-Zubajr (R.A.). A ja jestem jednym z największych uczonych Medyny.

Dlaczego to mnie spotyka?”

Zamiast tego modlił się: „O Allahu! Dałeś mi siedmioro dzieci, a zabrałeś tylko jedno. I dałeś mi dwie ręce i dwie nogi, a zabrałeś tylko jedną nogę. Mogłeś zabrać wszystko, `Alhamdulillah` za to, co zabrałeś, i dziękuję Ci za to, co zostawiłeś.”

Istnieje piękny hadis, w którym Prorok (ﷺ) mówi o dwóch osobach w Dniu Sądu: jedna to niewierzący, który cieszył się wszystkimi rzeczami `haram`, a druga to wierzący, który przeszedł wiele prób w życiu.

Niewierzący zostanie zanurzony w Piekle na sekundę, następnie wyjęty i zapytany: „Czy kiedykolwiek cieszyłeś się czymkolwiek na świecie?” Osoba zawoła: „Nie, mój Panie! Ani jednej rzeczy.”

Wierzący zostanie zanurzony w Dżannah na sekundę, następnie wyjęty i zapytany: „Czy kiedykolwiek cierpiałeś z powodu jakichkolwiek wyzwań na świecie?” Osoba powie: „Nie, mój Panie! Ani jednej rzeczy.”

Więc wierzący zapomni o wyzwaniach związanych z chorowaniem, poddawaniem się operacji, utratą członka rodziny, podróżowaniem, studiowaniem, byciem nękanym, zdawaniem egzaminów, wstawaniem na Fajr, postem przez cały miesiąc, staniem w `salah`, odbywaniem `hadżdżu`, gotowaniem i

wychowywaniem dzieci. Cały ból zniknie, ale nagroda w Dżannah będzie wieczna, `subhanaAllah`!