فجر

روزی پادشاهی از مشاورش پرسید: "چرا من همیشه خدمتکارم را شاد می‌بینم؟" مشاور گفت: "بیایید او را با قانون ۹۹ آزمایش کنیم." پادشاه پرسید آن چیست، و مشاور گفت: "امشب، من ۹۹ دینار (سکه طلا) در یک کیسه می‌گذارم، روی کیسه می‌نویسم ۱۰۰ دینار، آن را جلوی خانه‌اش می‌گذارم، و می‌بینیم او چگونه واکنش نشان می‌دهد." پادشاه موافقت کرد. صبح، خدمتکار بسیار خواب‌آلود و بداخلاق بود. پادشاه از او پرسید: "چه اتفاقی افتاده است؟" او گفت: "دیشب، من یک کیسه جلوی خانه‌ام پیدا کردم. قرار بود کیسه ۱۰۰ دینار داشته باشد. اما وقتی من و همسرم پول را شمردیم، یک دینار کم بود. ما دو ساعت شمردیم. بیرون خانه را گشتیم. فکر کردیم همسایه‌مان آن دینار را برداشته است. او را ساعت ۳ صبح بیدار کردم و پرسیدم آیا دینار من را دزدیده است. او به من گفت برگردم بخوابم و صبح اول وقت به دکترم مراجعه کنم. بعد به همسرم گفتم: 'شاید تو آن را دزدیده‌ای.' او گفت: 'نه، تو کیسه را پیدا کردی. تو باید دزد باشی.' من گفتم: 'نه، من نیستم. شاید بچه‌ها این کار را کرده‌اند.' ما تمام شب را بیدار ماندیم و پول را شمردیم، دنبال آن دینار گشتیم و همدیگر را متهم کردیم." مشاور به پادشاه گفت: "او نتوانست از ۹۹ دینار لذت ببرد به خاطر یک دینار گمشده. بر اساس این حکایت، برخی از مردم به خاطر نعمت‌های خداوند شکر نمی‌کنند زیرا فکر می‌کنند این چیزی است که به هر حال سزاوار آن هستند. اما اگر خداوند آنچه را که فکر می‌کنند سزاوار آن هستند به آنها ندهد، آنها به غر زدن ادامه می‌دهند و از آنچه که از قبل دارند قدردانی نمی‌کنند."