اعراف

167و (به یاد آور) ای پیامبر، آنگاه که پروردگارت مقرر داشت که بر آنان کسانی را خواهد فرستاد که ایشان را تا روز قیامت سخت عذاب کنند.

بی‌گمان پروردگار تو در کیفر دادن سریع است، و او قطعاً آمرزنده و مهربان است.

168و ما آنان را در زمین به گروه‌هایی پراکنده ساختیم؛ برخی از آنان صالح بودند و برخی غیر صالح.

و آنان را با خوشی‌ها و ناخوشی‌ها آزمودیم، باشد که به راه راست بازگردند.

169سپس پس از آنان جانشینان ناشایستی آمدند که وارث کتاب شدند.

آنان بهره‌های حرام را می‌گرفتند و می‌گفتند: «به هر حال ما آمرزیده خواهیم شد.

» و هرگاه بهره‌های مشابهی به دستشان می‌آمد، آن را می‌گرفتند.

آیا در کتاب از آنان پیمان گرفته نشده بود که جز حق بر خدا نگویند و آنچه در آن بود را به خوبی فرا گرفته بودند؟ اما سرای

آخرت برای پرهیزکاران بهتر است.

آیا پس تعقل نمی‌کنید؟

170و اما کسانی که به کتاب تمسک می‌جویند و نماز برپا می‌دارند، بی‌گمان ما پاداش نیکوکاران را تباه نمی‌کنیم.

171و (به یاد آور) آنگاه که کوه را بر فرازشان برافراشتیم، گویی ابری بود، و گمان کردند که بر سرشان فرو خواهد افتاد.

(و) گفتیم: «آنچه را به شما داده‌ایم (یعنی) این کتاب را محکم بگیرید و آنچه در آن است را به یاد داشته باشید، باشد که پرهیزگار شوید.

»

172و (به یاد آور) ای پیامبر، هنگامی که پروردگارت از پشت فرزندان آدم، ذریه آنها را بیرون آورد و آنها را بر خودشان گواه گرفت (و فرمود): آیا

من پروردگار شما نیستم؟ گفتند: آری، گواهی می‌دهیم.

(این کار را کردیم) تا روز قیامت نگویند: ما از این (حقیقت) بی‌خبر بودیم.

173و (نیز) نگویند: پدران ما بودند که پیش از این شرک ورزیدند و ما فرزندانی بودیم که تنها از آنها پیروی کردیم.

آیا ما را به خاطر اعمال باطل آنها هلاک می‌کنی؟

174این گونه آیات خود را روشن می‌سازیم، باشد که به راه راست بازگردند.

175و به آنان خبر ده داستان آن کس را که آیات خود را به او دادیم، ولی او از آنها روی برگرداند، پس شیطان او را دنبال کرد

و او از گمراهان شد.

176و اگر می‌خواستیم، او را به وسیله آن آیات رفعت می‌بخشیدیم، ولی او به زمین چسبید و از هوای نفس خود پیروی کرد.

مَثَل او مَثَل سگ است که اگر بر او حمله کنی زبان از دهان بیرون آورد و اگر رهایش کنی باز هم زبان از دهان بیرون آورد.

این مَثَل گروهی است که آیات ما را تکذیب کردند.

پس این داستان‌ها را بازگو کن، شاید که تفکر کنند.

177چه بد مَثَلی است برای قومی که آیات ما را تکذیب کردند!

آنها تنها به خود ستم کردند.

178هر کس را خدا هدایت کند، او هدایت‌یافته است.

و هر کس را که او گمراه سازد، پس آنان همان زیانکارانند.

179و به راستی بسیاری از جن و انس را برای دوزخ آفریدیم.

آنان دل‌هایی دارند که با آن درک نمی‌کنند، و چشمانی دارند که با آن نمی‌بینند، و گوش‌هایی دارند که با آن نمی‌شنوند.

آنان همچون چارپایانند، بلکه از آنها هم گمراه‌ترند!

آنان همان غافلانند.

180و برای خدا نام‌های نیکوست؛ پس او را با آنها بخوانید.

و کسانی را که در نام‌های او کج‌روی می‌کنند، رها کنید.

آنان به زودی به سزای آنچه می‌کردند می‌رسند.

181و از میان کسانی که آفریدیم، امتی هستند که با حق هدایت می‌کنند و با آن (حق) به عدالت حکم می‌رانند.

182و کسانی که آیات ما را تکذیب کردند، ما آنان را اندک اندک از جایی که گمان نمی‌برند می‌کشانیم.

183من فقط به آنها مهلت می‌دهم، ولی تدبیر من استوار است.

184آیا هرگز نیندیشیده‌اند؟ صاحبشان دیوانه نیست.

او فقط بیم‌دهنده‌ای آشکار است.

185آیا به ملکوت آسمان‌ها و زمین و هر آنچه خدا آفریده است، ننگریسته‌اند؟ و اینکه شاید اجلشان نزدیک شده باشد؟ پس به کدام سخن بعد از این قرآن

ایمان می‌آورند؟

186هر کس را خدا گمراه کند، هیچ هدایت‌کننده‌ای برای او نیست و آنان را در طغیانشان سرگردان وا می‌گذارد.

187از تو درباره ساعت (قیامت) می‌پرسند که وقوع آن کی است؟ بگو: «علم آن فقط نزد پروردگار من است.

او به تنهایی آن را در وقتش آشکار می‌کند.

بر آسمان‌ها و زمین سنگین است و جز ناگهانی بر شما نمی‌آید.

» چنان از تو می‌پرسند که گویی تو از آن باخبری.

بگو: «علم آن فقط نزد خداست، ولی بیشتر مردم نمی‌دانند.

»

188بگو: «من برای خودم نه مالک نفعی هستم و نه ضرری، مگر آنچه خدا بخواهد.

اگر غیب را می‌دانستم، قطعاً خیر فراوانی به دست می‌آوردم و هیچ زیانی به من نمی‌رسید.

من فقط بیم‌دهنده و بشارت‌دهنده برای قومی هستم که ایمان می‌آورند.

»

189اوست که همه شما را از یک نفس واحد آفرید، سپس از آن جفتش را قرار داد تا به او آرامش یابد.

پس از آن، هنگامی که مرد و زن با هم آمیزش می‌کنند، زن بار سبکی را حمل می‌کند که به تدریج سنگین می‌شود.

و چون سنگین شد، هر دو به سوی پروردگارشان، الله، دعا می‌کنند که: «اگر فرزندی صالح به ما عطا کنی، قطعاً از شاکران خواهیم بود.

»

190اما هنگامی که او «آن بت‌پرستان» را با فرزندان صالح برکت می‌دهد، آنها برای این هدیه او، شریکانی برای او قرار می‌دهند.

الله منزه است از آنچه شریک او قرار می‌دهند.

191آیا «آن بت‌ها» را شریک الله قرار می‌دهند، در حالی که آنها چیزی را نمی‌آفرینند، بلکه خود آفریده شده‌اند؟

192و نه می‌توانند یاری‌شان کنند و نه حتی خود را یاری دهند؟

193و اگر شما «بت‌پرستان» آنها را برای هدایت بخوانید، نمی‌توانند به شما پاسخ دهند.

برای آنها یکسان است چه آنها را بخوانید و چه سکوت کنید.

194این معبودانی که به جای الله می‌خوانید، مانند خودتان آفریده شده‌اند.

پس آنها را بخوانید و ببینید آیا به شما پاسخ می‌دهند، اگر راست می‌گویید!

195آیا پاهایی دارند که با آنها راه بروند؟ یا دست‌هایی که با آنها بگیرند؟ یا چشم‌هایی که با آنها ببینند؟ یا گوش‌هایی که با آنها بشنوند؟

196بگو، ای پیامبر، معبودان دروغین خود را بخوانید و بی‌درنگ علیه من توطئه کنید!

همانا ولیّ من الله است که این کتاب را نازل کرده است، و او تنها مؤمنان را حمایت می‌کند.

197اما آن معبودانی که به جای او می‌خوانید، نه می‌توانند به شما کمک کنند و نه به خودشان.

198باز هم، اگر آنها را برای هدایت بخوانید، آنها نمی‌شنوند.

و ممکن است آنها را رو به خود ببینید، اما آنها نمی‌بینند.

199مدارا کن، به معروف امر کن، و از جاهلان روی بگردان.

200اگر وسوسه‌ای از شیطان به تو رسید، پس به الله پناه ببر.

بی‌گمان او شنوا و داناست.

201به راستی، هنگامی که وسوسه‌ای از شیطان به پرهیزکاران می‌رسد، پروردگارشان را به یاد می‌آورند، آنگاه بینا می‌شوند.

202اما شیاطین، اولیاء خود را پیوسته گمراه می‌کنند و از این کار باز نمی‌ایستند.

203اگر (ای پیامبر) برایشان نشانه‌ای نیاوری، می‌گویند: «چرا آن را از خودت نمی‌سازی؟» بگو: «من تنها از آنچه از پروردگارم بر من وحی می‌شود، پیروی می‌کنم.

این (قرآن) بصیرتی از جانب پروردگار شماست و هدایت و رحمتی برای مؤمنان است.

»

204هنگامی که قرآن تلاوت می‌شود، با دقت به آن گوش فرا دهید و سکوت کنید، باشد که مورد رحمت قرار گیرید.

205پروردگارت را در دل خود، با تضرع و خشوع و نه با صدای بلند، در بامدادان و شامگاهان یاد کن.

و از غافلان مباش.

206همانا کسانی که نزد پروردگار تو مقربند، از عبادت او تکبر نمی‌ورزند.

او را تسبیح می‌کنند و برای او سجده می‌کنند.