اعراف

1الف لام میم صاد.

2کتابی است که بر تو نازل شده، پس نباید در سینه تو از آن هیچ تنگی و رنجی باشد، تا با آن بیم دهی و برای مؤمنان یادآوری

باشد.

3از آنچه از پروردگارتان بر شما نازل شده پیروی کنید و جز او اولیایی نگیرید.

چه کم پند می‌گیرید!

4و چه بسیار شهرها را نابود کردیم!

پس عذاب ما شب‌هنگام یا در حالی که در نیمروز استراحت می‌کردند، به سراغشان آمد.

5پس هنگامی که عذاب ما به سراغشان آمد، دعوایشان جز این نبود که گفتند: "ما ستمکار بودیم.

"

6قطعاً از کسانی که رسولان به سویشان فرستاده شدند سؤال خواهیم کرد، و از خود رسولان نیز خواهیم پرسید.

7سپس با آگاهی کامل، هر آنچه را انجام دادند به آنها خواهیم گفت—ما هرگز غافل نبودیم.

8در آن روز، اعمال به حق سنجیده خواهند شد.

و اما کسانی که میزان‌هایشان سنگین باشد، تنها آنان رستگارند.

9و اما کسانی که میزان‌هایشان سبک باشد، آنان کسانی هستند که خود را زیانکار کرده‌اند به خاطر تکذیب آیات ما.

10همانا شما را در زمین جای دادیم و در آن برای شما وسایل زندگی فراهم ساختیم.

اما اندکی شکر می‌کنید.

11همانا شما را آفریدیم، سپس به شما صورت بخشیدیم، سپس به فرشتگان گفتیم: «به آدم سجده کنید.

» پس همه سجده کردند جز ابلیس که از سجده‌کنندگان نبود.

12خداوند فرمود: «چه چیز تو را بازداشت از اینکه سجده کنی آنگاه که به تو فرمان دادم؟» او پاسخ داد: «من از او بهترم؛ مرا از آتش آفریدی

و او را از گل آفریدی.

»

13خداوند فرمود: «پس از آن (بهشت) فرود آی!

تو را نرسد که در آن تکبر کنی.

پس بیرون شو!

همانا تو از خوارشدگان هستی.

»

14او گفت: «مرا تا روزی که برانگیخته می‌شوند، مهلت ده.

»

15خداوند فرمود: «تو مهلت داده خواهی شد.

»

16او گفت: «به سبب آنکه مرا گمراه ساختی، من بر صراط مستقیم تو بر سر راه آنها کمین خواهم کرد.

17سپس از پیش رو و از پشت سرشان و از راست و از چپشان بر آنها خواهم آمد، و بیشترشان را ناسپاس خواهی یافت.

»

18خداوند فرمان داد: «دوباره از اینجا بیرون رو، در حالی که خوار و رانده شده‌ای!

و هر کس از تو پیروی کند، قطعاً جهنم را از شما همگی پر خواهم کرد!

»

19خداوند فرمود: «ای آدم!

تو و همسرت در بهشت ساکن شوید و از هر جا که می‌خواهید بخورید، ولی به این درخت نزدیک نشوید که از ستمکاران خواهید شد.

»

20پس شیطان به آنها وسوسه کرد تا آنچه را از عورتشان پنهان بود، آشکار سازد.

و گفت: «پروردگارتان شما را از این درخت نهی نکرده است مگر برای اینکه فرشته شوید یا جاودانه بمانید.

»

21و برای آنها سوگند یاد کرد که: «من از خیرخواهان شما هستم.

»

22پس او آنها را با فریب گمراه کرد.

و هنگامی که از درخت چشیدند، عورتشان بر آنها آشکار شد و شروع کردند به پوشاندن خود با برگ‌های بهشت.

آنگاه پروردگارشان آنها را ندا داد: «آیا شما را از آن درخت نهی نکردم و به شما نگفتم که شیطان دشمن آشکار شماست؟»

23گفتند: «پروردگارا!

ما به خود ستم کردیم.

و اگر ما را نبخشی و به ما رحم نکنی، قطعاً از زیانکاران خواهیم بود.

»

24خداوند فرمود: «از اینجا هبوط کنید، در حالی که دشمن یکدیگرید.

در زمین برای شما قرارگاه و بهره‌مندی تا مدتی خواهد بود.

»

25و افزود: «در آنجا زندگی خواهید کرد، و در آنجا خواهید مرد، و از آنجا برانگیخته خواهید شد.

»

26ای بنی آدم!

لباسی برای شما فرستادیم که عورت‌هایتان را بپوشاند و مایه زینت شما باشد.

و لباس تقوا بهترین است.

این از آیات خداست، باشد که متذکر شوید.

27ای بنی آدم!

شیطان شما را نفریبد، همانگونه که پدر و مادر شما را از بهشت بیرون کرد و لباسشان را از تنشان برکند تا عورت‌هایشان را به آنها نشان دهد.

همانا او و قبیله‌اش شما را از جایی می‌بینند که شما آنها را نمی‌بینید.

ما شیاطین را سرپرست کسانی قرار دادیم که کافرند.

28و هرگاه کار زشتی انجام دهند، می‌گویند: «پدرانمان را بر این کار یافتیم» و «خداوند ما را به آن فرمان داده است.

» بگو: «هرگز!

خداوند به کار زشت فرمان نمی‌دهد.

آیا چیزی را به خدا نسبت می‌دهید که نمی‌دانید؟»

29بگو: «پروردگار من فقط به حق فرمان می‌دهد.

و روی خود را در هر عبادت به سوی او کنید و او را بخوانید در حالی که دین خود را برای او خالص کرده‌اید.

همانگونه که شما را در آغاز آفرید، بازگردانده می‌شوید.

»

30گروهی را هدایت کرده است، و گروهی دیگر سزاوار گمراهی شده‌اند.

زیرا آنها شیاطین را به جای خدا سرپرست خود گرفته‌اند، و گمان می‌کنند که هدایت یافته‌اند.

31یا بنی آدم!

هنگام هر نماز زینت خود را برگیرید.

و بخورید و بیاشامید، ولی اسراف نکنید؛ زیرا خداوند اسراف‌کنندگان را دوست ندارد.

32بگو: «چه کسی زینت‌های الهی را که برای بندگانش پدید آورده و روزی‌های پاکیزه را حرام کرده است؟» بگو: «اینها در زندگی دنیا برای کسانی است که ایمان

آورده‌اند، و در روز قیامت (نیز) تنها برای آنان خواهد بود.

» این گونه آیات را برای گروهی که می‌دانند، روشن می‌سازیم.

33بگو: «پروردگار من، تنها کارهای زشت را -چه آشکار باشد و چه پنهان- و گناه و ستم ناروا را حرام کرده است؛ و (نیز) اینکه چیزی را شریک

خدا قرار دهید که دلیلی بر آن نازل نکرده است، و اینکه چیزی را که نمی‌دانید به خدا نسبت دهید.

»

34و برای هر امتی، زمان معینی است.

هنگامی که اجلشان فرا رسد، نه ساعتی تأخیر می‌کنند و نه پیشی می‌گیرند.

35ای فرزندان آدم!

اگر پیامبرانی از خودتان به سراغ شما آیند که آیات مرا برای شما بازگو کنند، پس کسانی که پرهیزگاری پیشه کنند و (خود را) اصلاح نمایند، نه ترسی

بر آنهاست و نه غمگین می‌شوند.

36و اما کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را خوار شمردند، آنان اهل آتشند و در آن جا جاودان خواهند ماند.

37چه کسی ستمکارتر است از آنکه بر خدا دروغ بندد یا آیات او را تکذیب کند؟ اینان بهره خویش را از آنچه برایشان مقدر شده است، می‌برند، تا

آنگاه که فرستادگان ما (فرشتگان) برای گرفتن جانشان نزدشان آیند و از آنها بپرسند: «آنهایی که به جای خدا می‌خواندید، کجایند؟» پاسخ دهند: «از ما گم شدند.

» و بر خود گواهی دهند که کافر بوده‌اند.

38خداوند می‌فرماید: «وارد آتش شوید، همراه با امت‌هایی از جن و انس که پیش از شما گذشتند.

» هرگاه امتی وارد دوزخ شود، امت پیش از خود را لعنت می‌کند تا آنکه همگی در آن گرد آیند.

پیروان به رهبرانشان می‌گویند: «پروردگارا!

اینان ما را گمراه کردند، پس عذابشان را در آتش دوچندان کن.

» او می‌فرماید: «برای هر یک از شما دوچندان است—ولی شما نمی‌دانید!

»

39آنگاه رهبران به پیروانشان می‌گویند: «شما از ما برتر نبودید!

پس عذاب را به سزای آنچه می‌کردید، بچشید.

»

40همانا درهای آسمان برای کسانی که آیات ما را تکذیب کردند و نسبت به آن تکبر ورزیدند، گشوده نخواهد شد.

و هرگز وارد بهشت نخواهند شد، مگر آنکه شتر از سوراخ سوزن بگذرد.

اینگونه بدکاران را جزا می‌دهیم.

41دوزخ بستر آنهاست و از آتش پوششی بر آنهاست.

اینگونه ستمکاران را جزا می‌دهیم.

42و کسانی که ایمان آوردند و کارهای نیک انجام دادند — ما هیچ کس را جز به اندازه توانش تکلیف نمی‌کنیم — آنها اهل بهشتند.

در آن جاودانه خواهند بود.

43و هرگونه کینه و کدورت را از دل‌هایشان برمی‌داریم.

و نهرها از زیرشان جاری است.

و می‌گویند: «ستایش از آن خداست که ما را به این هدایت کرد، و اگر خدا ما را هدایت نکرده بود، هرگز هدایت نمی‌شدیم.

به راستی فرستادگان پروردگارمان حق را آوردند.

» و به آنها ندا داده می‌شود: «این بهشت است که به پاداش آنچه انجام می‌دادید، به شما داده شده است.

»

44و اهل بهشت به اهل آتش ندا می‌دهند: «ما آنچه را پروردگارمان به ما وعده داده بود، حق یافتیم.

آیا شما نیز وعده پروردگارتان را حق یافتید؟» می‌گویند: «آری، یافتیم!

» آنگاه ندا دهنده‌ای در میان آنها ندا می‌دهد: «لعنت خدا بر ستمکاران باد!

کسانی که (مردم را) از راه خدا باز می‌داشتند و می‌خواستند آن را کج نشان دهند و به آخرت کفر می‌ورزیدند.

»

46بین آن دو گروه، حائلی خواهد بود و بر اعراف آن، مردانی هستند که هر دو گروه را از سیمایشان می‌شناسند.

اهل اعراف به بهشتیان ندا می‌دهند: «سلام بر شما!

» اینان هنوز وارد بهشت نشده‌اند، اما سخت آرزومند آنند.

47و هنگامی که چشمانشان به سوی دوزخیان برگردد، دعا می‌کنند: «پروردگارا!

ما را با گروه ستمکاران قرار مده!

»

48و اهل اعراف به مردانی (از سران کفر) که از سیمایشان می‌شناسند، ندا می‌دهند و می‌گویند: «نه جمعیت شما و نه تکبرتان، امروز به کارتان نیامد!

»

49آیا اینان همان کسانی نیستند که سوگند یاد کردید رحمت خدا هرگز شامل حالشان نخواهد شد؟ (اکنون به آنان گفته می‌شود:) «وارد بهشت شوید!

نه ترسی بر شماست و نه اندوهگین می‌شوید.

»

50و دوزخیان بهشتیان را صدا می‌زنند که: «مقداری آب یا از آنچه خداوند روزی شما کرده، بر ما فرو ریزید!

» آنها (بهشتیان) در پاسخ می‌گویند: «خداوند اینها را بر کافران حرام کرده است.

»

51کسانی که این ایمان را به بازیچه و سرگرمی گرفتند و زندگی دنیا آنها را فریب داد.

پس امروز ما آنها را فراموش می‌کنیم، همانگونه که آنها ملاقات این روزشان را فراموش کردند و آیات ما را انکار می‌کردند.

52ما پیش از این کتابی برایشان آورده‌ایم که آن را با علم و آگاهی تبیین کرده‌ایم؛ هدایت و رحمتی برای قومی که ایمان می‌آورند.

53آیا جز انتظار تحقق هشدار آن را می‌کشند؟ روزی که تحقق یابد، کسانی که پیش از این آن را نادیده گرفته بودند، خواهند گفت: "قطعاً پیامبران پروردگارمان حق

را آورده بودند.

آیا شفاعت‌کننده‌ای هست که از ما شفاعت کند؟ یا آیا ممکن است ما را بازگردانند تا کاری غیر از آنچه می‌کردیم انجام دهیم؟" آنها به راستی خود را

تباه کرده‌اند و آنچه را که به دروغ می‌ساختند، از آنان روی برخواهد تافت.

54همانا پروردگار شما الله است که آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید، سپس بر عرش استیلا یافت.

شب را با روز می‌پوشاند که پیوسته در پی آن است.

خورشید و ماه و ستارگان را (آفرید) که مسخر فرمان اویند.

آفرینش و فرمان از آنِ اوست.

پربرکت است الله، پروردگار جهانیان!

55پروردگار خود را با تضرع و پنهانی بخوانید.

همانا او تجاوزکاران را دوست ندارد.

56در زمین پس از اصلاح آن، فساد برپا نکنید.

و او را با بیم و امید بخوانید.

همانا رحمت الله به نیکوکاران نزدیک است.

57اوست کسی که بادها را پیشاپیش رحمت خود (باران) مژده‌دهنده می‌فرستد.

تا هنگامی که ابرهای سنگین را برمی‌دارند، ما آنها را به سوی سرزمینی مرده می‌رانیم و سپس آب (باران) را فرو می‌فرستیم و با آن هر نوع میوه‌ای

را بیرون می‌آوریم.

بدین گونه مردگان را نیز (از قبرها) بیرون می‌آوریم، باشد که متذکر شوید.

58سرزمین پاکیزه، گیاهش به اذن پروردگارش به خوبی می‌روید، و سرزمینی که ناپاک است، جز اندکی (گیاه) نمی‌رویاند.

این گونه آیات را برای گروهی که شکرگزارند، به گونه‌های مختلف بیان می‌کنیم.

59و به راستی نوح را به سوی قومش فرستادیم.

او گفت: «ای قوم من!

الله را بپرستید—شما را معبودی جز او نیست.

من بر شما از عذاب روزی بزرگ می‌ترسم.

»

60اما سران قومش پاسخ دادند: «برای ما روشن است که تو قطعاً در گمراهی آشکاری.

»

61او گفت: «ای قوم من!

من گمراه نیستم!

بلکه من فرستاده‌ای از سوی پروردگار جهانیان هستم،»

62پیام‌های پروردگارم را به شما ابلاغ می‌کنم و شما را پند و اندرز خالصانه می‌دهم.

و از جانب الله چیزهایی می‌دانم که شما نمی‌دانید.

63آیا تعجب می‌کنید که پندی از سوی پروردگارتان از طریق مردی از خودتان به شما آمده است تا شما را بیم دهد و پرهیزگار شوید و شاید مورد

رحمت قرار گیرید؟

64اما آنها همچنان او را تکذیب کردند، پس ما او و کسانی را که با او در کشتی بودند نجات دادیم، و کسانی را که آیات ما را

تکذیب کردند، غرق نمودیم.

به راستی آنها قومی نابینا بودند.