Skrucha

107Są też ci obłudnicy, którzy zbudowali meczet tylko po to, by czynić szkodę, szerzyć niewiarę, dzielić wierzących i jako podstawę dla tych, którzy walczyli przeciwko Allahowi i Jego

Posłańcowi w przeszłości.

Oni z pewnością przysięgną: "Mieliśmy tylko dobre intencje", lecz Allah jest świadkiem, że oni są zaiste kłamcami.

108Nigdy nie módl się w takim miejscu, o Proroku!

Z pewnością meczet założony na bogobojności od pierwszego dnia zasługuje na twoją modlitwę.

W nim są ludzie, którzy pragną się oczyszczać.

A Allah kocha tych, którzy się oczyszczają.

109Kto jest lepszy: ci, którzy założyli swój budynek na prawdziwej pobożności i upodobaniu Allaha, czy ci, którzy uczynili to na krawędzi rozpadającego się urwiska, które zapada się z

nimi do Ognia Piekielnego?

A Allah nie prowadzi czyniących zło.

110Ten budynek, który oni zbudowali, będzie nadal siać wątpliwości w ich sercach, aż ich serca zostaną rozszarpane.

A Allah posiada doskonałą wiedzę i mądrość.

111Zaprawdę, Allah kupił od wierzących ich życie i majątek w zamian za Dżannah.

Walczą oni na drodze Allaha, zabijając lub ginąc.

To jest prawdziwa obietnica, którą złożył w Tawracie, Indżilu i Koranie.

A kto dotrzymuje obietnicy lepiej niż Allah?

Cieszcie się więc z transakcji, którą z Nim zawarliście.

To jest zaprawdę największy sukces.

112Wierzący to ci, którzy zawsze okazują skruchę, czczą i wychwalają swojego Pana, poszczą, kłaniają się i padają na kolana w modlitwie, nakazują dobro i zakazują zła, oraz którzy

przestrzegają granic Allaha.

I obwieść dobrą nowinę wierzącym.

113Nie jest właściwe dla Proroka i wierzących, aby modlili się o przebaczenie dla bałwochwalców – nawet jeśli są oni bliskimi krewnymi – po tym, jak uświadomią sobie, że

tacy ludzie zmierzają do Piekła.

114Co do modlitwy Ibrahima o przebaczenie dla jego ojca, było to jedynie z powodu obietnicy, którą mu złożył.

Lecz kiedy uświadomił sobie, że jego ojciec jest wrogiem Allaha, zerwał z nim więzi.

Zaprawdę, Ibrahim był dobrotliwy i cierpliwy.

115Jednakże Allah nigdy nie uznałby ludzi za zbłąkanych po tym, jak ich poprowadził, dopóki nie wyjaśni im, czego muszą unikać.

Zaprawdę, Allah ma pełną wiedzę o wszystkim.

116Zaprawdę, królestwo niebios i ziemi należy do Allaha.

On daje życie i powoduje śmierć.

I nie macie żadnego opiekuna ani pomocnika poza Allahem.

117Allah z pewnością okazał miłosierdzie Prorokowi, jak również Wychodźcom i Pomocnikom – którzy trwali przy nim w tym trudnym czasie – po tym, jak serca niektórych z nich

niemal straciły zapał.

Następnie przyjął ich skruchę.

On jest dla nich naprawdę Łaskawy i Miłosierny.

118Również Allah okazał miłosierdzie trzem, którzy pozostali w tyle.

Czuli się tak winni, że rozległa ziemia skurczyła się przed nimi, a ich dusze były udręczone.

Zrozumieli, że nic nie mogło ich osłonić przed Allahem, oprócz samego Allaha.

Wtedy okazał im miłosierdzie, aby mogli okazać skruchę.

Zaprawdę, Allah jest skory do przyjęcia skruchy i jest pełen miłosierdzia.

119O wy, którzy wierzycie!

Zawsze pamiętajcie o Allahu i bądźcie z prawdomównymi.

120Nie było słuszne, aby niektórzy spośród mieszkańców Medyny i koczowniczy Arabowie wokół nich uchylali się od wyruszenia z Posłańcem Allaha ani aby przedkładali swoje życie nad jego

życie.

To dlatego, że ilekroć dosięgnie ich pragnienie, zmęczenie lub głód na drodze Allaha; wkroczą na jakieś terytorium, drażniąc niewiernych; albo zadadzą wrogowi jakąkolwiek stratę –

to zapisuje się im jako dobry czyn.

Zaprawdę, Allah nigdy nie marnuje nagrody tych, którzy czynią dobro.

121I ilekroć dokonają darowizny, małej czy dużej, albo przekroczą dolinę na drodze Allaha – to również zapisuje się im na ich konto, aby Allah nagrodził ich według najlepszych

z ich czynów.

122Jednakże nie jest konieczne, aby wierni wyruszali wszyscy naraz.

Tylko niektórzy członkowie z każdej grupy powinni wyruszyć, pozostawiając resztę, aby zdobywała wiedzę religijną i później nauczali tych członków po ich powrocie, aby i oni mogli

strzec się zła.

123O wy, którzy wierzycie!

Walczcie z niewiernymi, którzy są wokół was, i niech widzą, że jesteście surowi.

I wiedzcie, że Allah jest z bogobojnymi.

124Ilekroć zostaje objawiona sura, niektórzy z nich pytają szyderczo: „Któremu z was to zwiększyło wiarę?

” Co się tyczy wierzących, to zwiększyło im wiarę i oni się radują.

125Lecz co się tyczy tych obłudników z chorobą w sercach, to zwiększyło im tylko zło do zła ich, i umierają jako niewierni.

126Czyż oni nie widzą, że są poddawani próbie raz po raz każdego roku?

A jednak nie nawracają się ani nie uczą się lekcji.

127Ilekroć zostaje objawiona sura, oni spoglądają na siebie nawzajem, mówiąc: „Czy ktoś was widzi?

” Potem wymykają się.

To Allah odwrócił ich serca, ponieważ są ludźmi, którzy nie pojmują.

128Zaprawdę, przyszedł do was Posłaniec spośród was samych.

Ciężko mu to, co was spotyka, jest gorliwy o was.

Dla wierzących jest łagodny i miłosierny.

129Jeśli jednak się odwrócą, powiedz: „Allah mi wystarczy.

Nie ma boga oprócz Niego.

Na Nim polegam.

I On jest Panem Tronu Wielkiego.

”