نوح

خداوند در قرآن (۱۶:۷۸) می‌فرماید که ما را از شکم مادرانمان بیرون آورد در حالی که هیچ چیز نمی‌دانستیم، سپس برای ما گوش و چشم و دل قرار داد.

خلیل از همسایه‌اش شنید که همسایه دیگرشان، زالتان، موهایش را رنگ کرده بود چون داشت پیر می‌شد. خلیل به همسرش گفت که زالتان مُرد چون کچل شده بود. همسرش به خواهرش گفت که سلطان پیرشان از سرما مُرد. شایعه مثل آتش در پنبه پخش شد. مردم وحشت کردند چون نمی‌دانستند پس از مرگ ناگهانی سلطانشان چه کسی بر قلمرو حکومت خواهد کرد. به این "بازی تلفن" می‌گویند، که در آن یک خبر همینطور که از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود، تغییر می‌کند تا زمانی که حقیقت کاملاً از بین برود.

هیچ کس بیشتر از پدر و مادرمان ما را دوست ندارد. در بسیاری از آیات قرآن (از جمله ۴:۳۶، ۶:۱۵۱ و ۱۷:۳۲)، خداوند می‌فرماید: «تنها مرا بپرستید و به پدر و مادرتان نیکی کنید.» دلیل اینکه خداوند در کنار خود از پدر و مادر سخن می‌گوید این است که او خالق ماست و پدر و مادر ما دلیل وجود ما در این دنیا هستند. رابطه ما با خداوند و پدر و مادرمان هرگز قطع نمی‌شود. خداوند پروردگار همه است، حتی اگر برخی بگویند که نیست. همین امر در مورد پدر و مادر شما نیز صادق است. اگر کسی را که برای شما کار می‌کند اخراج کنید، یا کسی را در فیس‌بوک از لیست دوستانتان حذف کنید، یا از همسرتان طلاق بگیرید، رابطه شما با آنها به پایان می‌رسد. اما پدر و مادر شما همیشه پدر و مادر شما خواهند بود – نمی‌توانید آنها را اخراج کنید، از لیست دوستانتان حذف کنید یا طلاق دهید. برخی آیات (مانند ۳۱:۱۴ و ۴۶:۱۵) تنها بر مادران و چالش‌هایی که آنها در دوران بارداری، زایمان و شیردهی با آن روبرو بودند، تمرکز دارند. عبدالله بن عمر روزی مردی را دید که مادرش را در طول حج بر دوش خود حمل می‌کرد. آن مرد از ابن عمر پرسید که آیا او لطف‌هایی را که مادرش در حق او کرده بود، جبران کرده است؟ ابن عمر پاسخ داد که او حتی یکی از دردهای شدیدی را که مادرش هنگام به دنیا آوردن او متحمل شده بود، جبران نکرده است. تمرکز بر مادران و سختی‌های آنها برای یادآوری فداکاری‌هایشان است که ما اغلب آنها را فراموش می‌کنیم یا از آنها بی‌خبر هستیم.

این یک داستان واقعی درباره جوانی به نام حمزه است. او دوست نداشت که پدرش هر بار که در یخچال را باز می‌گذاشت، شیر آب چکه می‌کرد، یا چراغ اتاق خوابش روشن بود، به او تذکر دهد. پدرش سعی می‌کرد به او بیاموزد که "مثبت‌اندیش و مسئولیت‌پذیر" باشد، اما حمزه احساس می‌کرد که پدرش می‌خواهد کارها را برای او سخت کند. پس از فارغ‌التحصیلی حمزه، او برای شغلی در یک شرکت بزرگ درخواست داد. هنگامی که برای مصاحبه وارد ساختمان شد، تابلویی را روی در ورودی دید که روی آن نوشته شده بود "HELL" و متوجه یک برچسب روی زمین شد که حرف "O" روی آن بود. او آن را در انتهای تابلو قرار داد تا کلمه "HELLO" کامل شود. او همچنین متوجه شد که کولر گازی روی پله‌ها چکه می‌کند، بنابراین لوله چکه را به جای صحیح خود برگرداند. در اتاق انتظار، او متوجه شد که جعبه برق باز است و چند سیم آویزان هستند، بنابراین آنها را سر جای خود گذاشت و جعبه را بست. سرانجام، وقتی برای مصاحبه وارد اتاق جلسه شد، آنها یک سوال از او پرسیدند: "چه زمانی مایلید کار جدید را شروع کنید؟" او آنقدر گیج شده بود که فکر کرد آنها او را دست می‌اندازند. آنها به او گفتند که در همه جا دوربین نصب کرده بودند و دیدند که همه داوطلبان دیگر بدون انجام کاری در مورد تابلو، کولر گازی یا سیم‌ها رد شدند. او تنها داوطلبی بود که به اندازه کافی "مثبت‌اندیش و مسئولیت‌پذیر" بود تا دست به کار شود. این اولین باری بود که حمزه توانست قدر پدرش را بداند.