یس

1یاسین 2به قرآن حکیم 3همانا تو از فرستادگان هستی 4بر صراط مستقیم 5فرو فرستاده‌ای از [سوی] خدای توانای مهربان 6تا قومی را انذار کنی که پدرانشان انذار نشدند و از این رو غافلند. 7قول (عذاب) بر بیشترشان محقق شده است، پس هرگز ایمان نخواهند آورد. 8ما غل‌هایی بر گردن‌هایشان نهاده‌ایم تا چانه‌هایشان، پس سرهایشان به بالا کشیده شده است، 9و سدی پیش رویشان و سدی پشت سرشان قرار داده‌ایم و آنها را پوشانده‌ایم، پس نمی‌توانند ببینند.

10بر ایشان یکسان است، چه بیمشان دهی و چه بیمشان ندهی، ایمان نمی‌آورند. 11تو تنها کسانی را می‌توانی بیم دهی که از «ذکر» پیروی کنند و از خدای رحمان در نهان خشیت داشته باشند. پس او را به آمرزش و پاداشی گرانبها مژده ده. 12بی‌گمان این ماییم که مردگان را زنده می‌کنیم و آنچه را پیش فرستاده‌اند و آثارشان را می‌نویسیم. و هر چیزی را در کتابی روشن برشمرده‌ایم. 13¹ «ذکر» نام دیگر قرآن است.

13ای پیامبر، برایشان مَثَلِ اهلِ شهری را بیان کن، آنگاه که رسولان به سوی آنان آمدند. 14نخست، دو رسول به سوی آنها فرستادیم، اما آنها هر دو را تکذیب کردند. پس آن دو را با سومی تقویت کردیم و آنها گفتند: «ما به یقین به سوی شما فرستاده شده‌ایم.» 15اهلِ آن شهر پاسخ دادند: «شما جز بشری مانند ما نیستید و (خدای) رحمان چیزی نازل نکرده است. شما فقط دروغ می‌گویید!» 16رسولان گفتند: «پروردگار ما می‌داند که ما قطعاً به سوی شما فرستاده شده‌ایم.» 17«و بر ما جز ابلاغِ روشن نیست.» 18مردم گفتند: «ما شما را مایه شومی برای خود می‌دانیم. اگر دست برندارید، حتماً شما را سنگسار خواهیم کرد و عذاب دردناکی از ما به شما خواهد رسید.» 19رسولان گفتند: «شومی شما با خودتان است. آیا چون به شما تذکر داده شده، این سخن را می‌گویید؟ بلکه شما قومی اسرافکارید.»

20و مردی شتابان از دورترین نقطه شهر آمد. گفت: «ای قوم من! از پیامبران پیروی کنید.» 21از کسانی پیروی کنید که از شما مزدی نمی‌خواهند و خود هدایت‌یافته‌اند. 22و چرا پرستش نکنم آن کس را که مرا آفرید، و همه شما به سوی او بازگردانده می‌شوید؟ 23چگونه به جای او معبودانی دیگر برگزینم که به هیچ وجه نمی‌توانند از من دفاع کنند و اگر رحمان بخواهد به من گزندی برساند، نمی‌توانند مرا نجات دهند؟ 24آنگاه من در گمراهی آشکار خواهم بود. 25من به پروردگار شما ایمان آورده‌ام، پس به من گوش فرا دهید. 26اما او را کشتند، آنگاه فرشتگان به او گفتند: «وارد بهشت شو!» او گفت: «ای کاش قومم می‌دانستند...» 27...که پروردگارم مرا آمرزیده است و مرا از مقرّبان قرار داده است.»

28ما بعد از او هیچ لشکری از آسمان بر قومش نازل نکردیم، و نیازی به آن نداشتیم. 29تنها یک صیحه مهیب کافی بود و آنها در دم جان باختند. 30ای دریغ بر بندگان! هیچ پیامبری به سوی آنها نیامد مگر اینکه او را استهزا کردند. 31آیا منکران ندیده‌اند که چه بسیار اقوامی را پیش از آنها هلاک کردیم که هرگز به این دنیا بازنگشتند؟ 32اما سرانجام همه آنها نزد ما حاضر خواهند شد.

33و نشانه ای برای آنها زمین مرده است که ما آن را زنده کردیم و از آن غله بیرون آوردیم تا از آن بخورند. 34و در آن باغ‌هایی از نخل و انگور قرار دادیم و در آن چشمه‌ها جاری ساختیم. 35تا از میوه آن بخورند، که دسترنج خودشان نیست. آیا پس شکر نمی‌کنند؟ 36پاک و منزه است آنکه همه زوج‌ها را آفرید، از آنچه زمین می‌رویاند و از خودشان و از آنچه نمی‌دانند!

37و آیتی (دیگر) برای آنها شب است که روز را از آن برمی‌گیریم، پس ناگهان در تاریکی فرو می‌روند. 38و خورشید در مدار خود روان است. این تقدیر (خدای) عزیز علیم است. 39و ماه را منزلگاه‌هایی مقرر کردیم تا چون شاخه کهنه و خمیده نخل بازگردد. 40نه خورشید را سزاست که به ماه برسد و نه شب بر روز پیشی گیرد. و هر یک در مداری شناورند.

41و آیه ای دیگر برای آنان این است که ما نیاکانشان را با نوح در کشتی مملو حمل کردیم، 42و برایشان همانند آن، وسایلی آفریدیم که بر آن سوار شوند. 43و اگر می خواستیم، آنان را غرق می کردیم؛ پس هیچ فریادرسی برایشان نبود و نجات نمی یافتند- 44مگر به رحمتی از جانب ما، تا مدتی معین از زندگی بهره مند گردند.

45باز هم روی برمی‌گردانند هنگامی که به آنها گفته می‌شود: «به آنچه پیش روی شماست (در آخرت) و آنچه پشت سر شماست (از امت‌های هلاک‌شده) بنگرید تا مورد رحمت قرار گیرید.» 46و هرگاه آیه‌ای از آیات پروردگارشان به آنها رسد، از آن روی برمی‌گردانند. 47و چون به آنها گفته شود: «از آنچه خداوند به شما روزی داده است، انفاق کنید»، کافران به مؤمنان می‌گویند: «آیا ما به کسانی غذا بدهیم که اگر خدا می‌خواست، خودش به آنها غذا می‌داد؟ شما در گمراهی آشکاری هستید!»

48و از مؤمنان می‌پرسند: «این وعید کی فرا می‌رسد، اگر راست می‌گویید؟» 49آنان جز در انتظار یک صیحه نیستند که آنان را در حالی که مشغول ستیز و جدال عبث هستند، در بر گیرد. 50پس نتوانند وصیتی کنند و نه به سوی اهل خود بازگردند. 51و در صور بار دیگر دمیده شود، پس ناگاه آنان از قبرها به سوی پروردگارشان می‌شتابند. 52می‌گویند: «وای بر ما! چه کسی ما را از مرقد (خوابگاه) مان برانگیخت؟ این همان است که (خدای) رحمان به ما وعده داده بود و پیامبران راست گفتند!» 53و تنها یک صیحه است، آنگاه بی‌درنگ همگی نزد ما حاضر خواهند شد. 54در آن روز به هیچ نفسی هیچ ستمی نخواهد شد، و جز آنچه می‌کردید به شما جزا داده نخواهد شد.

55بی‌گمان در آن روز بهشتیان سرگرم خوشی خواهند بود. 56آنها و همسرانشان در سایه‌هایی دلپذیر، بر تخت‌های آراسته تکیه زده‌اند. 57در آنجا برایشان میوه‌ها و هر چه بخواهند هست. 58و سلامی، سخنی از پروردگار مهربان.

59به کافران گفته می‌شود: «ای پلیدان، امروز از مؤمنان فاصله بگیرید!» 60آیا به شما نگفتم، ای بنی‌آدم، که از شیطان پیروی نکنید، زیرا او دشمن آشکار شماست؟ 61بلکه تنها مرا عبادت کنید؟ این است صراط مستقیم. 62و او بسیاری از شما را گمراه کرد. آیا تعقل نمی‌کردید؟ 63این همان جهنمی است که از آن بیم داده شده بودید. 64امروز به سبب کفرتان در آن بسوزید. 65امروز بر دهان‌هایشان مهر می‌نهیم و دست‌هایشان با ما سخن می‌گویند و پاهایشان به آنچه می‌کردند گواهی می‌دهند.

66و اگر می‌خواستیم، به آسانی چشمانشان را محو می‌کردیم تا در یافتن راه سرگردان شوند؛ پس چگونه می‌دیدند؟ 67و اگر می‌خواستیم، آنها را در جای خود مسخ می‌کردیم تا نه توان رفتن به جلو داشته باشند و نه بازگشتن. 68و هر که را عمر دراز دهیم، او را در آفرینش به قهقرا می‌بریم. آیا پس از این نمی‌اندیشند؟ 69¹ انسان در ضعف آفریده شد، سپس به قوت رسید و آنگاه به پیری و ضعف بازگشت. (روم: ۵۴)

69ما به او شعر نیاموخته‌ایم و برای او سزاوار نیست. این (کتاب) جز یادآوری و قرآنی روشنگر نیست. 70تا هر که را زنده است بیم دهد، و فرمان (عذاب) بر کافران محقق گردد.

71آیا نمی‌بینند که ما برایشان -با دستان خودمان- چهارپایانی آفریدیم تا مسخرشان باشند؟ 72و ما این چهارپایان را مسخر آنان کردیم تا بر برخی از آنها سوار شوند و از برخی دیگر بخورند. 73و از آنها منافع و آشامیدنی‌های دیگری می‌برند. آیا پس شکر نمی‌کنند؟ 74¹ یعنی تماماً به دست خودمان، بدون یاری از دیگری.

74و با این حال، به جای الله، معبودان دیگری را برگزیده‌اند به این امید که در روز قیامت یاری شوند. 75آنها نمی‌توانند یاری‌شان کنند، در حالی که اینان همیشه برایشان لشکری آماده‌اند. 76پس سخنانشان تو را اندوهگین نسازد ای پیامبر: همانا ما کاملاً می‌دانیم آنچه را پنهان می‌کنند و آنچه را آشکار می‌سازند. 77یعنی به خاطر سخنان باطلی که درباره تو، قرآن، و معاد می‌گویند، اندوهگین مشو.

77آیا انسان نمی‌بیند که ما او را از نطفه‌ای آفریدیم و اکنون او آشکارا دشمنی می‌کند؟ 78و با ما مجادله می‌کنند، در حالی که آفرینش خود را فراموش کرده‌اند و می‌گویند: «چه کسی می‌تواند استخوان‌های پوسیده را زنده کند؟» 79بگو: «همان کسی آنها را زنده می‌کند که نخستین بار آنها را آفرید، و او به هر آفرینشی داناست.» 80«اوست که برای شما از درختان سبز آتش قرار داده، و ناگهان شما از آنها آتش می‌افروزید!» 81«آیا آن کس که آسمان‌ها و زمین را آفرید، نمی‌تواند انسان‌ها را زنده کند؟ آری، او قادر است! و او آفریننده داناست.» 82هنگامی که او چیزی را اراده کند، تنها کافی است به آن بگوید: «باش!» پس می‌شود. 83پس منزه است آنکه ملکوت هر چیز در دست اوست، و به سوی او بازگردانده می‌شوید.