அதிகம் பெறும் போட்டி

அநேக மக்கள் செல்வத்தை பெருக்குவதில் ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிடுவதில் மூழ்கியுள்ளனர்.

இவர்கள் நரக நெருப்பை நேருக்கு நேர் காணும்போது, உண்மையில் பயனற்ற காரியங்களைச் செய்வதில் தங்கள் வாழ்க்கையை வீணடித்தார்கள் என்பதை உணர்வார்கள்.

நாம் அல்லாஹ்வுக்கு அவருடைய எண்ணற்ற அருட்கொடைகளுக்காக நன்றி செலுத்த வேண்டும்.

பணம் மட்டுமே எல்லாமில்லை. உதாரணமாக, அது மருந்தை வாங்கலாம், ஆனால் நல்ல ஆரோக்கியத்தை வாங்க முடியாது; ஒரு படுக்கையை வாங்கலாம், ஆனால் தூக்கத்தை வாங்க முடியாது; ஆடம்பரமான பொருட்களை வாங்கலாம், ஆனால் மகிழ்ச்சியை வாங்க முடியாது. இதனால்தான் சில கோடீஸ்வரர்கள் துயரப்படுகிறார்கள், ஏன் தங்கள் உயிரையும் மாய்த்துக்கொள்கிறார்கள். பணம் மட்டுமே அவர்களிடம் இருப்பதால், அவர்களின் வாழ்க்கை வறுமையானது. மகிழ்ச்சியை அடைவதற்கான சிறந்த வழிகளில் ஒன்று மற்றவர்களுக்கு உதவுவதுதான்; நாம் மக்களைக் கவனித்துக்கொண்டால், அல்லாஹ் நம்மை கவனித்துக்கொள்வான்.

தனது மகிழ்ச்சி பற்றிக் கேட்கப்பட்டபோது, ஒரு பணக்கார முஸ்லிம் தனது பயணத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டார்: ஆரம்பத்தில், தனது சம்பளத்தில் மகிழ்ச்சி கண்டார், பின்னர் தனது வணிகம் செழித்தபோது மேலும் மகிழ்ச்சி அடைந்தார், இது அவருக்கு விலையுயர்ந்த கார்கள், ஆடம்பரமான வீடுகள் மற்றும் ஒரு கால்பந்து கிளப் கூட வாங்க அனுமதித்தது. இத்தனைப் பெறுதல்களுக்குப் பிறகும், அவர் ஒரு உள் வெறுமையை உணர்ந்தார். மாற்றுத்திறனாளி குழந்தைகளுக்கு உதவும் ஒரு அமைப்பைப் பற்றி ஒரு நண்பர் அவரிடம் கூறியபோது அவரது பார்வை மாறியது. அவர் 400 சக்கர நாற்காலிகளை நன்கொடையாக வழங்கினார். அந்த நிகழ்வில், ஒரு புதிய சக்கர நாற்காலியில் இருந்த குழந்தை அவரை அணுகி, நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் நன்கொடையாளருக்கு அல்லாஹ்விடம் ஜன்னத் (சொர்க்கம்) கேட்க தனது முகத்தை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள விரும்புவதாகக் கூறியது. இந்த உணர்ச்சிகரமான சந்திப்பு அவரை கண்ணீரில் ஆழ்த்தியது, மகிழ்ச்சியின் உண்மையான அர்த்தத்தை வெளிப்படுத்தியது.

நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: 'ஒரு மனிதனுக்கு ஒரு தங்கப் பள்ளத்தாக்கு இருந்தால், அவன் இரண்டாவது ஒன்றை விரும்புவான். அவனுக்கு இரண்டு பள்ளத்தாக்குகள் இருந்தால், அவன் மூன்றாவது ஒன்றையும் விரும்புவான். அவனது பேராசையை அவனது மண்ணறை மண் தவிர வேறு எதுவும் திருப்திப்படுத்தாது.' இந்த ஹதீஸை இமாம் புகாரி மற்றும் இமாம் முஸ்லிம் ஆகியோர் பதிவு செய்துள்ளனர்.

டொனால்டு மாமாவுக்கு பண்ணை இல்லை. அதனால், தினமும் அவர் தனது சிறிய வீட்டின் முன் சோகமான முகத்துடன் அமர்ந்திருப்பார். ஒரு நாள், மன்னர் அவ்வழியே சென்றபோது, அவர் ஏன் சோகமாக இருக்கிறார் என்று கேட்டார். விவசாயி, 'எனக்கு ஒரு பண்ணை இல்லை' என்றார். மன்னர் கேட்டார், 'நான் உனக்கு ஒரு பெரிய நிலத்தைக் கொடுத்தால், இது உன்னை மகிழ்ச்சியடையச் செய்யுமா?' விவசாயி, 'நிச்சயமாக! எவ்வளவு பெரியதோ, அவ்வளவு நல்லது' என்றார். மன்னர் கூறினார், 'நான் உன்னுடன் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்வேன். என் ராஜ்யத்தில் நீ நடக்கும் எந்த தூரமும் உன்னுடையதாக இருக்கும். ஆனால் நீ திரும்பி வந்து, எவ்வளவு தூரம் நடந்தாய் என்பதை எனக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும், அப்போதுதான் நான் உனக்கு ஒரு ஒப்பந்தம் எழுத முடியும்.' நிச்சயமாக, விவசாயி தெருக்களில் நடனமாடினார். அவர் தனது சிறிய கிராமத்திலிருந்து தொடங்கி, 20 மைல் தொலைவில் உள்ள ஒரு பெரிய நகரத்தை அடைந்தார். அவர் மன்னரிடம் திரும்பிச் செல்வது பற்றி யோசித்தார். ஆனால் அவர் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டார், 'எனக்கு இன்னும் 37 வயதுதான். நான் இன்னும் நடக்க முடியும், மேலும் நிலத்தை எடுக்க முடியும்.' அவர் மற்றொரு நகரத்திற்கு நடந்து சென்றார், பின்னர் ஒரு மாகாணத்தைக் கடந்து சென்றார், அதன்பின் அடுத்த மாகாணத்தையும். ஆனால் அவர் கூறினார், 'எனக்கு இன்னும் 44 வயதுதான். நான் இன்னும் நடக்க முடியும்.' இறுதியாக, அவர் கடலை அடைந்தார். அவர் கூறினார், 'இப்போது முழு நாடும் என்னுடையது, ஆனால் எனக்கு இன்னும் 59 வயதுதான். நான் ஒரு படகைக் கட்டி, கடலைக் கடந்து, மறுபுறத்தில் உள்ள கண்டத்தை ஆக்கிரமிக்க முடியும்.' இருப்பினும், அவர் படகிற்குள் வேலை செய்யும் போது வழுக்கி விழுந்து தலையில் பலமாக அடிபட்டது. இறுதியில், அவர் இறந்துவிட்டார், படகு அவரது கல்லறையாக மாறியது. அவர் எவ்வளவு நிலத்தை எடுத்தார்?