Spierająca się

Kobieta imieniem Khawlah pokłóciła się ze swoim mężem, Awsem, który w gniewie powiedział jej, że jest dla niego jak jego matka. Przed islamem było to uważane za formę rozwodu w Arabii. Khawlah zasięgnęła opinii Proroka, który początkowo stwierdził, że nie ma w tej sprawie nauki od Allaha i, opierając się na starych arabskich praktykach, uznał ją za rozwiedzioną. Argumentowała, że ich dzieci ucierpią z powodu tego rozstania. Kiedy Prorok powtórzył swoją odpowiedź, ona modliła się do Allaha o rozwiązanie. Następnie objawione zostały te wersety, kończąc tę starą praktykę rozwodową. (Zapisane przez Imama Ahmada)

Słowa mają znaczenie. Allah stwarza słowem. Ludzie zawierają małżeństwo słowem. Nowi muzułmanie przyjmują islam słowem. Słowo może komuś uprzyjemnić dzień lub złamać serce. Nie powinniśmy chełpić się naszym zdrowiem przed kimś, kto jest chory. Ani chełpić się naszymi pieniędzmi przed kimś, kto jest biedny. Ani chełpić się naszymi rodzicami przed sierotą. Dlatego ważne jest, aby pomyśleć, zanim coś powiemy. Jeśli tak zrobimy, nie wypowiemy 85% rzeczy, które mamy na myśli, po prostu dlatego, że zranią czyjeś uczucia lub zmarnują czyjś czas.

W islamie zabronione jest krzywdzenie ludzi językiem, włączając w to robienie im niebezpiecznych psikusów. Mówienie komuś, że jego matka właśnie zmarła lub że jego dom płonie, nie jest zabawne, nawet jeśli nazwiesz to żartem primaaprilisowym. Prorok podróżował z niektórymi ze swoich towarzyszy i postanowili odpocząć. Kiedy spali, jeden z nich wziął coś od swojego przyjaciela i ukrył to gdzieś. Kiedy jego przyjaciel się obudził, był przerażony, ponieważ nie mógł tego znaleźć. W końcu ten, który to ukrył, oddał to i powiedział Prorokowi, że tylko żartował ze swojego przyjaciela. Prorok powiedział mu, że nie powinien straszyć ludzi, nawet kiedy z nimi żartuje. (Zapisane przez Imama Al-Buchariego)

Ibn Abbas (kuzyn Proroka) był bardzo bystrym młodym człowiekiem. Prorok modlił się do Allaha, aby obdarzył go wiedzą i mądrością. (Zapisane przez Imama Ahmada) Po śmierci Proroka, Ibn Abbas powiedział do pewnego mężczyzny: „Chodźmy uczyć się od towarzyszy Proroka, abyśmy w przyszłości mogli nauczać innych”. Mężczyzna odmówił i powiedział: „Kim ty jesteś? Czy myślisz, że ludzie będą potrzebować twojej wiedzy?” Ibn Abbas nie posłuchał go i zaczął podróżować, aby zbierać wiedzę. Powiedział, że czekałby przed czyimś domem godzinami – nawet w słoneczne i zakurzone dni – aby się od nich uczyć. W końcu Ibn Abbas zdobył tak wielką wiedzę, że wielu ludzi gromadziło się, aby się od niego uczyć. Mężczyzna, który odmówił nauki z nim, później przyznał: „Ibn Abbas miał rację, a ja się myliłem”. {Zapisane przez Imama At-Tabaraniego}

Czy rodzicom się to podoba, czy nie, dzieci uczą się z mediów. Niektóre filmy i gry wideo są dobre, ale wiele z nich ma zły wpływ. W wielu grach im więcej osób zastrzelisz, tym więcej punktów zdobywasz. Ile gier daje ci punkty za pomoc niewidomemu przejść przez ulicę, karmienie bezdomnych czy sprzątanie swojego pokoju? W wielu filmach występują bohaterowie, którzy niszczą wszystko na swojej drodze, nigdy nie zostając aresztowani. Wielu z nas dorastało na kreskówkach o buldogu, kocie i myszy, którzy cały czas się biją i strzelają do siebie. Widzieliśmy księżniczkę zakochującą się w złodzieju, który miał latający dywan. Widzieliśmy inną księżniczkę z bardzo długimi włosami zakochującą się w uroczym złodzieju. Widzieliśmy superbohatera w całkowicie czarnym kostiumie, który jeździł ponad 200 mil na godzinę i nigdy nie dostał mandatu, marynarza z tatuażami, który palił fajkę, drewnianego chłopca z długim nosem, który zawsze kłamał, dziewczynkę, która mieszkała w domu z 7 małymi mężczyznami, których nie znała, i inną dziewczynkę, która wróciła do domu z imprezy po północy tylko w jednym bucie. Widzieliśmy film przedstawiający kilku starożytnych greckich bogów, a inny z wróżkami, które przynosiły wiosnę i sprawiały, że drzewa rodziły owoce – co jest sprzeczne z naszą wiarą w Jedynego Prawdziwego Boga, Który troszczy się o wszystko. Rodzice powinni odfiltrowywać jak najwięcej złych treści i rozmawiać ze swoimi dziećmi o pozytywnych i negatywnych przesłaniach zawartych w mediach, które konsumują.

Można uczyć się z książki, ale lepiej jest studiować z nauczycielem. Dlatego Allah nie tylko zesłał nam Koran, ale też powołał proroka, aby wyjaśnił nam jego przesłanie. Musimy jednak starannie wybierać ludzi, od których się uczymy. Nie każdy, kto ma setki wykładów na YouTube lub tysiące obserwujących w mediach społecznościowych, jest wiarygodnym źródłem informacji. Co więcej, wielu nauczycieli posiada wiedzę, ale tylko nieliczni są obdarzeni mądrością. Mądrość w zasadzie oznacza powiedzenie lub zrobienie właściwej rzeczy we właściwym czasie i we właściwy sposób.

To jest prawdziwa historia, która wydarzyła się w wiosce Sna w kraju muzułmańskim. Większość mieszkańców tej wioski była niewykształcona – tylko nieliczni byli hafizami (tymi, którzy zapamiętali cały Koran). Jeden z nich zaczął prowadzić salat w meczecie, ale nie posiadał wiedzy. Przed Id al-Adha niektórzy ludzie zaczęli zadawać mu pytania, jak prawidłowo wykonać kurbani (ofiarę). Zamiast powiedzieć: „Nie wiem”, kupił książkę o fikhu (orzeczeniach religijnych) i zaczął nauczać. Na jednych zajęciach przeczytał następujące orzeczenie: Zaleca się wykonanie wudu' przed kurbani. Aby to wyjaśnić, powiedział: „Musicie wykonać wudu' dla owcy – umyć jej pysk, nos, twarz, głowę, nogi i małe uszy”. Oczywiście, źle zrozumiał to orzeczenie. W rzeczywistości oznacza to, że wudu' powinien mieć sam człowiek, a nie zwierzę.

Zadawanie pytań to dobry sposób na naukę i rozwój. Żadne pytanie nie jest złe, o ile zadajemy je, aby poszerzyć naszą wiedzę. Pewnego dnia zaprosiłem historyka do kanadyjskiej szkoły, aby opowiedział o wyzwaniach, z jakimi borykali się pierwsi muzułmańscy imigranci. Przygotował ładną prezentację i jechał prawie godzinę, aby dotrzeć do szkoły. W prezentacji wspomniał historię człowieka, który na początku XX wieku nie mógł znaleźć pracy w Toronto z powodu rasizmu. Ten człowiek zaczął więc od sprzedaży cukierków i ostatecznie stał się odnoszącym sukcesy biznesmenem. Historyk spodziewał się, że studenci zapytają o radzenie sobie z rasizmem, założenie własnej firmy lub o to, jak ten człowiek odniósł sukces w Kanadzie. Jednak pierwsze pytanie brzmiało: Jakie cukierki sprzedawał ten człowiek? I historyk bardzo się rozczarował. Imamowie również muszą radzić sobie z tego typu pytaniami. Na przykład:.