Kaf

W czasach Proroka niektórzy bałwochwalcy kwestionowali Dzień Sądu i drwili ze zdolności Allaha do wskrzeszania ludzi.

W odpowiedzi Allah objawił tę surę, mówiąc im, aby po prostu otworzyli oczy i rozejrzeli się, aby zobaczyć, co On stworzył.

Allah ma moc, aby wskrzesić wszystkich na sąd, tak jak potrafi sprawić, że rośliny wyrastają z ziemi.

Każdy zostanie nagrodzony lub ukarany zgodnie z tym, co uczynił na tym świecie.

Alfabet arabski ma 29 liter, 14 z nich pojawia się jako pojedyncze litery lub w grupach na początku 29 sur, takich jak Qaf, Nun i Alif-Lam-Mim. Według Imama Ibn Kathira, w jego wyjaśnieniu do 2:1, te 14 liter można ułożyć w arabskie zdanie, które brzmi 'نص حكيم له سر قاطع', co tłumaczy się jako: 'Mądry tekst z autorytetem, pełen cudów.' Chociaż muzułmańscy uczeni próbowali wyjaśnić te 14 liter, nikt nie zna ich prawdziwego znaczenia poza Allahem.

Ci, którzy negują moc Allaha, proszeni są o zastanowienie się nad tą ziemią i wszechświatem. W naturze istnieje wiele cudów, które Allah stworzył. Zachwycające niebo jest wypełnione miliardami galaktyk, planet i gwiazd. Różnią się one wielkością i naturą. Planetę Merkury można zmieścić 18 razy wewnątrz Ziemi. W Słońcu można zmieścić 1 300 000 Ziem. A w gigantycznej gwieździe znanej jako UY Scuti można zmieścić 3,69 miliarda Słońc. Każda planeta porusza się idealnie po orbicie. Szansa na zderzenie się dwóch planet jest jak szansa na zderzenie się dwóch łodzi – jednej na Oceanie Indyjskim, a drugiej na jeziorze Ontario.

Ktoś może również zapytać: „Dlaczego odnosimy się do Allaha jako „On”, skoro Allah nie jest ani mężczyzną, ani kobietą?” Powodem jest to, że w języku arabskim używamy „on”, jeśli ktoś jest mężczyzną lub jeśli nie znamy jego płci (znane jako neutralne, co jest podobne do „it” w języku angielskim). Nie nazwalibyśmy Allaha „it” (ono) w języku angielskim, ponieważ „it” zazwyczaj odnosi się do przedmiotów. „On” jest domyślnym, neutralnym zaimkiem w języku arabskim. Na przykład, jeśli twoja ciotka rodzi w innym kraju i nie wiesz, czy dziecko to chłopiec, czy dziewczynka, możesz zapytać (po arabsku): „Czy to chłopiec czy dziewczynka? Jak mu nadaliście imię?” Robimy to samo w języku angielskim, aby uniknąć używania „it” (ono) w odniesieniu do Allaha, z szacunku dla Niego.

Jeśli ktoś zapyta cię: „Kto stworzył ten telefon?”, możesz odpowiedzieć: „Może ktoś w Wietnamie”. Następne pytanie może brzmieć: „Kto stworzył tę osobę w Wietnamie?”, a ty możesz odpowiedzieć: „Allah”. Wtedy mogą zapytać: „Kto stworzył Allaha?” Problem z tym pytaniem polega na tym, że zakłada ono, iż Allah jest taki jak my. Według Sury Al-Ikhlas (112), Stwórca nie może być podobny do Swojego stworzenia – my jesteśmy stworzeni; On nie.

z powodu tej przed nią, a tamta przewróciła się z powodu tej przed nią i tak dalej. Logiczne jest założenie, że ktoś (kto nie jest kostką domina) popchnął pierwszą kostkę domina, powodując przewrócenie się wszystkich następnych. W ten sam sposób całe stworzenie zostało spowodowane przez Allaha, który Sam nie jest częścią Swojego stworzenia. Pomyśl o tym w ten sposób: jeśli zbudujesz wieżę z klocków Lego, nie stajesz się tą wieżą. Podobnie, jeśli zrobisz 20 rożków lodów waniliowych

to nie znaczy, że stajesz się lodami waniliowymi. Prorok powiedział, że kiedy to pytanie przyjdzie ci na myśl, powinieneś szukać ochrony Allaha przed sztuczkami Szatana. {Zapisane przez Imama Muslima}

miejsce pracy upadnie, ich rodzina zostanie rozbita, a może gwiazdy spadną z nieba. Życie nie zatrzymuje się po śmierci nikogo. Wielcy prorocy i przywódcy odeszli, a życie toczyło się dalej. Jeśli umrzemy, świat będzie w porządku, nasze rodziny się z tym pogodzą, nasz szef będzie żałował, że nie odeszliśmy znacznie wcześniej, a gwiazdy będą nadal świecić na niebie. Jedyną rzeczą, o którą powinniśmy się martwić, jest to, gdzie znajdziemy się po śmierci. Powinniśmy zawsze być gotowi na Życie Przyszłe, pamiętając, że nie jesteśmy tu na stałe. Pomyśl o naszym życiu jak o podróży autobusem – kiedy nadchodzi czyjś przystanek, wysiada z autobusu. Nie ma znaczenia, czy są gotowi, czy nie, starzy czy młodzi. Wcześniej czy później opuścimy ten świat i odpowiemy za nasze czyny i wybory w tym życiu.

Pierwszego dnia nowego roku szkolnego dwaj bracia bliźniacy, Zayan i Sarhan, przenieśli się do nowej szkoły. Według ich świadectw, Zayan jest bardzo bystry i pracowity. Codziennie chodzi do szkoły i odrabia lekcje. Co do Sarhana, on zawsze się bawi. Ignoruje wszystkie zasady i nigdy nie odrabia lekcji. Patrząc na świadectwa, dyrektorka decyduje, że Zayan zda, a Sarhan obleje na koniec roku. Więc, pierwszego dnia szkoły, daje Zayanowi ocenę A+, a Sarhan dostaje F. Teraz Sarhan protestuje. Mówi dyrektorce, że nie powinna go oceniać na podstawie jego świadectwa. Mówi, że jeśli da mu szansę, udowodni, że on również zasługuje na A+. Jedynym sposobem, aby dyrektorka udowodniła mu, że się myli, jest pozwolenie mu na naukę i zdanie testu na koniec roku. W ten sam sposób, gdyby niewierzący zostali wrzuceni do Dżahannam zaraz po stworzeniu, argumentowaliby: „Pozwól mi zdać test życia, a pokażę ci, że ja również zasługuję na pójście do Dżannah.” Dlatego Allah daje każdemu równą szansę w tym życiu.

Ktoś może zapytać: „Gdyby Adam nie zjadł z tego drzewa, czy nie bylibyśmy w Dżannah, nie bylibyśmy tutaj na tym świecie. Dlaczego to zrobił?”. Czytając historię Adama w **2:30-39**, uświadamiamy sobie, że:

Następne dwa fragmenty mówią o tych, którzy oblewają i tych, którzy przechodzą próbę życia.

Jak wielu ludzi, Abdullah chce tego, co najlepsze dla siebie i swojej rodziny. Jego pierwszy telefon komórkowy był wielkości buta. Potem przesiadł się na mniejszy telefon. Teraz ma nowy smartfon, ale marzy o lepszym. Jego pierwszy samochód był z manualną skrzynią biegów, wyprodukowany w 1970 roku. Jego nowy samochód jest automatyczny, ale marzy o bardziej zaawansowanym. Mieszkał w małym mieszkaniu, potem przeniósł się do szeregowca. Marzy o kupnie dużego domu dla swojej powiększającej się rodziny.

Jak zobaczymy w Surze 112, Allah nie jest jak my — On się nie męczy i nie potrzebuje odpoczynku ani snu. On jest Al-Qawi (Wszechmocny). Jeśli On chce coś stworzyć, po prostu mówi 'Bądź!', a to powstaje.