Sprzymierzeńcy

Ta sura mówi o pomocy Allaha wiernym, szczególnie w najtrudniejszych chwilach.

Pierwsza część tej sury opowiada nam o siłach wroga, które próbowały zaatakować muzułmanów w Medynie.

Muzułmanie obronili swoje miasto, kopiąc rów.

Wiernym obiecano wielkie nagrody, a obłudnicy są ostrzegani przed straszliwą karą.

Sura zawiera społeczne wytyczne dotyczące adopcji, rozwodu, skromności oraz zasad postępowania z Prorokiem (ﷺ) i jego żonami.

Allah i Jego aniołowie zsyłają błogosławieństwa na Proroka (ﷺ), a wierni są proszeni, aby czynili to samo.

Sura mówi o doskonałości Proroka (ﷺ) i jego rodziny.

Tym, którzy dotrzymują swoich obietnic Allahowi, obiecana jest wielka nagroda.

Ludzie (i dżiny) mają wolną wolę, w przeciwieństwie do reszty stworzenia Allaha.

Był pewien bałwochwalca imieniem Dżamil ibn Ma'mar, który był wrogiem islamu.

Wielu ludzi uważało, że ma dwa serca (lub umysły) z powodu jego niezwykłej zdolności pojmowania i zapamiętywania.

Zwykł się przechwalać: 'Każdym z moich dwóch serc rozumiem o wiele lepiej niż Mahomet (ﷺ)!

'

Jednakże, kiedy bałwochwalcy zostali sromotnie pokonani w bitwie pod Badr, Dżamil jako pierwszy uciekł w szoku.

Kiedy przybył do Mekki, miał na sobie jeden but, a drugi niósł.

Ludzie zapytali go dlaczego, a on odparł: 'Ojej!

Myślałem, że mam oba buty na nogach!

' Wtedy ludzie zdali sobie sprawę, że w rzeczywistości nie miał dwóch serc.

Zgodnie z wersem 4, Allah nie stwarza człowieka z dwoma sercami.

Przed czasem Proroka (ﷺ) istniał powszechny rodzaj rozwodu zwany `zihar`.

Jeśli mężczyzna porównał swoją żonę do swojej matki, mówiąc: 'Jesteś dla mnie tak niedozwolona jak plecy mojej matki', jego żona była rozwiedziona.

Islam zakazał tego rodzaju rozwodu (58:3-4).

Również, na długo zanim Mahomet (ﷺ) został prorokiem, adoptował syna o imieniu Zajd, który stał się znany jako Zajd ibn Muhammad.

Później adopcja została zakazana, a imię Zajda zmieniło się z powrotem na Zajd ibn Harisa.

Zgodnie z wersetem 4, tak jak ktoś nie może mieć dwóch serc/umysłów, człowiek nie może mieć dwóch ojców (prawdziwego ojca i ojca adoptowanego) ani dwóch matek (prawdziwej matki

i żony porównanej do matki).

Ktoś może zapytać: „Adopcja to dobra rzecz, więc dlaczego jest zakazana w islamie?

” Słowo `tabanni` można rozumieć na dwa różne sposoby — jeden z nich jest w islamie zalecany; drugi nie jest dozwolony.

Sponsoring jest zalecany.

Osoba może sponsorować dziecko lub gościć je w swoim domu i opiekować się nim tak, jak opiekuje się własnymi dziećmi, z pewnymi różnicami prawnymi.

Na przykład, dzieci objęte sponsoringiem muszą zachować swoje nazwiska i nie są uprawnione do udziału w spadku po swoich przybranych rodzicach, ale mogą otrzymać darowiznę poprzez

testament.

Prorok (ﷺ) powiedział, że osoba, która sponsoruje sierotę, będzie bardzo blisko niego w Dżannah.

To pokazuje wielką nagrodę za ten czyn.

{Zapisane przez Imama Al-Bukhari}.

To, co nie jest dozwolone, to rodzaj adopcji, w której osoba przyjmuje sierotę i nadaje jej swoje nazwisko lub daje jej udział w spadku podobny do tego, jaki

mają jej własne dzieci.

Prorok (ﷺ) skonsultował się ze swoimi towarzyszami w poszukiwaniu sugestii.

Salman Al-Farisi (R.

A.

), perski towarzysz, zaproponował wykopanie rowu, aby chronić miasto – taktykę nieznaną wówczas w Arabii.

Prorok (ﷺ) i jego towarzysze zaczęli kopać dzień i noc, pomimo złej pogody, niewielkiej ilości jedzenia i braku odpoczynku.

W ciągu sześciu dni muzułmanie zdołali wykopać rów o długości pięciu kilometrów, głębokości pięciu metrów i szerokości dziesięciu metrów na skalistym terenie na północ od Medyny.

Kiedy przybyły siły wroga, były w całkowitym szoku.

Przez prawie miesiąc otaczali Medynę, ale nie mogli przekroczyć rowu, a muzułmanie bronili go strzałami z drugiej strony.

W tym trudnym czasie hipokryci w armii muzułmańskiej zaczęli odchodzić jeden po drugim, twierdząc, że ich domy są bez ochrony.

Sytuacja pogorszyła się jeszcze bardziej, gdy siły wroga przekonały żydowskie plemię Banu Kurajza, aby zerwało swój układ pokojowy z muzułmanami i przyłączyło się do wroga.

Był to przerażający czas dla społeczności muzułmańskiej.

Niektórzy zapytali Proroka (ﷺ): „Jesteśmy tak przerażeni, że nasze dusze podchodzą nam do gardła.

Czy jest jakaś modlitwa, którą możemy odmówić?

” Prorok (ﷺ) odpowiedział: „Tak!

Powiedzcie: «O Allahu!

Zakryj nasze słabości i uspokój nasze lęki.

»” Ostatecznie siły wroga zostały zmuszone do odejścia z powodu silnych wiatrów i okropnych warunków pogodowych.

To wydarzenie jest znane jako Bitwa pod Rowem lub Bitwa Zjednoczonych Sił.

Przez wiele dni Prorok (ﷺ) i jego towarzysze kopali rów, mając bardzo mało jedzenia.

Prorok (ﷺ) był tak głodny, że miał kamień przywiązany do brzucha.

Jeden z jego towarzyszy, Dżabir ibn Abdillah (R.

A.

), poprosił swoją żonę, aby przygotowała jedzenie dla Proroka (ﷺ).

Miała tylko małą kozę i trochę mąki, więc powiedziała Dżabirowi, aby zaprosił tylko Proroka (ﷺ) i jednego lub dwóch towarzyszy.

Kiedy Dżabir (R.

A.

) powiedział Prorokowi (ﷺ) o małym posiłku, ten ogłosił publicznie, że Dżabir (R.

A.

) przygotował jedzenie dla wszystkich.

Prorok (ﷺ) następnie powiedział Dżabirowi (R.

A.

), aby poprosił swoją żonę, aby trzymała chleb w piecu, a mięso w garnku.

Jego żona była zszokowana, kiedy Prorok (ﷺ) przybył z licznym tłumem.

Prorok (ﷺ) odmówił błogosławieństwo nad jedzeniem, zanim zostało podane w grupach.

Nie tylko wszyscy jedli do syta, ale zostało dodatkowe jedzenie dla rodziny Dżabira i dla innych.

To był jeden z wielu cudów Proroka (ﷺ).

Jednym z powodów, dla których towarzysze tak bardzo kochali Proroka (ﷺ), była jego pokora.

Zawsze czuli, że jest jednym z nich — ich bratem i najlepszym przyjacielem.

Kiedy nadszedł czas na budowę meczetu, nosił z nimi cegły.

Kiedy nadszedł czas na kopanie rowu, kopał z nimi.

Kiedy byli głodni, on jadł ostatni.

Był obecny na ich ślubach, pogrzebach i we wszystkich innych ważnych chwilach.

Dlatego byli gotowi stanąć w jego obronie i poświęcić się dla jego sprawy.

Prorok (ﷺ) prosił o opinie i sugestie swoich towarzyszy, mimo że nie musiał tego robić, ponieważ otrzymywał objawienia od Allaha.

Ale chciał ich nauczyć, aby dyskutowali ze sobą za jego życia, aby mogli podejmować decyzje po jego śmierci.

Koncepcja `szury` (konsultacji) jest wspomniana w 42:38 jako jedna z cech prawdziwych wierzących.

Kiedy muzułmanie kopali okop, aby chronić Medynę, natknęli się na twardą skałę, której nie mogli rozbić.

Powiedzieli o tym Prorokowi (ﷺ), więc wziął szpadel i uderzył w skałę trzy razy.

Za każdym razem, gdy skała pękała, tworzyły się iskry ognia, podczas gdy Prorok (ﷺ) krzyczał „Allahu Akbar” (Allah jest Największy).

Zapytany, dlaczego powiedział „Allahu Akbar”, odpowiedział: „Kiedy uderzyłem w skałę po raz pierwszy, ujrzałem pałace Persji.

Kiedy uderzyłem w nią po raz drugi, ujrzałem pałace Rzymu (w Syrii).

A kiedy uderzyłem w nią po raz trzeci, ujrzałem bramy Jemenu”.

Prorok (ﷺ) dodał wtedy, że anioł Dżibril (A.

S.

) właśnie mu powiedział, że muzułmanie przejmą Persję, Syrię i Jemen.

Było to cudowne proroctwo od Allaha, lecz hipokryci zaczęli mówić: „On nam mówi, że pokonamy te potężne królestwa, a my nie możemy nawet wyjść poza miasto, żeby skorzystać

z toalety!

”

Niedługo po śmierci Proroka (ﷺ) panowanie muzułmańskie rozprzestrzeniło się nawet poza te trzy królestwa, obejmując ogromne imperium, które rozciągało się od Chin na wschodzie do

Oceanu Atlantyckiego na zachodzie, włączając całą Afrykę Północną oraz części Europy, takie jak Turcja i Hiszpania.

Jeśli przeczytasz historię życia Proroka (ﷺ), wypełni cię miłość i szacunek wobec niego.

Był najlepszym ojcem, najlepszym mężem, najlepszym nauczycielem i najlepszym przywódcą.

Przyszedł jako miłosierdzie dla całego świata, aby nauczyć ludzi, jak być wdzięcznymi swojemu Panu.

Urodził się w okrutnym społeczeństwie, które krzywdziło kobiety i ubogich, a on stanął w ich obronie i nadał im prawa.

Stracił rodziców w młodym wieku i stał się najlepszym rodzicem.

Sam był sierotą i obiecał wielkie nagrody tym, którzy opiekują się sierotami.

Ktoś może zapytać: „Jak wyglądał Prorok (ﷺ)?

” Wielu towarzyszy go opisało, w tym starsza kobieta o imieniu Umm Ma'bad, która powiedziała:

„Widziałam przystojnego mężczyznę o jaśniejącej twarzy.

Jest doskonale zbudowany, ani gruby, ani chudy.

Nie jest ani za niski, ani za wysoki.

Ma piękne oczy z długimi rzęsami i idealnymi brwiami.

Jego włosy są ciemne, jego szyja jest długa, a jego broda jest gęsta.

”

„Ma towarzyszy, którzy zawsze są przy nim.

Słuchają, gdy mówi, i są posłuszni, gdy rozkazuje.

”

Anas ibn An-Nadr (R.

A.

) był wielkim towarzyszem, który przegapił bitwę pod Badr.

Złożył przysięgę: „Jeśli wezmę udział w kolejnej bitwie, udowodnię Allahowi, jak bardzo jestem wierny!

”

Rok później bałwochwalcy z Mekki przybyli, aby zaatakować muzułmanów w Medynie, więc armia muzułmańska spotkała ich pod górą Uhud.

Początkowo muzułmanie wygrywali, więc łucznicy opuścili swoje pozycje na wzgórzu, sądząc, że wojna się skończyła, mimo że Prorok (ﷺ) nakazał im nie opuszczać ich bez względu na to,

co się stanie.

To dało Khalidowi ibn Al-Walidowi (R.

A.

), który w tamtym czasie nie był muzułmaninem, złotą okazję do zaatakowania muzułmanów od tyłu.

Wielu muzułmanów wpadło w panikę i zaczęło uciekać.

Kilku odważnych ludzi, takich jak Anas ibn An-Nadr (R.

A.

), pozostało na swoich pozycjach.

Ostatecznie Anas ibn An-Nadr (R.

A.

) zginął jako `szahid` (męczennik) z ponad 80 ranami na całym ciele.

Werset 23 Koranu został objawiony, aby uczcić poświęcenie Anasa (R.

A.

) i innych męczenników podobnych do niego.

W islamie istnieją dwa różne typy `szahidów` (męczenników): Ci, którzy giną broniąc swojej wiary i kraju, jak Anas (R.

A.

) i Hamzah (R.

A.

).

Są oni traktowani jako `szahidzi` w tym życiu i w życiu przyszłym.

W tym życiu ich ciała nie są obmywane ani owijane w całun, i nie odprawia się za nich modlitwy pogrzebowej (`dżanaza`).

W życiu przyszłym Allah nagrodzi ich i uhonoruje jako `szahidów`.

Drugi typ obejmuje tych, którzy giną broniąc siebie, swojego domu, rodziny lub majątku.

Będą oni traktowani jako `szahidzi` w życiu przyszłym, ale w tym świecie ich ciała zostaną obmyte, owinięte w całun, a modlitwy `dżanaza` zostaną za nich odprawione.

Obejmuje to również osoby, które umierają w wyniku utonięcia, zawalenia się domu, pożaru, choroby takiej jak rak czy Covid-19, wypadku samochodowego lub jakiejkolwiek bolesnej

śmierci.

Prorok (ﷺ) powiedział również, że kobieta, która umiera rodząc dziecko, jest `szahidem`.