Krowa

1Alif-Lam-Mim. 2To jest Księga! Nie ma co do niej wątpliwości! – przewodnik dla bogobojnych, 3którzy wierzą w niewidzialne, odprawiają salat i rozdają z tego, w co ich zaopatrzyliśmy, 4i którzy wierzą w to, co zostało tobie objawione, O Proroku, i w to, co zostało objawione przed tobą, i mają pewną wiarę w Życie Ostateczne. 5To oni są prawdziwie prowadzeni przez ich Pana, i to oni osiągną zbawienie.

6Co do tych, którzy nie wierzą, jest im wszystko jedno, czy ich ostrzeżesz, czy nie – oni nigdy nie uwierzą. 7Allah zapieczętował ich serca i ich słuch, a na ich oczach jest zasłona. Dla nich będzie kara straszna.

8Są wśród ludzi tacy, którzy mówią: „Wierzymy w Allaha i Dzień Ostatni”, lecz oni nie są wierzącymi. 9Oni próbują oszukać Allaha i wierzących. Lecz oni oszukują tylko samych siebie, nie zdając sobie z tego sprawy. 10W ich sercach jest choroba i Allah tylko powiększa ich chorobę. Spotka ich bolesna kara za ich kłamstwa. 11Kiedy im się mówi: „Nie siejcie zgorszenia na ziemi!”, oni odpowiadają: „My jesteśmy tylko rozjemcami!” 12Zaprawdę, to oni są szerzącymi zgorszenie, lecz oni tego nie pojmują. 13A kiedy im się mówi: „Wierzcie tak, jak wierzą ludzie”, oni odpowiadają: „Czyż mamy wierzyć tak, jak wierzą głupcy?” Zaprawdę, to oni są głupcami, lecz oni nie zdają sobie sprawy. 14A kiedy spotykają wierzących, mówią: „My także wierzymy.” Lecz kiedy są sami ze swoimi złymi wspólnikami, mówią: „Zaprawdę, my jesteśmy z wami; my tylko szydziliśmy.” 15Allah zadrwi z nich i pozostawi ich, aby błądzili ślepo w swoim buncie. 16To są ci, którzy kupili błądzenie za przewodnictwo. Lecz ich handel nie przyniósł zysku i nie są oni prowadzeni drogą prostą.

17Są jak ktoś, kto rozpala ogień, lecz kiedy ten rozświetlił wszystko wokół nich, Allah zabiera ich światło, pozostawiając ich w całkowitej ciemności, nie mogących widzieć. 18Są głusi, niemi i ślepi, więc nie powrócą na Drogę Prostą. 19Albo są jak ci, których dosięga ulewa z nieba, z ciemnością, grzmotem i błyskawicą. Wkładają palce do uszu, by uniknąć grzmotów, z obawy przed śmiercią. A Allah otacza niewiernych Swoją mocą. 20Błyskawica niemal porywa ich wzrok. Ilekroć błyskawica rozbłyśnie, idą w jej świetle, lecz kiedy ciemność ich ogarnia, zatrzymują się. Gdyby Allah zechciał, zabrałby im słuch i wzrok. Zaprawdę, Allah ma moc nad każdą rzeczą.

21O ludzie! Czcijcie waszego Pana, Który stworzył was i tych, którzy byli przed wami, abyście o Nim pamiętali. 22On jest Tym, Który uczynił dla was ziemię domem, a niebo stropem; i On spuszcza z nieba deszcz, sprawiając, że dzięki niemu wyrastają owoce jako pożywienie dla was. Przeto nie stawiajcie świadomie Allahowi równych.

23A jeśli macie wątpliwości co do tego, co objawiliśmy Naszemu słudze, to przynieście surę podobną do niej i wezwijcie waszych pomocników poza Allahem, jeśli jesteście prawdomówni. 24Lecz jeśli nie jesteście w stanie tego uczynić – a nigdy nie będziecie w stanie tego uczynić – to bójcie się Ognia, którego paliwem są ludzie i kamienie, przygotowanego dla niewiernych.

25Daj dobrą nowinę, o Proroku, tym, którzy wierzą i czynią dobro – że będą mieli Ogrody, pod którymi płyną rzeki. Ilekroć będą zaopatrzeni w owoce, powiedzą: „To jest to, co otrzymaliśmy wcześniej” – ponieważ będą im podawane owoce podobne z wyglądu, lecz o innym smaku. Będą mieli czyste żony i będą tam przebywać na wieki.

26Zaprawdę, Allah nie waha się posłużyć przykładem komara lub czegoś jeszcze mniejszego. Co do wierzących, oni wiedzą, że to jest prawda od ich Pana. A co do niewierzących, oni mówią: „Co Allah ma na myśli przez taki przykład?” Przez to doświadczenie On pozostawia wielu w błędzie i prowadzi wielu. I On nie pozostawia nikogo w błędzie, oprócz rozpustników. 27ci, którzy łamią przymierze Allaha po jego zawarciu, zrywają to, co Allah nakazał łączyć, i szerzą zgorszenie na ziemi. Oni są prawdziwymi stratnymi.

28Jak możecie nie wierzyć w Allaha? Byliście martwi, a On dał wam życie, następnie On was uśmierci i ponownie ożywi, a potem wszyscy powrócicie do Niego. 29On jest Tym, który stworzył dla was wszystko na ziemi. Następnie zwrócił się ku niebu, formując je w siedem niebios. I On ma doskonałą wiedzę o wszystkim.

30I [wspomnij], kiedy twój Pan powiedział aniołom: „Umieszczę na ziemi namiestnika.” Oni zapytali: „Czy umieścisz na niej kogoś, kto będzie siał zgorszenie i przelewał krew, podczas gdy my wysławiamy Twoją chwałę i ogłaszamy Twoją świętość?” On powiedział: „Ja wiem to, czego wy nie wiecie.” 31On nauczył Adama nazw wszystkich rzeczy, następnie przedstawił je aniołom i powiedział: „Powiedzcie Mi nazwy tych rzeczy, jeśli to, co mówicie, jest prawdą.” 32Oni odpowiedzieli: „Chwała Tobie! Nie mamy żadnej wiedzy poza tym, czego nas nauczyłeś. Zaprawdę, Ty posiadasz doskonałą wiedzę i mądrość.” 33Allah powiedział: „O Adamie! Powiedz im ich nazwy.” A kiedy Adam im je powiedział, On rzekł: „Czyż nie powiedziałem wam, że znam tajemnice niebios i ziemi, i znam to, co ujawniacie, i to, co ukrywacie?”

34I gdy powiedzieliśmy aniołom: "Pokłońcie się Adamowi!" – pokłonili się wszyscy, oprócz Iblisa, który odmówił, wyniósł się i stał się niewiernym. 35I powiedzieliśmy: "O Adamie! Zamieszkaj ty i twoja żona w Ogrodzie i jedzcie z niego swobodnie, gdziekolwiek zechcecie, lecz nie zbliżajcie się do tego drzewa, bo inaczej będziecie z niesprawiedliwych." 36Lecz szatan zwiódł ich i wyprowadził ich z tego, w czym byli. I powiedzieliśmy: "Zejdźcie stąd jako wrogowie jedni dla drugich! Na ziemi będziecie mieli miejsce pobytu i zaopatrzenie na pewien czas." 37Wtedy Adam otrzymał od swego Pana słowa. I On przyjął jego skruchę. Zaprawdę, On jest Przebaczający, Litościwy. 38Powiedzieliśmy: "Zejdźcie stąd wszyscy! A kiedy przyjdzie do was ode Mnie przewodnictwo, to ci, którzy pójdą za Moim przewodnictwem, nie będą się lękać ani smucić. A ci, którzy nie uwierzą i za kłamstwo uznają Nasze znaki, będą mieszkańcami ognia; oni w nim będą przebywać na wieki."

40O dzieci Izraela! Pamiętajcie o Moich łaskach, którymi was obdarzyłem. Wypełniajcie Moje przymierze, a Ja wypełnię Moje przymierze z wami. I bójcie się tylko Mnie. 41Wierzcie w Moje objawienia, które potwierdzają wasze Księgi. Nie bądźcie pierwszymi, którzy je odrzucą, ani nie wymieniajcie ich za małą cenę. I miejcie na względzie tylko Mnie. 42Nie mieszajcie prawdy z fałszem ani nie ukrywajcie prawdy świadomie. 43Odprawiajcie modlitwę (salat), dawajcie jałmużnę (zakat) i skłaniajcie się z tymi, którzy się skłaniają. 44Czy nakazujecie ludziom czynić dobro, a sami tego nie czynicie, chociaż czytacie Księgę? Czyż nie rozumiecie? 45I szukajcie pomocy poprzez cierpliwość i modlitwę. Zaprawdę, jest to ciężar, z wyjątkiem pokornych— 46tych, którzy są pewni, że spotkają Pana swego i że do Niego powrócą.

47O Dzieci Izraela! Pamiętajcie o wszystkich łaskach, którymi was obdarzyłem, i jak wywyższyłem was ponad inne narody. 48Strzeżcie się Dnia, w którym żadna dusza nie będzie mogła pomóc innej. Nie będzie przyjęte żadne wstawiennictwo. Nie zostanie przyjęty żaden okup. I nie będzie udzielona żadna pomoc. 49Pamiętajcie, jak wybawiliśmy was od ludu Faraona, który zadawał wam straszliwą karę – zabijając waszych synów i oszczędzając wasze kobiety. To była dla was ciężka próba od waszego Pana. 50I pamiętajcie, kiedy rozstąpiliśmy morze, uratowaliśmy was i zatopiliśmy lud Faraona na waszych oczach. 51I pamiętajcie, kiedy wyznaczyliśmy Musie spotkanie na czterdzieści nocy, a wy, pod jego nieobecność, oddaliście cześć złotemu cielcowi, czyniąc zło. 52Nawet wtedy wam przebaczymy, abyście być może byli wdzięczni. 53I kiedy daliśmy Musie Księgę – Rozróżnienie – abyście być może zostali poprowadzeni. 54I kiedy Musa powiedział do swojego ludu: "O mój ludu! Zaprawdę, wyrządziliście sobie niesprawiedliwość, oddając cześć cielcowi, więc nawróćcie się do waszego Stwórcy i zapewnijcie bezpieczeństwo spokojnym czcicielom wśród was. To jest dla was najlepsze w oczach waszego Stwórcy." Potem On przyjął waszą skruchę. Zaprawdę, On jest Tym, który przyjmuje skruchę, i jest miłosierny. 55I kiedy powiedzieliście: "O Muso! Nigdy ci nie uwierzymy, dopóki nie zobaczymy Allaha na własne oczy," więc poraził was grom, podczas gdy patrzyliście. 56Potem wskrzesiliśmy was po waszej śmierci, abyście być może byli wdzięczni. 57I pamiętajcie, kiedy osłoniliśmy was chmurami i zesłaliśmy wam mannę i przepiórki, mówiąc: "Jedzcie z dobrych rzeczy, w które was zaopatrzyliśmy." Nie Nam wyrządzili krzywdę; wyrządzili krzywdę samym sobie. 58I pamiętajcie, kiedy powiedzieliśmy: "Wejdźcie do tego miasta i jedzcie do woli, ile tylko zechcecie. Wejdźcie przez bramę z pokorą, mówiąc: 'Oczyść nas z naszych grzechów.' Przebaczymy wam wasze grzechy i pomnożymy nagrodę dla tych, którzy czynią dobro." 59Lecz ci, którzy czynili zło, zmienili słowa, które im nakazano wypowiedzieć. Więc zesłaliśmy na nich karę z niebios za przekroczenie wszelkich granic. 60I pamiętajcie, kiedy Musa modlił się o wodę dla swojego ludu, powiedzieliśmy: "Uderz laską w skałę." Wtedy wytrysnęło dwanaście źródeł. Każde plemię znało swoje miejsce do picia. Wtedy powiedzieliśmy: "Jedzcie i pijcie z tego, co Allah zapewnił, i nie szerzcie zgorszenia na ziemi."

61I pamiętajcie, kiedy powiedzieliście: „O Muso! Nie możemy wytrzymać ciągle tego samego jedzenia. Więc proś swojego Pana za nas, aby wydała dla nas ziemia coś z tego, co rodzi: zioła, ogórki, czosnek, soczewicę i cebulę.” Musa odpowiedział: „Jak to! Jak możecie wymieniać to, co lepsze, na to, co gorsze? Zejdźcie do jakiegokolwiek miasta, a znajdziecie to, o co prosiliście.” Spadła na nich hańba i nędza, i ściągnęli na siebie gniew Allaha. To dlatego, że odrzucali znaki Allaha i zabijali proroków bez prawa. To jest słuszna kara za nieposłuszeństwo i łamanie praw.

62Zaprawdę, wierzący, Żydzi, Chrześcijanie i sabejczycy – ktokolwiek prawdziwie wierzy w Allaha i w Dzień Ostatni i czyni dobro – otrzymają swoją nagrodę u swego Pana. Nie zaznają strachu ani nie będą się smucić.

63I kiedy wzięliśmy od was przymierze i unieśliśmy nad wami górę, mówiąc: "Trzymajcie się mocno Księgi, którą wam daliśmy, i przestrzegajcie jej nauk, abyście byli bogobojni." 64Potem jednak odwróciliście się. Gdyby nie łaskawość Allaha i Jego miłosierdzie nad wami, bylibyście z pewnością wśród stratnych. 65Wiecie już przecież o tych spośród was, którzy złamali szabat. Powiedzieliśmy im: "Bądźcie wzgardzonymi małpami!" 66I tak uczyniliśmy ich los przykładem dla pokoleń obecnych i przyszłych, i nauką dla tych, którzy pamiętają o Allahu.

67I wspomnij, gdy Musa rzekł do swego ludu: "Allah nakazuje wam złożyć w ofierze krowę." Oni rzekli: "Czy ty sobie z nas drwisz?" Musa odrzekł: "Uciekam się do Allaha przed tym, bym miał być jednym z głupców!" 68Rzekli: "Poproś swego Pana, aby nam wyjaśnił, jaka ma być!" On odrzekł: "Allah mówi, że ma to być krowa ani stara, ani młoda, lecz pośrednia. Uczyńcie więc to, co wam nakazano!" 69Rzekli: "Poproś swego Pana, aby nam wyjaśnił, jaki ma być jej kolor!" On odrzekł: "Allah mówi, że ma to być krowa intensywnie żółta, miła dla oka." 70Rzekli: "Poproś swego Pana, aby nam wyjaśnił, jaka to ma być krowa, bo wszystkie krowy wydają nam się podobne. Wtedy, jeśli zechce Allah, będziemy prowadzeni do właściwej." 71On odrzekł: "Allah mówi, że ma to być krowa zdrowa, bez skaz, nie używana do orania ziemi ani do nawadniania pól." Rzekli: "Teraz przyniosłeś prawdę!" I ledwie ją zabili, choć im to nakazano! 72Tak było, gdy zabito człowieka i spieraliście się o to, kto był zabójcą, lecz Allah ujawnił to, co ukrywaliście. 73Wtedy My powiedzieliśmy: „Uderzcie martwe ciało kawałkiem krowy.” W ten sposób Allah z łatwością przywraca umarłych do życia. On pokazuje wam Swoje znaki, abyście być może zrozumieli. 74Nawet wtedy wasze serca stwardniały jak skały, a nawet twardziej — bo z niektórych skał wytryskują rzeki; inne pękają, wylewając wodę; a jeszcze inne uginają się z bojaźni przed Allahem. A Allah nigdy nie jest nieświadomy tego, co czynicie.

75Czy wy, wierzący, wciąż oczekujecie, że ci sami ludzie będą wam wierni, mimo że grupa z nich słyszała słowo Allaha, a następnie świadomie je zniekształcała po jego zrozumieniu? 76Kiedy spotykają wierzących, mówią: "My również wierzymy." Lecz na osobności mówią sobie nawzajem: "Czy opowiadacie tym muzułmanom o wiedzy, którą dał wam Allah, aby mogli jej użyć przeciwko wam przed waszym Panem? Czyż nie rozumiecie?" 77Czyż oni nie wiedzą, że Allah wie o tym, co ukrywają i co ujawniają? 78A niektórzy z nich są niepiśmienni, nie znając Księgi poza kłamstwami. Oni tylko snują domysły. 79Biada więc tym, którzy zmieniają Księgę własnymi rękami, a następnie mówią: "To jest od Allaha", szukając małego zysku! Biada im z powodu tego, co napisały ich ręce, i biada im z powodu tego, co zarobili.

80Niektórzy Żydzi twierdzą: „Ogień nie dotknie nas, chyba że na kilka dni.” Powiedz: O Proroku, „Czy otrzymaliście obietnicę od Allaha — ponieważ Allah nigdy nie łamie Swojego słowa — czy też mówicie o Allahu to, czego nie wiecie?” 81Ależ nie! Ci, którzy czynią zło i są pogrążeni w grzechu, będą ludźmi Ognia. Będą tam na zawsze. 82Natomiast ci, którzy wierzą i czynią dobro, będą ludźmi Dżannah. Będą tam na zawsze.

83I kiedy zawarliśmy przymierze z dziećmi Izraela, mówiąc: „Nie czcijcie nikogo poza Allahem; bądźcie dobrzy dla rodziców, krewnych, sierot i potrzebujących; mówcie życzliwie do ludzi; odprawiajcie modlitwę (salat); i dawajcie jałmużnę (zakat)”. Lecz wy odwróciliście się – z wyjątkiem nielicznych spośród was – i byliście niedbali. 84I kiedy zawarliśmy z wami przymierze, że nie będziecie przelewać wzajemnie swojej krwi ani wypędzać jedni drugich z ich domów. Wy to potwierdziliście i jesteście tego świadomi. 85Lecz oto wy zabijacie się nawzajem i wypędzacie niektórych spośród waszych ludzi z ich domów – wspierając się nawzajem w grzechu i agresji. A kiedy ci 'wypędzeni' przychodzą do was jako jeńcy, płacicie, aby ich uwolnić, chociaż wypędzanie ich było wam zakazane. Czy wierzycie w część Księgi, a odrzucacie resztę? Czy jest jakaś inna kara dla tych spośród was, którzy tak czynią, niż hańba w tym życiu, a w Dniu Sądu zostaną dotknięci najsurowszą karą? A Allah nigdy nie jest nieświadomy tego, co czynicie. 86To są ci, którzy wymieniają życie przyszłe na życie doczesne. Zatem ich kara nie zostanie złagodzona i nie otrzymają pomocy.

87Zaprawdę, daliśmy Musie Księgę i wysłaliśmy po nim innych posłańców. I daliśmy Isie, synowi Mariam, jasne dowody i wsparliśmy go świętym duchem 'Dżibrilem'. Dlaczego za każdym razem, gdy przychodził do was posłaniec z czymś, co wam się nie podobało, stawaliście się aroganccy, odrzucając jednych 'posłańców', a zabijając innych? 88Chwalą się: "Nasze serca są zamknięte!" W rzeczywistości Allah przeklął ich za ich niewiarę. Tak więc, ledwie mają jakąkolwiek wiarę.

89Chociaż modlili się o zwycięstwo nad niewiernymi bałwochwalcami, w końcu, kiedy przyszła do nich Księga od Allaha, którą rozpoznali, potwierdzająca objawienia, które mieli w swoich rękach, odrzucili ją. Niech więc Allah potępi niewiernych. 90Nędzna jest cena, za jaką sprzedali swoje dusze — zaprzeczając objawieniu Allaha — ponieważ zazdroszczą, że Allah obdarza Swoimi błogosławieństwami, kogo chce ze Swoich sług! Zasłużyli na gniew za gniewem. A tacy niewierni poniosą upokarzającą karę. 91Kiedy im się objawia, twierdzą: "Wierzymy tylko w to, co zostało nam zesłane", i zaprzeczają temu, co przyszło potem, chociaż ten 'Koran' jest prawdą potwierdzającą ich własne objawienia. Zapytaj ich, o Proroku: "Dlaczego więc zabijaliście proroków Allaha wcześniej, jeśli naprawdę wierzycie w swoją własną Księgę?"

92Zaprawdę, Musa przyszedł do was z jasnymi dowodami, a potem czciliście złotego cielca pod jego nieobecność, postępując niesprawiedliwie. 93I kiedy wzięliśmy od was przymierze i unieśliśmy górę nad wami, mówiąc: "Trzymajcie się mocno Księgi, którą wam daliśmy, i bądźcie posłuszni", oni odpowiedzieli: "Słyszymy i jesteśmy nieposłuszni." Ich serca były przesiąknięte miłością do złotego cielca z powodu ich niewiary. Powiedz: "Jakże złe jest to, co nakazuje wam wasza wiara, jeśli faktycznie wierzycie w Tawrat!"

94Powiedz: O Proroku! Jeśli wieczna Siedziba Ostateczna u Allaha jest zarezerwowana tylko dla was spośród całej ludzkości, to życzcie sobie śmierci, jeśli to, co mówicie, jest prawdą! 95Lecz oni nigdy sobie tego nie życzą z powodu tego, co uczynili. A Allah ma doskonałą wiedzę o tych, którzy czynią zło. 96Z pewnością znajdziesz ich bardziej przywiązanych do życia niż jakikolwiek inny lud, nawet bardziej niż bałwochwalcy. Każdy z nich życzy sobie żyć tysiąc lat. Lecz nawet gdyby żyli tak długo, to nie uchroniłoby ich to przed karą. A Allah widzi, co oni czynią.

97Powiedz, 'O Proroku,' "Kto jest wrogiem Dżibrila, niech wie, że on objawił ten 'Koran' twojemu sercu za pozwoleniem Allaha, potwierdzając to, co było przed nim – przewodnictwo i radosną wieść dla wierzących." 98Kto jest wrogiem Allaha, Jego aniołów, Jego posłańców, Dżibrila i Mikaila, niech wie, że Allah jest z pewnością wrogiem takich niewiernych. 99Zaprawdę, zesłaliśmy tobie, 'O Proroku,' jasne znaki. Nikt ich nie odrzuci oprócz przewrotnych. 100Czyż nie jest tak, że za każdym razem, gdy zawierają przymierze, grupa z nich je odrzuca? W rzeczywistości większość z nich nie wierzy. 101A kiedy przyszedł do nich posłaniec od Allaha – potwierdzający to, co już mieli – niektórzy z Ludu Księgi odrzucili Księgę Allaha za swoje plecy, tak jakby nie wiedzieli. 102Zamiast tego, praktykowali magię, którą szatani twierdzili, że praktykował również Sulajman. To nie Sulajman nie wierzył, lecz szatani. Uczyli ludzi magii, wraz z tym, co zostało objawione dwóm aniołom, Harutowi i Marutowi, w Babilonie. Dwaj aniołowie nigdy nikogo nie uczyli, nie mówiąc: „Jesteśmy tylko posłani jako próba, więc nie traćcie wiary.” A jednak ludzie uczyli się magii, która powodowała rozdzielenie męża i żony – chociaż ich magia nie mogła nikomu zaszkodzić, chyba że za pozwoleniem Allaha. Uczyli się tego, co im szkodziło, a nie przynosiło korzyści, mimo że już wiedzieli, iż ktokolwiek nabywa magię, nie będzie miał udziału w życiu ostatecznym. Nędzna zaprawdę była cena, za którą sprzedali swoje dusze, gdyby tylko wiedzieli! 103Gdyby tylko mieli wiarę i pamiętali o Allahu, z pewnością byłaby dla nich lepsza nagroda od Allaha, gdyby tylko wiedzieli!

104O wy, którzy wierzycie! Nie mówcie: „Ra'ina”, lecz mówcie: „Unzurna” i słuchajcie uważnie. A niewiernych czeka bolesna kara. 105Ci, którzy nie wierzą spośród Ludu Księgi, jak i bałwochwalcy, nie chcieliby, aby spłynęło na was żadne dobro od waszego Pana. Lecz Bóg wybiera, kogo chce, dla Swego miłosierdzia. A Bóg jest Władcą wielkiej łaski.

106Jeśli My unieważnimy jakiś werset lub sprawimy, że zostanie zapomniany, zastępujemy go lepszym lub podobnym. Czyż nie wiesz, że Allah ma moc nad każdą rzeczą? 107Czyż nie wiesz, że królestwo niebios i ziemi należy wyłącznie do Allaha i nie macie żadnego opiekuna ani pomocnika poza Allahem? 108Czyż zamierzacie, 'wierzący', stawiać wyzwanie swojemu Posłańcowi, tak jak Musa był wyzywany przedtem? A ktokolwiek wymienia wiarę na niewiarę, ten prawdziwie zboczył z Prostej Drogi. 109Wielu spośród Ludu Księgi życzyłoby sobie, aby móc zawrócić was do niewiary z powodu ich zazdrości, 'nawet' po tym, jak prawda stała się dla nich jasna. Lecz przebaczcie im i znoście ich, aż Allah przyniesie Swoją decyzję. Zaprawdę, Allah ma moc nad każdą rzeczą. 110Odprawiajcie salat i dawajcie zakat. Jakiekolwiek dobro wyślecie naprzód dla samych siebie, z pewnością znajdziecie jego nagrodę u Allaha. Zaprawdę, Allah widzi, co czynicie.

111Żydzi i chrześcijanie twierdzą, że nikt nie wejdzie do Dżannah oprócz wyznawców ich wiary. To są ich pragnienia. Powiedz: „Okażcie swój dowód, jeśli mówicie prawdę!” 112Ależ nie! Ktokolwiek podda się Allahowi i czyni dobro, będzie miał swoją nagrodę u swojego Pana. Nie zaznają strachu i nie będą się smucić. 113Żydzi mówią: „Chrześcijanie nie mają żadnych podstaw”, a chrześcijanie mówią: „Żydzi nie mają żadnych podstaw”, chociaż jedni i drudzy recytują Księgi. A ci, którzy nie mają wiedzy (bałwochwalcy), mówią to samo o ludziach wiary. Zaprawdę, Allah osądzi między nimi w Dniu Zmartwychwstania w sprawie ich różnic.

114Kto czyni większą niesprawiedliwość niż ci, którzy przeszkadzają w wspominaniu Imienia Allaha w Jego miejscach kultu i usiłują je zniszczyć? Tacy ludzie nie mają prawa wchodzić do tych miejsc, chyba że z bojaźnią. Czeka ich hańba na tym świecie, a w Życiu Ostatecznym spotka ich straszliwa kara. 115Wschód i zachód należą do Allaha, więc dokądkolwiek się zwrócicie, tam jest Oblicze Allaha. Zaprawdę, Allah jest wszechbłogosławiony i wszechwiedzący.

116Mówią: „Allah ma dzieci”. Chwała Mu! W rzeczywistości, wszystko, co jest w niebiosach i na ziemi, należy do Niego – wszystko jest Mu posłuszne. 117On jest Stwórcą niebios i ziemi! Kiedy On coś postanawia, On tylko mówi temu: „Bądź!” I ono jest!

118Ci, którzy nie posiadają wiedzy, mówią: „Czemuż by Allah nie przemówił do nas albo nie przyszedłby do nas znak!” Podobnie mówili ci, którzy byli przed nimi. Ich serca są podobne. Zaprawdę, uczyniliśmy znaki jasnymi dla ludzi niezachwianej wiary. 119Zaprawdę, wysłaliśmy ciebie z prawdą jako zwiastuna dobrych wieści i ostrzegającego. I nie będziesz pytany o mieszkańców Piekła. 120Żydzi i chrześcijanie nigdy nie będą z ciebie zadowoleni, dopóki nie pójdziesz za ich wiarą. Powiedz: „Prowadzenie Allaha jest jedynym Prowadzeniem.” A jeśli pójdziesz za ich pragnieniami po tym, jak przyszła do ciebie wiedza, nie będziesz miał ani opiekuna, ani pomocnika przed Allahem. 121Ci, którym daliśmy Księgę, czytają ją tak, jak należy ją czytać. Oni wierzą w nią. A ci, którzy ją odrzucają, to oni są stratni.

122O Dzieci Izraela! Pamiętajcie o Moich łaskach, któryrymi was obdarzyłem, i jak was wyróżniłem ponad inne narody. 123I strzeżcie się Dnia, kiedy żadna dusza nie będzie mogła pomóc innej, nie zostanie przyjęta żadna zapłata, nie będzie przyjęte żadne wstawiennictwo i nie będzie udzielona żadna pomoc.

124I wspomnij, kiedy Ibrahim został wypróbowany przez swojego Pana słowami, a on spełnił je w pełni. Allah obiecał: "Zaprawdę, uczynię cię przewodnikiem dla ludzi." Ibrahim zapytał: "Czy to samo dotyczy także niektórych z moich potomków?" Allah odpowiedział: "Moja obietnica nie obejmuje niesprawiedliwych!" 125I wspomnij, kiedy uczyniliśmy Dom Święty miejscem zgromadzeń i miejscem bezpieczeństwa dla ludzi, mówiąc: "Uczyńcie sobie miejsce stania Ibrahima miejscem modlitwy." I nakazaliśmy Ibrahimowi i Isma'ilowi oczyścić Mój Dom dla tych, którzy go okrążają, którzy tam przebywają na pobożnym odosobnieniu, i którzy się kłaniają i padają na twarz w modlitwie.

126I gdy Ibrahim powiedział: "Panie mój! Uczyń to miasto bezpiecznym i obdarz owocami jego mieszkańców — tych spośród nich, którzy wierzą w Boga i w Dzień Ostatni." On powiedział: "A tych, którzy nie wierzą, pozwolę im używać życia przez krótki czas, następnie zepchnę ich do kary Ognia. Jakże to złe miejsce przeznaczenia!"

127I gdy Ibrahim wznosił fundamenty Świętego Domu z Isma'ilem, obaj modląc się, 128"Panie nasz! Przyjmij to od nas. Zaprawdę, Ty jesteś Słyszący, Wszechwiedzący. Panie nasz! Uczyń nas obu poddanymi Tobie i wzbudź z naszego potomstwa naród poddany Tobie. Pokaż nam nasze obrzędy kultu i zwróć się ku nam z miłosierdziem. Zaprawdę, Ty jesteś Przebaczający, Litościwy." 129"Panie nasz! Wzbudź wśród nich posłańca, który będzie im recytował Twoje objawienia, nauczy ich Księgi i mądrości i oczyści ich. Zaprawdę, Ty jesteś Potężny, Mądry."

130A któż odrzuciłby wiarę Ibrahima, jeśli nie głupiec! Zaprawdę, wybraliśmy go w tym życiu, a w Życiu Ostatecznym z pewnością będzie wśród wiernych. 131Kiedy jego Pan rozkazał mu: „Poddaj się!”, on odpowiedział: „Poddaję się Panu światów.” 132To była rada Ibrahima – jak również Jakuba – dla jego dzieci, mówiąc: „Zaprawdę, Allah wybrał dla was tę wiarę; więc nie umierajcie inaczej, jak tylko w całkowitym poddaniu Jemu.” 133Czy byliście tam, kiedy śmierć przyszła do Jakuba? On zapytał swoich dzieci: „Kogo będziecie czcić po mojej śmierci?” Oni odpowiedzieli: „Będziemy czcić Twojego Boga, Boga twoich ojców – Ibrahima, Isma’ila i Ishaka – Boga Jedynego. I Jemu całkowicie się poddajemy.” 134Tamta społeczność już przeminęła. Oni otrzymają zapłatę za swoje czyny, tak jak wy otrzymacie zapłatę za swoje. I nie będziecie odpowiedzialni za to, co oni czynili.

135Żydzi i chrześcijanie twierdzą: "Podążajcie za naszą wiarą, a będziecie słusznie prowadzeni." Powiedz, 'O Proroku': "Nie! My podążamy za wiarą Ibrahima, prawego – który nie był bałwochwalcą." 136Powiedz, 'O wierzący': "Wierzymy w Allaha i w to, co zostało nam objawione, i w to, co zostało objawione Ibrahimowi, Isma'ilowi, Ishakowi, Jakubowi i jego potomkom; i w to, co zostało dane Musie, Isie i innym prorokom od ich Pana. Nie rozróżniamy między żadnym z nich. I Jemu całkowicie się poddajemy." 137Jeśli więc uwierzą w to, w co wy wierzycie, wtedy z pewnością będą słusznie prowadzeni. Lecz jeśli odmówią, są jedynie niesprawiedliwi wobec prawdy. Lecz Allah ochroni cię przed ich złem; On słyszy i wie wszystko.

138To jest naturalna Droga ustanowiona przez Allaha. A kto jest lepszy od Allaha w ustanawianiu drogi? Oddajemy cześć tylko Jemu. 139Powiedz: "Czy będziecie się z nami spierać o Allaha, podczas gdy On jest naszym Panem i waszym Panem? My ponosimy odpowiedzialność za nasze czyny, a wy ponosicie odpowiedzialność za wasze. I jesteśmy wierni tylko Jemu." 140Czy też twierdzicie, że Ibrahim, Isma'il, Ishaq, Ya'qub i jego wnukowie byli wszyscy Żydami lub chrześcijanami? Powiedz: "Kto ma większą wiedzę: wy czy Allah?" Kto jest bardziej niesprawiedliwy niż ci, którzy ukrywają świadectwo, które otrzymali od Allaha? A Allah nigdy nie jest nieświadomy tego, co czynicie. 141Ta społeczność już przeminęła. Oni otrzymają zapłatę za swoje czyny, tak jak wy otrzymacie zapłatę za wasze. I nie będziecie odpowiedzialni za to, co oni czynili.

142Głupcy spośród ludzi zapytają: „Dlaczego odwrócili się od kierunku modlitwy, do którego byli zwróceni?” Powiedz: „Do Allaha należy wschód i zachód. On prowadzi, kogo chce, na Drogę Prostą.” 143I tak uczyniliśmy was wspólnotą umiarkowaną, abyście byli świadkami dla ludzkości, a Posłaniec był świadkiem nad wami. Ustanowiliśmy kierunek, w którym się zwracaliście, tylko po to, by rozpoznać tych, którzy pójdą za Posłańcem, od tych, którzy się odwrócą. Była to z pewnością wielka próba, z wyjątkiem tych, których poprowadził Allah. Allah nigdy nie pozwoli, aby wasza wiara poszła na marne. Zaprawdę, Allah jest dla ludzi Dobry i Litościwy. 144Z pewnością widzimy, jak zwracasz twarz ku niebu. Teraz zwrócimy cię ku kierunkowi modlitwy, który ci się spodoba. Zatem zwróć swoją twarz w stronę Świętego Meczetu; i gdziekolwiek jesteście, zwracajcie swoje twarze w jego stronę. Ci, którym została dana Księga, wiedzą z pewnością, że to jest prawda od ich Pana. A Allah nie jest nieświadomy tego, co oni czynią. 145Nawet gdybyś przyniósł wszelkie znaki tym, którym dana została Księga, oni nie poszliby za twoim kierunkiem, a ty nie pójdziesz za ich kierunkiem. Oni nawet nie idą za kierunkiem jedni drugich. A gdybyś poszedł za ich namiętnościami, po tym jak przyszła do ciebie wiedza, wtedy z pewnością byłbyś jednym z niesprawiedliwych.

146Ci, którym daliśmy Księgę, rozpoznają go tak, jak rozpoznają swoje dzieci. Lecz grupa z nich celowo ukrywa prawdę. 147To jest prawda od twojego Pana, więc nie bądź nigdy z tych, którzy wątpią. 148Każdy ma swój kierunek. Rywalizujcie więc ze sobą w dobrych uczynkach. Gdziekolwiek jesteście, Allah zgromadzi wszystkich. Zaprawdę, Allah ma moc nad każdą rzeczą.

149Gdziekolwiek jesteś, o Proroku, zwróć swoją twarz w stronę Świętego Meczetu. To jest z pewnością prawda od twojego Pana. A Allah nigdy nie jest nieświadomy tego, co czynicie. 150I znowu, gdziekolwiek jesteście, zwróćcie swoje twarze w stronę Świętego Meczetu. I gdziekolwiek jesteście, o wierzący, zwróćcie się w jego stronę, aby ludzie nie mieli przeciwko wam żadnego argumentu, oprócz tych spośród nich, którzy czynią niesprawiedliwość. Nie obawiajcie się ich; obawiajcie się Mnie, abym mógł dopełnić Moją łaskę nad wami i abyście byli prowadzeni drogą prostą.

151Oto posłaliśmy wam Posłańca spośród was samych, recytującego wam Nasze objawienia, oczyszczającego was, uczącego was Księgi i mądrości, i uczącego was tego, czego nigdy nie znaliście. 152Wspominajcie Mnie; Ja będę wspominał was. I dziękujcie Mi, i nigdy nie bądźcie niewdzięczni.

153O wy, którzy wierzycie! Szukajcie pomocy w cierpliwości i modlitwie. Zaprawdę, Allah jest z cierpliwymi. 154I nie mówcie o tych, którzy zostali zabici na drodze Allaha, że są martwi. Przeciwnie, oni żyją! Lecz wy tego nie pojmujecie. 155My z pewnością będziemy was doświadczać trochę strachem i głodem, i stratą dóbr, życia i plonów. Obwieść radosną wieść 156cierpliwym – tym, którzy, kiedy dosięgnie ich nieszczęście, mówią: „Zaprawdę, do Allaha należymy i do Niego powrócimy.” 157Na nich spoczną błogosławieństwa i miłosierdzie od ich Pana, i oni są prowadzeni drogą prostą.

158Zaprawdę, Safa i Marwa należą do symboli Allaha. Kto więc pielgrzymuje do Domu (świętego) lub odprawia umrę, niech obchodzi między nimi. A kto czyni dobro z własnej woli, zaprawdę, Allah jest Wdzięczny i Wszechwiedzący.

159Zaprawdę, ci, którzy ukrywają jasne dowody i przewodnictwo, które objawiliśmy, po tym, jak wyjaśniliśmy je ludziom w Księdze – będą przeklęci przez Allaha i wszystkich innych. 160Co do tych, którzy się nawrócą, poprawią swoje postępowanie i wyjawią prawdę – to są ci, którym przebaczę. Ja jestem Tym, który przyjmuje skruchę i jestem Miłosierny. 161Zaprawdę, ci, którzy nie wierzą i umrą jako niewierni, są przeklęci przez Allaha, aniołów i całą ludzkość. 162Oni będą w Piekle na wieki. Ich kara nie zostanie złagodzona i nie będzie im dana zwłoka.

163Wasz Bóg jest Bogiem Jedynym. Nie ma boga poza Nim – Miłosiernym, Litościwym. 164Zaprawdę, w stworzeniu niebios i ziemi; w przemienności dnia i nocy; w okrętach, które płyną po morzu dla pożytku ludzi; w deszczu, który Allah spuszcza z nieba, ożywiając nim ziemię po jej śmierci; w rozprzestrzenieniu wszelkich stworzeń; w przemienności wiatrów; i w chmurach unoszących się między niebem a ziemią – w tym wszystkim są doprawdy znaki dla ludzi, którzy rozumieją.

165Są jednak tacy ludzie, którzy obok Allaha biorą sobie innych za równych, miłując ich tak, jak powinno się miłować Allaha. Lecz prawdziwie wierzący miłują Allaha jeszcze bardziej. Gdyby tylko ci, którzy czynią niesprawiedliwość, mogli zobaczyć straszliwą karę, która na nich czeka, z pewnością zrozumieliby, że cała moc należy do Allaha i że Allah jest straszliwy w karaniu. 166Pamiętajcie o Dniu, kiedy ci, którzy wprowadzali w błąd, odsuną się od swoich zwolenników – gdy staną w obliczu kary – a więzy, które ich łączyły, zostaną zerwane. 167Zwiedzeni zwolennicy zawołają: „Gdybyśmy tylko mogli mieć drugą szansę, wyrzeklibyśmy się ich, tak jak oni wyrzekli się nas”. W ten sposób Allah sprawi, że w pełni pożałują swoich złych czynów. I nigdy nie będą mogli opuścić Ognia.

168O ludzie! Jedzcie z tego, co jest dobre i czyste na ziemi, i nie idźcie śladami szatana. On jest zaprawdę waszym jawnym wrogiem. 169On tylko nakłania was do zła i rzeczy haniebnych oraz do mówienia przeciwko Allahowi tego, czego nie wiecie.

170Kiedy mówi się tym, którzy zaprzeczają: „Podążajcie za tym, co objawił Allah!”, oni odpowiadają: „Nie! My podążamy tylko za tym, co zastaliśmy u naszych ojców”. Co?! Nawet jeśli ich ojcowie nie mieli absolutnie żadnego zrozumienia ani przewodnictwa? 171Przypowieść o niewierzących, którzy nie odpowiadają na ostrzeżenie Posłańca, jest jak stado, które nie rozumie nawoływań i krzyków pasterza. Oni wybierają być głusi, niemi i ślepi, tak że nie mają w ogóle żadnego pojęcia.

172O wy, którzy wierzycie! Jedzcie z dobrych rzeczy, w które was zaopatrzyliśmy, i dziękujcie Allahowi, jeśli prawdziwie tylko Jego czcicie. 173On zakazał wam jedynie padliny, krwi, wieprzowiny i tego, co zostało złożone w ofierze innemu niż Allah. Lecz jeśli ktoś jest zmuszony z konieczności – nie z pożądania ani nie przekraczając koniecznej miary – nie będzie miał grzechu. Zaprawdę, Allah jest Przebaczający i Litościwy.

174Zaprawdę, ci, którzy ukrywają objawienia Allaha — wymieniając je na mały zysk — nie spożywają do swoich brzuchów nic innego, jak tylko ogień. Allah nie będzie do nich przemawiał w Dniu Sądu ani ich nie oczyści. I spotka ich bolesna kara. 175To są ci, którzy wymieniają przewodnictwo na błądzenie i przebaczenie na karę. Jakże oni pragną iść do Ognia! 176To dlatego, że Allah objawił Księgę w prawdzie. I zaprawdę, ci, którzy się o nią spierają, posunęli się za daleko w sprzeciwie wobec prawdy.

177Prawdziwa pobożność nie polega jedynie na zwracaniu waszych twarzy ku wschodowi lub zachodowi. Lecz pobożni są ci, którzy wierzą w Allaha, Dzień Ostatni, aniołów, Księgi i proroków; którzy rozdają jałmużnę ze swego majątku – mimo miłości do niego – krewnym, sierotom, biednym, podróżnym w potrzebie, żebrzącym i na wykup niewolników; którzy odprawiają modlitwę, dają zakat i dotrzymują danego słowa; i którzy są cierpliwi w nieszczęściu, w niedoli i w czasie walki. Tacy ludzie są prawdomówni i to oni są bogobojni.

178O wy, którzy wierzycie! Przepisano wam odwet prawny w sprawach zabójstwa: wolny za wolnego, niewolnik za niewolnika i kobieta za kobietę. Lecz jeśli sprawca zostanie przebaczony przez opiekuna ofiary, wtedy należy ustalić okup krwi sprawiedliwie i dokonać płatności uprzejmie. To jest ulga i miłosierdzie od waszego Pana. Lecz ktokolwiek przekroczy te zasady potem, spotka go bolesna kara. 179W tym prawie jest dla was życie, o wy, którzy posiadacie rozum, abyście się strzegli zła.

180Jeśli ktoś z was, mając majątek, jest bliski śmierci, powinien sporządzić testament na korzyść swoich rodziców i bliskich krewnych, sprawiedliwie. Jest to obowiązek dla bogobojnych. 181Lecz ktokolwiek zmieni testament po jego wysłuchaniu, wina spadnie tylko na tych, którzy dokonali zmiany. Zaprawdę, Allah słyszy i wie wszystko. 182Jednakże, jeśli ktoś obawia się niesprawiedliwości lub błędu w testamencie i zawrze sprawiedliwe porozumienie między stronami, to nie popełni grzechu. Zaprawdę, Allah jest Przebaczający i Litościwy.

183O wy, którzy wierzycie! Post został wam nakazany, tak jak był nakazany tym, którzy byli przed wami, być może będziecie bogobojni. 184Przez określoną liczbę dni. A ten z was, kto jest chory albo w podróży, niech pości taką samą liczbę innych dni. A na tych, którzy są w stanie pościć tylko z najwyższym trudem, spoczywa obowiązek wykupienia się przez nakarmienie biedaka za każdy dzień. A kto dobrowolnie uczyni więcej, będzie to dla niego lepsze. A to, żebyście pościli, jest dla was lepsze, jeśli tylko wiecie. 185Miesiąc Ramadan – w nim został objawiony Koran jako droga prosta dla ludzi i jasne dowody drogi prostej, i rozróżnienie (69). Ten z was, kto jest świadkiem tego miesiąca, niech pości. A ten, kto jest chory albo w podróży, niech pości taką samą liczbę innych dni. Bóg chce dla was łatwości, a nie trudności, abyście dopełnili liczbę dni i abyście głosili wielkość Boga za to, że was poprowadził drogą prostą – być może będziecie wdzięczni. 186Kiedy Moi słudzy zapytają ciebie o Mnie, zaprawdę, jestem blisko. Odpowiadam na modlitwę modlącego się, kiedy Mnie wzywa. Niechże więc oni Mnie słuchają i niech wierzą we Mnie, być może pójdą drogą prostą.

187Zezwolono wam na obcowanie z waszymi żonami podczas nocy postu. One są dla was jak szata (69), a wy jesteście dla nich. Allah wie, co uczyniliście sobie. On zwrócił się ku wam z miłosierdziem i wybaczył wam. Więc teraz możecie obcować z nimi i szukać tego, co Allah dla was przeznaczył (70). Możecie jeść i pić, aż ujrzycie światło Fajr rozpraszające ciemność nocy, a następnie dopełnijcie postu aż do nocy. Jednakże nie zbliżajcie się do nich, kiedy przebywacie w meczetach na modlitwie. To są granice ustanowione przez Allaha, więc ich nie przekraczajcie. W ten sposób Allah wyjaśnia Swoje objawienia ludziom, aby mogli Go pamiętać.

188Nie pożerajcie sobie wzajemnie majątków w sposób bezprawny ani nie przekupujcie nimi władz, aby w ten sposób zagarnąć część cudzej własności, wiedząc, że jest to niezgodne z prawem.

189Pytają cię, o Proroku, o fazy księżyca. Powiedz: „Są one dla ludzi do obliczania czasu i dla hadżdżu.” Pobożność nie polega na wchodzeniu do waszych domów tylnymi drzwiami. Raczej pobożność polega na pamiętaniu o Allahu. Wchodźcie więc do waszych domów przez ich właściwe drzwi i pamiętajcie o Allahu, abyście odnieśli powodzenie.

190Walczcie na drodze Allaha 'tylko' przeciwko tym, którzy was atakują, ale nie przekraczajcie granic. Zaprawdę, Allah nie kocha przekraczających granice. 191Zabijajcie tych 'napastników' wszędzie, gdzie ich znajdziecie, i wypędźcie ich z miejsc, z których oni was wypędzili. Prześladowanie jest gorsze niż zabijanie. I nie walczcie z nimi przy Świętym Meczecie, chyba że oni was tam zaatakują. Jeśli to uczynią, wtedy walczcie z nimi – taka jest kara dla takich niewiernych. 192Lecz jeśli zaprzestaną, wtedy zaprawdę, Allah jest Przebaczający i Litościwy. 193Walczcie z nimi 'jeśli was zaatakują', dopóki nie będzie więcej prześladowania i wiara będzie tylko w Allahu. Jeśli zaprzestaną, niech nie będzie walki, z wyjątkiem przeciwko prześladowcom. 194Święty miesiąc za święty miesiąc, a za naruszenia będzie kara. Więc jeśli ktoś was zaatakuje, odpowiedzcie w ten sam sposób. Ale pamiętajcie o Allahu i wiedzcie, że Allah jest z tymi, którzy o Nim pamiętają. 195Wydawajcie na drodze Allaha i nie rzucajcie się własnymi rękami w zagładę, odmawiając dawania. I czyńcie dobro. Zaprawdę, Allah kocha czyniących dobro.

196Dopełnijcie hadżdż i umrę dla Allaha. Lecz jeśli zostaniecie powstrzymani, złóżcie ofiarę ze zwierzęcia, na jaką was stać. I nie golcie głów, dopóki ofiara nie dotrze do swego miejsca przeznaczenia. Lecz jeśli ktoś z was jest chory lub ma problem z głową, który wymaga golenia, to może to nadrobić postem, jałmużną lub ofiarą ze zwierzęcia. W czasach pokoju możecie połączyć hadżdż i umrę, a następnie złożyć ofiarę, na jaką was stać. Co do tych, których na to nie stać, niech poszczą trzy dni podczas hadżdżu i siedem po powrocie – łącznie dziesięć dni. To postanowienie jest dla tych, którzy nie mieszkają w pobliżu Świętego Domu. I pamiętajcie o Allahu, i wiedzcie, że Allah jest surowy w karaniu. 197Zamiar odbycia hadżdżu czyni się w określonych miesiącach. Ktokolwiek więc zamierza odbyć hadżdż, niech powstrzyma się od zbliżeń intymnych, nieprzyzwoitych słów i kłótni podczas hadżdżu. Cokolwiek dobrego czynicie, jest w pełni znane Allahowi. Zabierzcie zaopatrzenie na drogę. Jednakże bogobojność jest z pewnością najlepszym zaopatrzeniem. I pamiętajcie o Mnie, o wy, którzy prawdziwie rozumiecie! 198Nie ma na was winy, jeśli będziecie szukać łaski waszego Pana podczas tej podróży. Kiedy opuścicie Arafat, wychwalajcie Allaha w pobliżu świętego miejsca i wychwalajcie Go za to, że was poprowadził – zanim to 'prowadzenie' – byliście całkowicie zagubieni. 199Następnie ruszajcie dalej z resztą pielgrzymów. I proście Allaha o przebaczenie. Zaprawdę, Allah jest Przebaczający i Miłosierny.

200Kiedy już wypełnicie swoje obowiązki hadżdżu, wspominajcie Allaha tak, jak wspominaliście swoich ojców 'przed islamem', a nawet więcej. Są tacy, którzy mówią: 'Panie nasz! Daj nam dobro tego życia', lecz oni nie będą mieli udziału w życiu ostatecznym. 201Lecz są też tacy, którzy mówią: 'Panie nasz! Daj nam dobro tego życia i dobro życia ostatecznego, i chroń nas od kary ognia.' 202Oni otrzymają swój pełny udział 'w nagrodzie' za dobro, które uczynili. A Allah jest szybki w rozliczaniu. 203I wspominajcie Allaha 'w tych' określonych dniach. Kto opuści szybko drugiego dnia, nie popełnia grzechu, podobnie jak ci, którzy pozostają 'do trzeciego, szukając dodatkowej nagrody', pod warunkiem, że przestrzegają zasad. Zawsze miejcie Allaha na uwadze i wiedzcie, że do Niego wszyscy zostaniecie zebrani 'na sąd'.

204Są wśród ludzi obłudnicy, którzy zachwycają cię swoimi słowami w życiu doczesnym i powołują Allaha na świadka tego, co jest w ich sercach, a przecież są twoimi najgorszymi wrogami. 205A kiedy odchodzą od ciebie, starają się na ziemi szerzyć zgorszenie i niszczyć zasiewy i bydło. Allah nie lubi zgorszenia. 206Kiedy mówi się im: „Bójcie się Allaha!”, pyszałkowatość pcha ich do grzechu. Wystarczy im Piekło. Jakże złe to miejsce spoczynku! 207A są wśród ludzi tacy, którzy oddają wszystko, pragnąc zadowolenia Allaha. A Allah jest zawsze Dobrotliwy dla Swoich sług.

208O wy, którzy wierzycie! Wejdźcie w islam wszyscy razem i nie idźcie śladami szatana. Zaprawdę, on jest waszym jawnym wrogiem. 209Jeśli się cofniecie po tym, jak przyszły do was jasne dowody, wiedzcie, że Allah jest, zaprawdę, Potężny, Mądry! 210Czyż oni czekają tylko na to, aby Allah i aniołowie przyszli do nich w cieniu chmur? Wtedy już będzie po wszystkim. I do Allaha powrócą wszystkie sprawy. 211Zapytaj Dzieci Izraela, ile jasnych znaków im daliśmy. A ktokolwiek zamieni błogosławieństwo Allaha, po tym jak ono do niego przyszło, niech wie, że Allah jest, zaprawdę, straszny w karaniu. 212Życie na tym świecie zostało upiększone niewiernym, i oni szydzą z tych, którzy wierzą. Lecz ci, którzy są bogobojni, będą ponad nimi w Dniu Zmartwychwstania. A Allah daje zaopatrzenie, komu chce, bez rachunku.

213Ludzkość niegdyś była jednym narodem wierzących, zanim się poróżnili. Wtedy Allah posłał proroków, aby przynosili dobre wieści i ostrzeżenia, i objawił im Księgi z prawdą, aby sądzić między ludźmi w kwestii ich różnic. Jednakże ci sami ludzie spierali się o prawdę – z powodu zazdrości – po tym, jak przyszły do nich jasne dowody. Lecz Allah, ze Swojego miłosierdzia, poprowadził wierzących do prawdy w kwestii tych różnic. I Allah prowadzi, kogo chce, na Prostą Drogę.

214Czy sądzicie, że wejdziecie do Jannah, zanim nie zostaniecie doświadczeni tak, jak ci przed wami? Dotknęły ich nieszczęścia i utrapienia, i byli tak głęboko wstrząśnięci, że nawet Posłaniec i wierzący z nim zawołali: „Kiedy nadejdzie pomoc Allaha?” Zaprawdę, pomoc Allaha jest zawsze blisko.

215Pytają cię, o Proroku, co mają darować. Powiedz: "Cokolwiek z darowizn dajecie, jest dla rodziców, krewnych, sierot, biednych i podróżnych w potrzebie. Cokolwiek dobra czynicie, Allah z pewnością o tym wie!"

216Walka stała się dla was, wierzący, obowiązkiem, chociaż jej nie lubicie. Być może nie lubicie czegoś, co jest dla was dobre, i lubicie coś, co jest dla was złe. Allah wie, a wy nie wiecie. 217Pytają cię, o Proroku, o walkę w świętych miesiącach. Powiedz: „Walka w tych miesiącach jest poważnym wykroczeniem. Lecz odwracanie od Drogi Allaha, odrzucanie Go i wypędzanie wiernych ze Świętego Meczetu jest większym wykroczeniem w oczach Allaha. Prześladowanie jest gorsze niż zabijanie. Oni nie przestaną z wami walczyć, dopóki nie odwrócą was od waszej wiary, jeśli tylko będą mogli. A ktokolwiek z was porzuci tę wiarę i umrze jako niewierny, jego czyny staną się bezwartościowe w tym życiu i w życiu ostatecznym. Tacy będą mieszkańcami Ognia. Będą tam na zawsze.” 218Zaprawdę, ci, którzy uwierzyli, wyemigrowali i poświęcili się na Drodze Allaha — oni mogą mieć nadzieję na miłosierdzie Allaha. A Allah jest Przebaczający i Miłosierny.

219Pytają cię, 'O Proroku', o wino i hazard. Powiedz: "W obu jest wielka szkoda, a także pewna korzyść dla ludzi – lecz ich szkoda jest większa niż ich korzyść." Pytają cię także, co mają ofiarować. Powiedz: "To, co jest ponad potrzebę." W ten sposób Allah wyjaśnia wam, 'wiernym', Swoje objawienia, abyście być może zastanowili się 220nad tym światem i Życiem Przyszłym. I pytają cię o sieroty. Powiedz: "Poprawianie ich stanu jest najlepsze. A jeśli będziecie z nimi współdziałać, to są oni waszymi braćmi w wierze. A Allah wie, kto zamierza szkodę, a kto zamierza dobro. Gdyby Allah chciał, mógłby uczynić dla was trudności. Zaprawdę, Allah jest Wszechmocny i Mądry!"

221Nie żeńcie się z politeistkami, dopóki nie uwierzą, ponieważ wierząca niewolnica jest lepsza niż wolna politeistka, nawet jeśli wam się podoba. I nie wydawajcie waszych kobiet za mąż za politeistów, dopóki nie uwierzą, ponieważ wierzący niewolnik jest lepszy niż wolny politeista, nawet jeśli wam się podoba. Oni wzywają was do Ognia, podczas gdy Allah wzywa was do Ogrodu i przebaczenia, ze Swojej łaski. On wyjaśnia Swoje znaki ludziom – być może oni się opamiętają.

222Pytają cię, o Proroku, o miesiączkę. Powiedz: "To jest szkodliwe! Więc trzymajcie się z dala od kobiet podczas ich cyklu i nie zbliżajcie się do nich, dopóki się nie oczyszczą. Kiedy się oczyszczą, wtedy możecie zbliżać się do nich w sposób, jaki nakazał wam Allah. Zaprawdę, Allah kocha tych, którzy często się nawracają i tych, którzy się oczyszczają." 223Wasze żony są dla was jak pole uprawne, więc zbliżajcie się do nich, jak chcecie. I wyślijcie naprzód coś dobrego dla samych siebie. Miejcie Allaha w pamięci, wiedząc, że Go spotkacie. I zwiastuj dobrą nowinę wierzącym.

224Nie używajcie Imienia Allaha w waszych przysięgach jako wymówki, aby nie czynić dobra, lub nie strzec się zła, lub nie godzić ludzi. A Allah słyszy i wie wszystko. 225Allah nie pociągnie was do odpowiedzialności za niezamierzone przysięgi, lecz za to, co zamierzyliście w waszych sercach. A Allah jest pełen przebaczenia i cierpliwości.

226Ci, którzy przysięgają, że nie będą zbliżać się do swoich żon, mają na to cztery miesiące. Jeśli się rozmyślą, to Allah jest Zaprawdę Przebaczający, Litościwy. 227Lecz jeśli upierają się przy rozwodzie, to Allah zaprawdę słyszy i wie wszystko.

228Rozwiedzione kobiety muszą odczekać trzy okresy menstruacyjne, zanim ponownie wyjdą za mąż. Nie wolno im ukrywać tego, co Allah stworzył w ich łonach, jeśli prawdziwie wierzą w Allaha i w Dzień Ostatni. A ich mężowie zachowują prawo do ich ponownego przyjęcia w tym okresie, jeśli pragną pojednania. Kobiety mają prawa podobne do praw mężczyzn, sprawiedliwie, chociaż mężczyźni mają nad nimi pewien stopień odpowiedzialności. A Allah jest Wszechmocny i Mądry.

229Rozwód jest dwukrotny. Potem należy zatrzymać z godnością albo rozstać się z życzliwością. Nie jest wam dozwolone zabierać niczego z tego, co im daliście [jako posag], chyba że oboje obawiają się, że nie będą przestrzegać granic Allaha. Jeśli więc obawiacie się, że nie będą przestrzegać granic Allaha, to nie ma winy na żadnym z nich, jeśli ona wykupi się. To są granice Allaha, więc ich nie przekraczajcie. A ci, którzy przekraczają granice Allaha, to są ci, którzy są niesprawiedliwi.

230Jeśli więc mąż rozwiedzie się ze swoją żoną po raz trzeci, to nie wolno mu jej ponownie poślubić, dopóki ona nie poślubi innego mężczyzny, a następnie nie zostanie rozwiedziona. Wtedy wolno im się ponownie połączyć, pod warunkiem, że będą przestrzegać zasad ustanowionych przez Allaha. To są zasady Allaha, które On wyjaśnia ludziom posiadającym wiedzę.

231Kiedy rozwodzicie się z kobietami i one zbliżają się do końca ich okresu oczekiwania, zatrzymajcie je z godnością albo puśćcie je z godnością. Ale nie zatrzymujcie ich tylko po to, aby je skrzywdzić lub wykorzystać. Kto tak czyni, ten z pewnością krzywdzi swoją własną duszę. Nie traktujcie lekko objawień Allaha. Pamiętajcie o łaskach Allaha dla was, jak również o Księdze i mądrości, którą zesłał, aby was nauczyć. Miejcie Allaha w pamięci i wiedzcie, że Allah ma doskonałą wiedzę o wszystkich rzeczach.

232Kiedy rozwodzicie się z kobietami i osiągną one koniec swojego okresu wyczekiwania, nie przeszkadzajcie tym kobietom w ponownym poślubieniu ich byłych mężów, jeśli dojdą do rozsądnego porozumienia. To jest napomnienie dla każdego, kto wierzy w Allaha i w Dzień Ostatni. To jest dla was lepsze i właściwsze. Allah wie, a wy nie wiecie.

233Rozwiedzione matki będą karmić piersią swoje dzieci przez całe dwa lata, dla tych, którzy pragną ukończyć karmienie. Ojciec dziecka jest odpowiedzialny za zapewnienie rozsądnego utrzymania i odzieży dla matki w tym okresie. Nikogo nie obciąża się ponad jego możliwości. Ani matka, ani ojciec nie powinni być krzywdzeni z powodu swojego dziecka. Najbliżsi krewni ojca będą mieli taką samą odpowiedzialność w przypadku jego śmierci. Lecz jeśli obie strony zdecydują – po wzajemnej naradzie i zgodzie – o zakończeniu karmienia piersią, wtedy nie ma na nich winy. A jeśli ojciec zdecyduje wynająć kobietę do karmienia piersią jego dziecka, jest to dozwolone, pod warunkiem, że zapłaci w sposób godziwy. Pamiętajcie o Allahu i wiedzcie, że Allah widzi to, co czynicie.

234A ci spośród was, którzy umierają i pozostawiają po sobie żony, te żony powinny wyczekiwać przez cztery miesiące i dziesięć dni. Kiedy dobiegnie końca ten okres, nie ma dla was winy w tym, co one uczynią ze sobą w sposób godziwy. A Bóg jest w pełni świadomy tego, co czynicie.

235Nie ma na was winy za delikatne okazywanie zainteresowania 'kobietami rozwiedzionymi lub owdowiałymi' ani za ukrywanie zamiaru w waszych sercach. Allah wie, że rozważacie je jako żony. Lecz nie zawierajcie z nimi potajemnych umów – tylko rozmawiajcie z nimi w sposób właściwy. Nie zawierajcie małżeństwa, dopóki nie upłynie okres wyczekiwania. Wiedzcie, że Allah jest świadomy tego, co jest w waszych sercach, więc strzeżcie się Go. I wiedzcie, że Allah jest przebaczający i cierpliwy.

236Nie ma na was winy, jeśli rozwiedziecie się z kobietami, zanim ich dotkniecie lub zanim ustalicie dar ślubny. Lecz obdarzcie je czymś stosownym – bogaty według swoich możliwości, a biedny według swoich możliwości. Stosowny dar jest obowiązkiem dla tych, którzy pragną czynić dobro. 237A jeśli rozwiedziecie się z nimi, zanim ich dotkniecie, lecz po ustaleniu daru ślubnego, dajcie im połowę tego, co ustaliliście, chyba że one zrzekną się swojego prawa, lub ten, kto trzyma węzeł małżeński, zrzeknie się swojego prawa. A to, że wy zrzekniecie się swojego prawa, jest bliższe prawości. Nie zapominajcie o wzajemnej życzliwości. Zaprawdę, Allah widzi, co czynicie.

238Zachowujcie pięć obowiązkowych modlitw — szczególnie tę środkową — i stańcie przed Allahem z uniżeniem. 239Jeśli jesteście w niebezpieczeństwie, módlcie się pieszo lub jadąc. Lecz kiedy jesteście bezpieczni, wspominajcie Allaha, tak jak On was nauczył tego, czego nie wiedzieliście.

240A ci spośród was, którzy umierają i pozostawiają żony, powinni sporządzić testament, aby zapewnić im utrzymanie przez rok, bez wydalania ich. Lecz jeśli one same odejdą, nie ma na was grzechu za to, co uczynią ze sobą w sposób godziwy. A Bóg jest Potężny i Mądry.

241Rozwiedzionym kobietom należy się godziwe zaopatrzenie — obowiązek dla tych, którzy pamiętają o Allahu. 242W ten sposób Allah czyni wam jasnymi Swoje objawienia, abyście być może zrozumieli.

243Czyż nie widziałeś, o Proroku, tych, którzy uciekli ze swoich domów w obawie przed śmiercią, choć było ich tysiące? Bóg powiedział im: "Umrzyjcie!", następnie przywrócił ich do życia. Zaprawdę, Bóg jest zawsze hojny dla ludzkości, lecz większość ludzi jest niewdzięczna. 244Walczcie na drodze Boga i wiedzcie, że Bóg słyszy i wie wszystko. 245Kto użyczy Bogu dobrej pożyczki, którą On pomnoży wielokrotnie? Bóg jest Tym, Który umniejsza i pomnaża dobra. I do Niego wszyscy powrócicie.

246Czyż nie widziałeś tych wodzów Dzieci Izraela po Musie? Powiedzieli jednemu ze swoich proroków: „Ustanów dla nas króla, a będziemy walczyć na drodze Allaha.” On powiedział: „Czyż nie odmówicie, jeśli zostaniecie wezwani do walki?” Oni odpowiedzieli: „Jakże moglibyśmy odmówić walki na drodze Allaha, skoro zostaliśmy wyrwani z naszych domów i od naszych dzieci?” Lecz kiedy nakazano im walczyć, odwrócili się, z wyjątkiem nielicznych spośród nich. A Allah doskonale zna tych, którzy czynią niesprawiedliwość. 247Ich prorok powiedział im: „Allah ustanowił Taluta (Saula) waszym królem.” Oni powiedzieli: „Jakże on może być naszym królem, skoro nie pochodzi z zamożnej rodziny, a my jesteśmy bardziej godni królowania niż on?” On odpowiedział: „Allah wybrał go ponad was i obdarzył go wiedzą i siłą fizyczną. A Allah daje królowanie, komu chce. Allah jest Wszechogarniający, Wszechwiedzący.” 248I ich prorok powiedział im: „Zaprawdę, znakiem jego królowania jest to, że przyjdzie do was arka, w której jest ukojenie od waszego Pana i pozostałość po tym, co zostawiła rodzina Mojżesza i rodzina Aarona, niesiona przez aniołów. Zaprawdę, w tym jest znak dla was, jeśli jesteście wierzącymi.”

249Kiedy Talut maszerował ze swoim wojskiem, ostrzegł: "Allah wystawi was na próbę rzeką. Kto więc napije się z niej, ten nie jest ze mną, z wyjątkiem tego, kto zaczerpnie tylko jedną garść ręką. A kto jej nie skosztuje, ten z pewnością jest ze mną." Lecz wszyscy napili się 'dużo', z wyjątkiem nielicznych! Kiedy przekroczył rzekę z 'nielicznymi' wiernymi żołnierzami, którzy z nim byli, powiedzieli: "Teraz nie dorównujemy Dżalutowi i jego wojownikom." Lecz ci 'wierzący', którzy byli pewni, że spotkają Allaha, odpowiedzieli: "Ileż to razy mała grupa pokonała liczne wojsko za pozwoleniem Allaha! A Allah jest 'zawsze' z cierpliwymi." 250Kiedy stanęli twarzą w twarz z Dżalutem i jego wojownikami, modlili się: "Panie nasz! Obdarz nas cierpliwością, umocnij nasze kroki i daj nam zwycięstwo nad ludem niewiernych." 251I pokonali ich za pozwoleniem Allaha. Dawud zabił Dżaluta, a Allah obdarzył Dawuda królestwem i mądrością, i nauczył go tego, czego zechciał. Gdyby Allah nie odparł 'zła' jednych przez drugich, ziemia zostałaby zepsuta, lecz Allah jest łaskawy dla wszystkich. 252Oto są objawienia Allaha, które recytujemy tobie, 'O Proroku', w prawdzie. I ty jesteś prawdziwie jednym z posłańców.

253Wybraliśmy niektórych z tych posłańców ponad innych. Z niektórymi Allah rozmawiał bezpośrednio, a niektórych wywyższył do wyższych stopni. Isie, synowi Maryam, daliśmy wyraźne dowody i wsparliśmy go Duchem Świętym (Dżibrilem). Gdyby Allah zechciał, późniejsze pokolenia nie walczyłyby między sobą po otrzymaniu wyraźnych dowodów. Lecz oni się poróżnili – jedni uwierzyli, inni zaś nie uwierzyli. Jednakże, gdyby Allah zechciał, nie walczyliby ze sobą. Lecz Allah czyni, co chce.

254O wy, którzy wierzycie! Rozdawajcie z tego, w co was zaopatrzyliśmy, zanim nadejdzie Dzień, w którym nie będzie ani handlu, ani przyjaźni, ani wstawiennictwa. Niewierni są niesprawiedliwymi.

255Allah – nie ma boga godnego czci poza Nim, Żywym, Samowystarczalnym. Nie ogarnia Go ani drzemka, ani sen. Do Niego należy to, co jest w niebiosach, i to, co jest na ziemi. Któż mógłby wstawiać się u Niego bez Jego zezwolenia? On wie, co jest przed nimi, i co jest za nimi. Oni nie obejmują niczego z Jego wiedzy, oprócz tego, co On zechce. Jego Tron obejmuje niebiosa i ziemię, a utrzymywanie ich nie sprawia Mu trudu. On jest Wyniosły, Wielki.

256Nie ma przymusu w religii. Prawdziwe prowadzenie stało się jasne od fałszu. Kto więc odrzuca fałszywych bogów i wierzy w Allaha, ten z pewnością uchwycił się najsilniejszego uchwytu, który nigdy się nie zerwie. A Allah jest Słyszący, Wszechwiedzący. 257Allah jest Opiekunem wierzących—On wyprowadza ich z ciemności do światła. Co się tyczy niewiernych, ich opiekunami są fałszywi bogowie, którzy wyprowadzają ich ze światła do ciemności. Ci będą mieszkańcami Ognia. Będą tam na wieki.

258Czyż nie widziałeś tego, który spierał się z Ibrahimem o jego Pana, tylko dlatego, że Allah dał mu królestwo? Kiedy Ibrahim powiedział: "Mój Pan jest Tym, który ożywia i uśmierca." On rzekł: "Ja też ożywiam i uśmiercam." Ibrahim odparł: "Allah sprawia, że słońce wschodzi ze wschodu; czy możesz sprawić, żeby wzeszło z zachodu?" Wtedy niewierny zaniemówił. A Allah nie prowadzi tych, którzy czynią niesprawiedliwość.

259Czy nie widziałeś tego, który przechodził obok miasta, które było w ruinie? Zastanawiał się: „Jak Allah mógłby ożywić to po jego zniszczeniu?” Więc Allah spowodował jego śmierć na sto lat, a następnie przywrócił go do życia. Allah zapytał: „Jak długo tu przebywałeś?” On odpowiedział: „Może dzień lub część dnia.” Allah powiedział: „Nie! Przebywałeś tu sto lat! Spójrz tylko na swoje jedzenie i picie – nie zepsuły się. Ale spójrz na swojego osła! I tak uczyniliśmy cię znakiem dla ludzkości. I spójrz na kości, jak je zbieramy, a następnie pokrywamy ciałem!” Kiedy to stało się dla niego jasne, oświadczył: „Teraz wiem, że Allah ma moc nad wszystkimi rzeczami.”

260„Panie mój! Pokaż mi, jak ożywiasz umarłych.” Allah odpowiedział: „Czyż nie wierzysz już?” Ibrahim odparł: „Tak, wierzę, lecz tylko po to, by moje serce zostało uspokojone.” Allah powiedział: „Weź więc cztery ptaki, dokładnie im się przyjrzyj, rozczłonkuj je i rozmieść na różnych wzgórzach. Następnie zawołaj je; przylecą prosto do ciebie. I wiedz, że Allah jest Wszechmocny i Mądry.”

261Przykład tych, którzy wydają swój majątek na drodze Allaha, jest jak ziarno, które wypuszcza siedem kłosów; każdy z nich ma sto ziaren. A Allah pomnaża, komu chce. Allah jest pełen błogosławieństw i wiedzy. 262Ci, którzy wydają swój majątek na drodze Allaha i nie łączą swojej jałmużny z wypominaniem ani krzywdzącymi słowami – oni otrzymają swoją nagrodę od swojego Pana. Nie będzie dla nich strachu i nigdy nie będą się smucić. 263Mówienie życzliwych słów i przebaczanie jest o wiele lepsze niż jałmużna, za którą idą krzywdzące słowa. Allah jest Samowystarczalny i pełen cierpliwości.

264O wy, którzy wierzycie! Nie niweczcie waszych jałmużn przez wypominanie [waszej hojności] lub przez dokuczliwe słowa, podobnie jak ci, którzy rozdają swoje bogactwa tylko na pokaz i nie wierzą w Allaha ani w Dzień Ostatni. Są oni podobni do twardej skały, pokrytej cienką warstwą ziemi, którą nawiedził gwałtowny deszcz i pozostawił ją nagą skałą. Tacy ludzie nie zyskają nic ze swojej jałmużny. Allah nie prowadzi drogą prostą ludu niewiernego.

265A przykład tych, którzy wydają swoje majątki, pragnąc zadowolenia Allaha i umocnienia swoich dusz, jest podobny do ogrodu na żyznym wzgórzu; jeśli spadnie na niego ulewny deszcz, wyda on podwójny plon. A jeśli nie spadnie na niego ulewny deszcz, to wystarczy mżawka. I Allah widzi, co czynicie.

266Czy któryś z was pragnąłby mieć ogród z daktylowcami, winoroślą i wszelkiego rodzaju owocami, pod którym płyną strumienie, a gdy on osiągnie starość, mając dzieci na utrzymaniu, ogród zostanie uderzony przez ognisty huragan, który spali go doszczętnie? W ten sposób Allah wyjaśnia wam Swoje znaki, być może się zastanowicie.

267O wy, którzy wierzycie! Dawajcie jałmużnę z najlepszych rzeczy, które zarobiliście, i z tego, co My wyprowadziliśmy dla was z ziemi. Nie wybierajcie tego, co jest bezwartościowe na jałmużnę, czego sami nie przyjęlibyście, chyba że z przymkniętymi oczami. I wiedzcie, że Allah nie potrzebuje niczego i Jemu należy się wszelka chwała. 268Szatan straszy was ubóstwem i nakłania was do czynienia haniebnych czynów, podczas gdy Allah obiecuje wam przebaczenie i wielkie łaski od Niego. A Allah jest Obdarzający łaskami i Wszechwiedzący. 269On daje mądrość, komu chce. A komu została dana mądrość, ten z pewnością został obdarzony wielkim dobrem. Lecz nikt nie będzie o tym pamiętał, oprócz ludzi obdarzonych zrozumieniem.

270Jakiekolwiek jałmużny dajecie lub ślubowania składacie, są z pewnością znane Allahowi. A ci, którzy czynią zło, nie będą mieli pomocników. 271Dawanie jałmużny publicznie jest dobre, lecz dawanie ubogim potajemnie jest dla was lepsze i oczyści was z waszych grzechów. A Allah jest w pełni świadomy tego, co czynicie. 272Nie do ciebie należy prowadzenie ludzi, 'O Proroku'; to Allah prowadzi, kogo chce. Cokolwiek wy 'wierzący' wydajecie jako jałmużnę, jest dla waszego własnego dobra, o ile czynicie to dla oblicza Allaha. Cokolwiek ofiarujecie, zostanie wam w pełni zwrócone i nie zostanie wam odmówiona żadna nagroda. 273Jałmużna jest dla potrzebujących, którzy są zbyt zajęci na drodze Allaha, aby podróżować po ziemi 'w poszukiwaniu pracy'. Ci, którzy nie znają ich sytuacji, pomyślą, że nie potrzebują 'jałmużny', ponieważ wstydzą się prosić. Rozpoznasz ich po ich wyglądzie. Nie żebrzą natrętnie u ludzi. Cokolwiek dajecie jako jałmużnę, jest z pewnością znane Allahowi. 274Ci, którzy wydają swoje bogactwo jako jałmużnę dniem i nocą, potajemnie i jawnie – ich nagroda jest u ich Pana. Nie będzie dla nich strachu i nie będą się smucić.

275Ci, którzy spożywają lichwę, powstaną w Dniu Sądu jak ci, których szatan doprowadził do szaleństwa swoim dotknięciem. Tak jest dlatego, że mówią: „Handel nie różni się od lichwy”. Lecz Allah zezwolił na handel, a zakazał lichwy. Kto zaprzestanie – po otrzymaniu ostrzeżenia od swojego Pana – może zachować swoje poprzednie zyski, a jego sprawa należy do Allaha. A ci, którzy kontynuują, będą mieszkańcami Ognia. Będą tam na zawsze. 276Allah pozbawił lichwę błogosławieństwa, a jałmużnę uczynił błogosławioną. A Allah nie lubi żadnego niewdzięcznego grzesznika. 277Zaprawdę, ci, którzy wierzą, czynią dobro, odprawiają modlitwę (salat) i płacą zakat, otrzymają swoją nagrodę od swojego Pana. Nie będzie dla nich strachu ani nie będą się smucić. 278O wy, którzy wierzycie! Bójcie się Allaha i zaniechajcie pozostałej lichwy, jeśli jesteście prawdziwymi wierzącymi. 279Jeśli tego nie uczynicie, to bądźcie ostrzeżeni o wojnie z Allahem i Jego Posłańcem! Lecz jeśli się nawrócicie, możecie zachować swój pierwotny kapitał – nie krzywdząc i nie będąc krzywdzonymi. 280Jeśli komuś trudno jest spłacić wam dług, odroczcie go do czasu pomyślności. A jeśli darujecie go jako jałmużnę, będzie to dla was lepsze, gdybyście tylko wiedzieli. 281Strzeżcie się Dnia, kiedy wszyscy zostaniecie zwróceni do Allaha. Wtedy każda dusza otrzyma pełną zapłatę za to, co uczyniła. Nikt nie zostanie potraktowany niesprawiedliwie.

282O wy, którzy wierzycie! Kiedy zawieracie umowę pożyczki na określony czas, zapiszcie to. Niech pisarz spisze ją sprawiedliwie między wami. I niech pisarz nie odmawia pisania, tak jak nauczył go Allah. Niech zapisze to, co podyktuje dłużnik, i niech boi się Allaha, swego Pana, i niech niczego nie umniejsza z długu. A jeśli dłużnik jest nierozumny, słaby lub niezdolny do dyktowania, niech jego opiekun dyktuje sprawiedliwie. I wezwijcie dwóch świadków spośród waszych mężczyzn. A jeśli nie znajdziecie dwóch mężczyzn, to jednego mężczyznę i dwie kobiety spośród tych, których uznacie za świadków, aby jeśli jedna z nich zapomni, druga mogła jej przypomnieć. I niech świadkowie nie odmawiają, kiedy są wezwani. I niech wam nie będzie ciężko zapisać tego, czy to mała, czy duża suma, na określony czas. To jest sprawiedliwsze w oczach Allaha, bardziej odpowiednie dla świadectwa i bardziej skłonne do usunięcia wątpliwości. Lecz jeśli dokonujecie handlu z ręki do ręki między sobą, to nie ma grzechu, jeśli tego nie zapiszecie, ale wezwijcie świadków, kiedy zawieracie transakcję. I niech nie będzie szkody dla pisarza ani dla świadków. A jeśli to uczynicie, to będzie to wasze wykroczenie. Bójcie się Allaha; Allah was uczy. I Allah jest wszechwiedzący o każdej rzeczy. 283A jeśli jesteście w podróży i nie znajdziecie pisarza, to niech będzie zastaw wzięty w rękę. A jeśli jeden z was zaufa drugiemu, to niech ten, któremu zaufano, wywiąże się ze swego zaufania i niech boi się Allaha, swego Pana. I nie ukrywajcie świadectwa. A kto je ukryje, ten ma grzeszne serce. I Allah wie doskonale, co czynicie.

284Cokolwiek jest w niebiosach i cokolwiek jest na ziemi, należy do Allaha. Czy ujawnicie to, co jest w waszych sercach, czy to ukryjecie, Allah rozliczy was z tego. Wtedy On przebaczy, komu zechce, i ukarze, kogo zechce. I Allah ma moc nad każdą rzeczą. 285Posłaniec wierzy w to, co zostało mu objawione od jego Pana, i wierzący również. Wszyscy wierzą w Allaha, Jego aniołów, Jego Księgi i Jego posłańców. Mówią: „Nie czynimy rozróżnienia między żadnym z Jego posłańców”. I mówią: „Słyszymy i słuchamy. Przebaczenia Twego, nasz Panie! I do Ciebie jest ostateczny powrót.” 286Allah nie obciąża żadnej duszy poza tym, co jest w jej mocy. Dla niej będzie to, co dobrego uczyniła, i przeciwko niej to, co złego uczyniła. Wierzący modlą się: „Nasz Panie! Nie karz nas, jeśli zapomnimy lub popełnimy błąd. Nasz Panie! Nie nakładaj na nas ciężaru, tak jak nałożyłeś na tych, którzy byli przed nami. 287Nasz Panie! Nie obciążaj nas tym, czego nie jesteśmy w stanie unieść. Daruj nam, przebacz nam i zmiłuj się nad nami. Ty jesteś naszym Opiekunem. Udziel nam zwycięstwa nad ludem niewierzących.”