التَّحْرِيم (سوره 66)

مقدمه

این سوره مدنی به واقعه‌ای می‌پردازد که در خانه پیامبر (ﷺ) رخ داد. پیامبر (ﷺ) عادت داشتند که عصرها به دیدار همه همسرانشان بروند. اتفاقاً ایشان بیش از حد معمول در خانه زینب بنت جحش توقف کردند و در آنجا به ایشان عسل تعارف شد؛ چیزی که آن را بسیار دوست می‌داشتند. از روی حسادت، دو همسر دیگر (حفصه و عایشه) با یکدیگر توافق کردند که وقتی پیامبر (ﷺ) به دیدار هر یک از آنها رفتند، به ایشان بگویند که دهانشان بوی ناخوشایندی می‌دهد، زیرا می‌دانستند که ایشان (ﷺ) از بوهای ناخوشایند بیزار بودند. سرانجام، پیامبر سوگند یاد کردند که دیگر هرگز عسل نخورند و به حفصه فرمودند که این موضوع را به کسی نگوید. اما او به عایشه گفت که نقشه‌شان کارساز بوده است. به هر دو همسر به طور ظریفی توصیه می‌شود که از نمونه دو زن مؤمن ذکر شده در پایان سوره – مریم و آسیه، همسر فرعون – درس بگیرند و از سرنوشت همسران نوح و لوط عبرت گیرند که هر دو با وجود اینکه همسران پیامبران بودند، هلاک شدند. در این سوره به مؤمنان توصیه می‌شود که راه و رسم خود را اصلاح کرده و از صمیم قلب به درگاه الله توبه کنند تا به پاداش جاودان الهی دست یابند، در حالی که به کافران درباره سرنوشتی وحشتناک هشدار داده می‌شود. سرنوشت کافران در سوره بعدی به تفصیل بیان شده است. بسم الله الرحمن الرحیم