احقاف

1حم 2تنزیل این کتاب از جانب خداوند عزیز و حکیم است. 3ما آسمان‌ها و زمین و آنچه را میان آن دو است، جز به حق و برای مدتی معین نیافریدیم؛ و کافران از آنچه بیم داده شده‌اند رویگردانند. 4بگو: آیا دیده‌اید آنچه را که به جای خدا می‌خوانید؟ به من نشان دهید چه چیزی از زمین را آفریده‌اند! یا آیا در (آفرینش) آسمان‌ها شرکتی دارند؟ کتابی پیش از این (قرآن) برای من بیاورید یا اثری از علم، اگر راست می‌گویید. 5و چه کسی گمراه‌تر است از آن کس که به جای خدا، کسانی را می‌خواند که تا روز قیامت به او پاسخ نمی‌دهند و از خواندن آنها (نیز) بی‌خبرند؟ 6و هنگامی که مردم محشور شوند، [معبودانشان] دشمن آنها خواهند بود و عبادتشان را انکار خواهند کرد.

7و هرگاه آیات روشن ما بر آنان خوانده شود، کافران درباره حقّی که به سویشان آمده است، می‌گویند: «این سحری آشکار است.» 8آیا می‌گویند: «او آن را ساخته است؟» بگو: «اگر من آن را ساخته باشم، شما نمی‌توانید مرا از عذاب خدا نجات دهید. او به آنچه شما درباره آن به دروغ می‌گویید، داناتر است. او میان من و شما گواه کافی است. و او آمرزنده و مهربان است.» 9بگو: «من از میان پیامبران، نوظهور نیستم و نمی‌دانم بر من و شما چه خواهد آمد. من فقط از آنچه به من وحی می‌شود، پیروی می‌کنم و من جز بیم‌دهنده‌ای آشکار نیستم.»

10بگو: «به من خبر دهید اگر این (قرآن) از جانب خدا باشد و شما آن را انکار کنید، و شاهدی از بنی‌اسرائیل بر آن گواهی دهد و ایمان آورد، در حالی که شما تکبر می‌ورزید، (چه خواهید کرد)؟» مسلماً خداوند قوم ستمکار را هدایت نمی‌کند. 11کافران درباره مؤمنان می‌گویند: «اگر این (دین) خوب بود، آنها در آن بر ما سبقت نمی‌گرفتند.» و چون هدایت آن را نپذیرفتند، خواهند گفت: «این دروغی کهن است!» 12پیش از این (قرآن)، کتاب موسی نازل شده بود که راهنما و رحمتی بود. و این کتاب (قرآن) تصدیق‌کننده (کتب پیشین) است، به زبان عربی، تا ستمکاران را بیم دهد و برای نیکوکاران بشارت باشد.

13بی‌گمان کسانی که گفتند: «پروردگار ما الله است»، سپس استقامت ورزیدند، نه ترسی بر آنهاست و نه اندوهگین می‌شوند. 14ایشان اهل بهشتند و جاودانه در آن می‌مانند، به پاداش آنچه عمل می‌کردند.

15و ما انسان را به احسان به پدر و مادرش سفارش کردیم. مادرش او را با رنج حمل کرد و با رنج به دنیا آورد. مدت حمل و شیردهی او دست‌کم سی ماه است. تا آنگاه که به چهل سالگی می‌رسد و به کمال خود می‌رسد، می‌گوید: «پروردگارا! به من الهام کن که همیشه شکرگزار نعمت‌های تو باشم که به من و پدر و مادرم ارزانی داشته‌ای، و کارهای نیکی انجام دهم که تو را خشنود سازد. و فرزندانم را برایم صالح گردان. من به سوی تو توبه می‌کنم، و من از تسلیم‌شوندگان به تو هستم.» 16اینان کسانی هستند که ما بهترین اعمالشان را می‌پذیریم و از گناهانشان درمی‌گذریم، و در میان اهل بهشت قرارشان می‌دهیم. این وعده راستین است که به آنها داده شده است.

17اما برخی به پدر و مادر خود پرخاش می‌کنند: "بس است دیگر! آیا به من هشدار می‌دهید که از قبر بیرون آورده خواهم شد، در حالی که نسل‌های زیادی پیش از من برای همیشه مرده‌اند؟" پدر و مادرشان به درگاه خدا فریاد کمک سر می‌دهند و به فرزندشان هشدار می‌دهند: "وای بر تو! ایمان بیاور. وعده خدا قطعاً حق است." اما آن بدکاران می‌گویند: "اینها فقط افسانه‌های پیشینیان است." 18اینان همان کسانی هستند که سزاوار هلاکتند، همچون امت‌های بدکار دیگر از جن و انس که پیش از آنان بودند؛ آنان به راستی زیانکار بودند.

19برای هر یک از این دو گروه، درجاتی است به سبب آنچه کردند، تا خداوند پاداش کامل اعمالشان را بدهد و به هیچ کس ستم نشود. 20روزی را به یاد آورید که کافران بر آتش عرضه می‌شوند. به آنها گفته خواهد شد: شما پاکی‌ها و لذت‌های خود را در زندگی دنیا بردید و از آنها کاملاً بهره‌مند شدید. پس امروز به سبب تکبرتان در زمین به ناحق و به خاطر تجاوز از حدود، با عذابی خوارکننده جزا داده می‌شوید.

21و یاد کن برادر عاد را، هنگامی که قومش را در احقاف بیم داد - و به یقین بیم دهندگانی پیش از او و پس از او بودند - که گفت: "جز الله را نپرستید. من واقعاً برای شما از عذاب روزی عظیم می‌ترسم." 22گفتند: "آیا آمده‌ای تا ما را از خدایانمان بازگردانی؟ پس آنچه ما را بدان تهدید می‌کنی بیاور، اگر از راستگویانی." 23گفت: "علم آن تنها نزد الله است. و من فقط آنچه بدان فرستاده شده‌ام را به شما ابلاغ می‌کنم. ولی من شما را قومی می‌بینم که جهالت می‌ورزید." 24پس هنگامی که آن را ابری دیدند که به سوی وادی‌هایشان می‌آمد، گفتند: "این ابری است که بر ما باران می‌باراند." هود گفت: "نه، بلکه آن همان چیزی است که برای شتاب آن عجله می‌کردید: بادی هولناک که عذابی دردناک در خود دارد!" 25همه چیز را به فرمان پروردگارش نابود کرد، و چیزی باقی نگذاشت جز ویرانه‌هایشان. اینگونه ستمکاران را جزا می‌دهیم.

26ما به راستی (آن اقوام هلاک شده را) به گونه‌ای در زمین مستقر کرده بودیم که شما (مکیان) را مستقر نکرده‌ایم. و به آنها شنوایی و بینایی و خرد داده بودیم. اما شنوایی و بینایی و خردشان هیچ سودی برایشان نداشت، زیرا پیوسته آیات خدا را انکار می‌کردند. و آنچه را مسخره می‌کردند، آنها را فرا گرفت. 27ما قطعاً جوامع دیگری را در اطراف شما نابود کردیم، پس از آنکه همه گونه نشانه را به آنها نشان دادیم تا شاید بازگردند (به راه راست). 28پس چرا آن (معبودانی که) به جای خدا برگزیده بودند، به امید تقرب به او، آنها را یاری نکردند؟ بلکه آنها را تنها گذاشتند. این (نتیجه) دروغ‌هایشان و آنچه به دروغ می‌ساختند بود.

29و (به یاد آور) هنگامی که گروهی از جن را به سوی تو روانه کردیم تا قرآن را بشنوند. پس چون آن را شنیدند، (به یکدیگر) گفتند: «خاموش باشید و گوش فرا دهید!» و چون پایان یافت، به سوی قوم خود بازگشتند در حالی که بیم‌دهنده بودند. 30گفتند: «ای قوم ما! ما کتابی عظیم شنیده‌ایم که پس از موسی نازل شده است، تصدیق‌کننده آنچه پیش از آن بود، و به سوی حق و راه راست هدایت می‌کند. 31ای قوم ما! دعوت‌کننده الله را اجابت کنید و به او ایمان آورید. او گناهان شما را می‌آمرزد و شما را از عذابی دردناک پناه می‌دهد. 32و هر کس دعوت‌کننده الله را اجابت نکند، در زمین راه فراری ندارد و جز او هیچ سرپرستی نخواهد داشت. آنان در گمراهی آشکاری هستند.»

33آیا نمی‌بینند که الله، آنکه آسمان‌ها و زمین را آفرید و در آفرینش آنها خسته نشد، قادر است مردگان را زنده کند؟ آری! او قطعاً بر هر چیزی تواناست. 34و روزی که کافران بر آتش عرضه شوند، به آنها گفته شود: "آیا این (زندگی دوباره) حق نیست؟" گویند: "آری، سوگند به پروردگارمان!" گفته شود: "پس عذاب را به سزای کفرتان بچشید."

35پس صبر کن همانند پیامبران اولوالعزم، و برای آنان (در عذاب) شتاب مکن. روزی که آنچه را وعده داده شده‌اند ببینند، گویی جز ساعتی از روز درنگ نکرده بودند. این ابلاغی است (کافی). آیا جز قوم فاسق هلاک می‌شود؟