فصلت

بت‌پرستان به خاطر رویگردانی از حقیقت، اهانت به قرآن و انکار خالق آسمان‌ها و زمین مورد انتقاد قرار می‌گیرند.

به منکران هشدار داده می‌شود که اعضای بدن خودشان در روز قیامت علیه آنها شهادت خواهند داد.

قوم عاد و ثمود به خاطر تکبر و ناسپاسی نابود شدند.

مردم باید خالق را بپرستند، نه مخلوق را.

قرآن وحی‌ای از جانب خداوند است.

آفرینش شگفت‌انگیز پیرامون ما باید ما را به سوی ایمان به خالق یکتا رهنمون سازد.

از رهبر دینی پرسیدند که آیا می‌خواهد حرف آخرش را بزند، و او دعا کرد: «خداوندا! مرا نجات بده!» سپس طناب را کشیدند و تیغه افتاد، اما در نیمه راه قبل از رسیدن به گردنش متوقف شد. جمعیت فریاد زد: «این نشانه‌ای از خداست. رهایش کنید.» بنابراین، رهبر دینی آزاد شد.

سپس نوبت دانشمند بود. وقتی او را روی دستگاه قرار دادند، شروع به بحث کرد: «رفقا! شما هرگز نباید آن رهبر دینی را رها می‌کردید. خدا وجود ندارد؛ اینجا هیچ معجزه‌ای نیست.» آنها پرسیدند: «چگونه توضیح می‌دهی که تیغه متوقف شد--» اما او حرفشان را قطع کرد و به بحث ادامه داد: «به من گوش کنید، ای احمق‌ها! من یک توضیح علمی برای این دارم. اگر بالا را نگاه کنید، می‌بینید که طناب گره خورده است. همین!»

آنها گفتند: «مطمئنی؟» و او با اطمینان پاسخ داد: «البته! ما به خدا نیاز نداریم. علم می‌تواند همه چیز را توضیح دهد.» آنها گفتند: «مشکلی نیست!» آنها طناب را درست کردند، سپس تیغه به راحتی افتاد. دانشمند در بحث پیروز شد، اما سرش را از دست داد!

بت‌پرستان مکه بسیار خشمگین بودند زیرا برخی از افراد مهم شروع به پذیرش اسلام کرده بودند. آنها توافق کردند که یکی از رهبران خود به نام عتبه را نزد پیامبر (ص) بفرستند تا او را متقاعد کند که از رسالت خود دست بردارد. عتبه نزد ایشان آمد در حالی که پیامبر (ص) تنها کنار کعبه نشسته بود و گفت: «ای برادرزاده! تو جایگاه والای خانواده‌ات را در میان ما می‌دانی. اما تو جامعه ما را متفرق کرده‌ای و بت‌های ما را بد جلوه داده‌ای.»

او ادامه داد: «من نمی‌خواهم شمشیرها از غلاف بیرون آیند و ما شروع به جنگیدن با یکدیگر کنیم. اگر این کار را برای پول انجام می‌دهی، تو را ثروتمندترین فرد در میان خود خواهیم کرد. اگر برای رهبری انجام می‌دهی، تو را پادشاه خود خواهیم ساخت. و اگر به این دلیل است که جن‌ها تو را از نظر روانی آشفته کرده‌اند، بهترین پزشک را برایت خواهیم آورد!»

وقتی او سخنش را به پایان رساند، پیامبر (ص) فرمودند: «آیا سخنت تمام شد، ای ابوالولید؟» او گفت: «بله.» پیامبر (ص) فرمودند: «حالا اجازه بدهید من پاسخ دهم.» او گفت: «من سراپا گوشم!» سپس عتبه دست‌هایش را پشت سرش گذاشت و با دقت شروع به گوش دادن کرد. پیامبر (ص) از ابتدای این سوره تلاوت فرمودند.

وقتی ایشان به آیه ۱۳ رسیدند که درباره صیحه عظیمی صحبت می‌کند که عاد و ثمود را نابود کرد، عتبه وحشت‌زده شد و التماس کرد که پیامبر (ص) دست از تلاوت بردارند. او می‌دانست که پیامبر (ص) همیشه راست می‌گوید، بنابراین می‌ترسید که منکران مکه نیز با صیحه‌ای مشابه نابود شوند. وقتی او نزد بت‌پرستان بازگشت، به آنها توصیه کرد که محمد (ص) را به حال خود بگذارند. او استدلال کرد: «من مطمئنم که پیام او روزی چیزی مهم خواهد شد. اگر این اتفاق بیفتد، موفقیت او موفقیت شماست. اما اگر شکست بخورد، شما چیزی برای از دست دادن ندارید.» با این حال، آنها از نصیحت او خوششان نیامد، بنابراین او گفت: «اختیار با شماست.»

از این گفتگو، وقتی با کسی بحث می‌کنیم، چیزهای زیادی می‌توانیم بیاموزیم: اول از همه، پیامبر (ص) و عتبه در مورد موضوعی بسیار مهم – این حقیقت که خداوند یکتاست – بحث می‌کردند. بنابراین، این فقط یک بحث تصادفی و بی‌معنی نبود.

برخی از درس‌های این گفتگو عبارتند از: عتبه با گفتن سخنان مثبتی درباره پیامبر (ص) آغاز کرد، او را "برادرزاده‌ام" خواند و جایگاه والای خانواده‌اش را به او یادآوری کرد. پیامبر (ص) هرگز سخن او را قطع نکرد، حتی با وجود اینکه عتبه چیزهایی می‌گفت که ایشان با آنها موافق نبودند.

وقتی عتبه سخنانش را به پایان رساند، پیامبر (ص) پرسیدند آیا چیز دیگری برای گفتن دارد. ایشان همچنین اطمینان حاصل کردند که عتبه مایل است به پاسخ ایشان گوش دهد. پیامبر (ص) عتبه را با نام پسر بزرگش، "ابوالولید"، به نشانه احترام خطاب کردند. عتبه دستانش را پشت سرش گذاشت تا علاقه خود را به آنچه پیامبر (ص) می‌خواستند بگویند، نشان دهد. او سخن پیامبر (ص) را قطع نکرد.

پیامبر (ص) سخنرانی طولانی نکردند. در عوض، ایشان تصمیم گرفتند آیاتی قدرتمند را تلاوت کنند که بر عتبه تأثیر گذاشت. دلیل اینکه مردم هرگز در بحث‌ها به توافق نمی‌رسند این است که حتی به یکدیگر گوش نمی‌دهند. آنها یا سخن یکدیگر را قطع می‌کنند، یا فریاد می‌زنند، یا حتی بدون گوش دادن به کل پاسخ، در حال آماده کردن استدلال خود هستند.

از داستان فوق بسیار واضح است که پیامبر اکرم در برابر عقاید خود ایستادگی کردند، هنگامی که عتبه (و دیگر بت‌پرستان) سعی در رشوه دادن به ایشان داشتند. به ایشان پول و مقام پیشنهاد شد، اما ایشان نپذیرفتند زیرا به رسالت خود ایمان داشتند. ما باید با ایستادگی بر ارزش‌ها و اصول خود، از پیامبر اکرم درس بگیریم. اگر مردم از روی صداقت برای چیزی ایستادگی نکنند، به راحتی تسلیم هر چیزی خواهند شد.

شیطان گفت: «درخت را به حال خود رها کن. اگر آن را می‌پرستند، به تو آسیبی نمی‌رساند.» مرد گفت: «نه. الله از کاری که آنها می‌کنند راضی نیست.» شیطان گفت: «بیا بجنگیم.» مرد به راحتی او را به زمین انداخت. شیطان با صدایی شکسته به او گفت: «با تو معامله می‌کنم: آن را قطع نکن، و هر روز صبح یک دینار طلایی زیر بالش خود خواهی یافت.» مرد پرسید: «چه کسی آن را به من خواهد داد؟» شیطان گفت: «من قول می‌دهم.» پس مرد معامله را پذیرفت و به خانه رفت.

همانطور که انتظار می‌رفت، صبح روز بعد، مرد یک دینار زیر بالش خود یافت. این وضعیت به مدت یک ماه ادامه داشت. اما یک روز بیدار شد و چیزی نیافت. مرد عصبانی شد و تصمیم گرفت درخت را قطع کند. یک بار دیگر شیطان در هیئت مردی نزد او آمد و از او پرسید: «فکر می‌کنی چه کار می‌کنی؟» مرد گفت: «من این درخت را قطع خواهم کرد زیرا مردم به جای الله آن را می‌پرستند.» شیطان گفت: «نه، تو آن را قطع نخواهی کرد. بیا بجنگیم.» این بار شیطان مرد را به زمین انداخت.

مرد در شوک بود. پرسید: «چطور شد که این بار مرا شکست دادی، با اینکه دفعه قبل من تو را شکست دادم؟» شیطان گفت: «خیلی ساده است. دفعه قبل تو برای الله خشمگین بودی، اما این بار برای دینار خشمگین بودی!»

ممکن است کسی بپرسد: «اگر قرآن همیشه می‌گوید که خداوند آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید، چگونه مجموع در متن زیر هشت روز است، نه شش روز؟» برای پاسخ به این پرسش، باید درک کنیم که این سوره جزئیاتی را ارائه می‌دهد که در هیچ سوره دیگری ذکر نشده است، مانند روند آفرینش جهان.

خداوند برای آفرینش به زمان نیاز ندارد—او همه چیز را در یک چشم به هم زدن با کلمه «کُن» (باش!) می‌آفریند. با این حال، هنگامی که فرمان صادر شد، جهان در طول شش روز آسمانی (نه روزهای ۲۴ ساعته ما) تکامل یافت. زمین در دو روز تکامل یافت، و سپس منابع در چهار روز از ابتدای آفرینش (شامل دو روز اول) تکامل یافتند تا به ما نشان دهد که این تکامل پیوسته بوده، نه منقطع.

در روز قیامت، هنگامی که بدکاران اعمال بد خود را در نامه‌های اعمالشان می‌بینند، اعتراض خواهند کرد که فرشتگان چیزهایی را نوشته‌اند که آنها انجام نداده‌اند! آنها خودشان می‌دانند که این گناهان را مرتکب شده‌اند، اما فقط می‌خواهند خود را از عذاب وحشتناک آتش نجات دهند.

خداوند از آنها خواهد پرسید: «آیا مطمئن هستید که این کارها را انجام نداده‌اید؟» بدکاران پاسخ خواهند داد: «البته که ما انجام ندادیم!» سپس خداوند از آنها خواهد پرسید: «بیایید از همسایگانتان بپرسیم.» بدکاران خواهند گفت: «نه، آنها همه دروغگو هستند.» خداوند دوباره خواهد پرسید: «خانواده و خویشاوندانتان چطور؟» آنها خواهند گفت: «آنها هم دروغگو هستند.» خداوند خواهد پرسید: «پس چه کسی را به عنوان شاهد قبول دارید؟» آنها پاسخ خواهند داد: «ما فقط شاهدانی از خودمان را قبول داریم.»

سپس خداوند دهان‌هایشان را مهر و موم خواهد کرد تا دیگر نتوانند صحبت کنند. آنگاه اعضای بدن خودشان علیه آنها سخن خواهند گفت و بدکاران به آتش افکنده خواهند شد.

خداوند بت‌پرستان را به مبارزه طلبید تا چیزی شبیه قرآن بیاورند یا حداقل اشتباهی در آن بیابند. اما آنها به طرز فجیعی شکست خوردند. آنها می‌دانستند که نمی‌توانند قرآن را با منطق به چالش بکشند. اما مشکل بزرگی داشتند: بسیاری از مردم تحت تأثیر تلاوت پیامبر (ص) قرار می‌گرفتند و در نهایت اسلام را می‌پذیرفتند. برای اینکه مطمئن شوند تلاوت ایشان به گوش مردم (و در نهایت به قلب‌هایشان) نمی‌رسد، به یکدیگر می‌گفتند که به قرآن گوش ندهند.

آنها از شیوه‌های گوناگونی استفاده می‌کردند، از جمله ایجاد سر و صدای زیاد تا کسی نتواند آن را بشنود، فریاد کشیدن بر سر محمد (ص) تا نتواند بر آنچه تلاوت می‌کرد تمرکز کند، مسخره کردن تلاوت ایشان، کف زدن و سوت کشیدن، و دشنام دادن به ایشان و قرآن.

قرآن بر دل می‌نشیند. به همین دلیل، داستان‌های زیادی از افرادی وجود دارد که پس از شنیدن چند آیه یا حتی یک آیه، اسلام را پذیرفتند. به عنوان مثال، عثمان بن مظعون (رض) گفت که اسلام به قلبش وارد شد وقتی آیه 16:90 را از پیامبر (ص) شنید.

همانطور که در سوره 52 اشاره کردیم، جبیر بن مطعم (رض) مسلمان نبود وقتی برای اولین بار شنید که پیامبر (ص) آیات 35-36 را در نماز تلاوت می‌کنند. او گفت که آنقدر تحت تأثیر این آیات قرار گرفت که قلبش نزدیک بود از سینه‌اش بیرون بپرد. سرانجام، او اسلام را پذیرفت.

عمر بن خطاب (رض) پس از خواندن چند آیه از ابتدای سوره 20 اسلام را پذیرفت. طفیل بن عمرو (رض) به دلیل سوره‌های 112، 113 و 114 اسلام را پذیرفت. حتی گروهی از جن‌ها به محض شنیدن تلاوت برخی آیات قرآن توسط پیامبر (ص)، طبق سوره 72، اسلام را پذیرفتند.

خداوند به ما می‌گوید که اگر می‌خواهیم قرآن بر دل‌هایمان بنشیند، پس باید با دقت گوش دهیم و درباره پیام بزرگ و حکمت آن بیندیشیم (50:37).

آن برادر یک ترجمه انگلیسی از قرآن به او داد. او شروع به خواندن آن با همسرش کرد و در نهایت هر دو اسلام را پذیرفتند، الحمدلله. او آن پیام را برای من فرستاد تا بگوید که ترجمه‌ای که از آن برادر گرفته بود، «The Clear Quran» بود. او گفت که او و همسرش اکنون به دیگران درباره زیبایی اسلام آموزش می‌دهند.

دکتر دلش به حال او سوخت و گفت: «بگذارید گوشتان را معاینه کنم.» دکتر وقتی سه قرص را دید که در گوش بیمار چپانده شده بود، تعجب کرد! با وجود اینکه دکتر داروی صحیح را به بیمار داده بود، بیمار آن را به روش اشتباهی استفاده کرده بود.

شاید کسی بپرسد: «شما داستان‌های افرادی را ذکر کردید که به خاطر یک آیه یا چند آیه اسلام آوردند. ما چگونه می‌توانیم مانند آنها با قرآن ارتباط برقرار کنیم؟» حالا، شاید وقتی داستان بیماری را خواندید که دارو را اشتباه مصرف کرد، خندیدید. باور کنید یا نه، بسیاری از ما همین کار را با قرآن می‌کنیم.

خداوند در آیه ۸۲ سوره اسراء می‌فرماید که قرآن را برای «شفا» (درمان) نازل کرده است. این بدان معناست که قرآن می‌تواند تمام مشکلات ما را حل کند. این کتاب تمام جنبه‌های زندگی فردی، خانوادگی و اجتماعی را در بر می‌گیرد. مشکل اینجاست که بسیاری از مردم با قرآن مانند کتاب مردگان رفتار می‌کنند و تنها زمانی آن را می‌خوانند یا گوش می‌دهند که کسی فوت کرده باشد، با وجود اینکه خداوند در سوره یس می‌فرماید که قرآن برای «کسانی است که واقعاً زنده‌اند» (۳۶:۷۰).

برخی افراد نسخه‌ای از قرآن را در ماشین خود می‌گذارند، با این تصور که آنها را در برابر سرقت و تصادفات محافظت خواهد کرد. برخی دیگر آیات را به خط خوش قاب می‌کنند و به دیوار می‌آویزند تا فقط اتاق نشیمنشان زیبا به نظر برسد. و برخی صفحات تصادفی را باز می‌کنند و بر اساس اولین آیه‌ای که می‌بینند، تصمیمی می‌گیرند.

اما این دلیلی نیست که خداوند قرآن را بر آخرین پیامبرش (ﷺ) نازل کرده است. وظیفه ما این است که با خواندن و فهمیدن آن، ارتباطی شخصی با کتاب خدا برقرار کنیم، در صورت امکان آن را حفظ کنیم، در آن تدبر کنیم و آن را در زندگی خود به کار بندیم.

پیامبر (ص) مردم را می‌شناخت و درک می‌کرد، و با آنها به گونه‌ای سخن می‌گفت که کاملاً مناسب آنها بود. این امر قطعاً نیازمند مهارت، حکمت و صبر فراوان بود. در کتاب معروفش، «چگونه دوست پیدا کنیم و بر مردم تأثیر بگذاریم»، دیل کارنگی، مربی آمریکایی، نکته‌ای را ارائه می‌دهد: وقتی به ماهیگیری می‌رود، قلاب را با کرم طعمه می‌زند، نه با توت‌فرنگی و خامه، و آنچه ماهی می‌خواهد را به او می‌دهد، نه آنچه خودش می‌خواهد. سپس می‌پرسد: «چرا هنگام جلب نظر مردم، از همین عقل سلیم استفاده نکنیم؟»

در سال ۲۰۰۳، وقتی برای اولین بار این کتاب را خواندم، بلافاصله متوجه شدم که پیامبر (ص) ۱۲۵۰ سال قبل از تولد کارنگی، همین کارها را انجام می‌دادند. برای مثال، پیامبر (ص) لبخند می‌زدند، گوش می‌دادند و با نگرشی مثبت سخن می‌گفتند. ایشان با مردم در سطح شخصی ارتباط برقرار می‌کردند و آنها را ستایش می‌نمودند. پیشینه آنها را درک می‌کردند و خود را جای آنها می‌گذاشتند. به وضوح نشان می‌دادند که بهترین‌ها را برای آنها می‌خواهند، نه منافع شخصی خودشان را.

ایشان به دیگران اهمیت می‌دادند. می‌گویند: «مردم اهمیتی نمی‌دهند که چقدر می‌دانید، مگر اینکه بدانند چقدر اهمیت می‌دهید.» ایشان با آنها به گونه‌ای سخن می‌گفتند که بتوانند بفهمند و با آن ارتباط برقرار کنند، با قلب‌هایشان سخن می‌گفتند، نه فقط با گوش‌هایشان، با عمل خود الگو بودند، بخشنده بودند، بدی را با خوبی پاسخ می‌دادند، پای اعتقادات خود می‌ایستادند، حتی هنگام اصلاح مردم مهربان بودند، و به مردم امید می‌دادند.

یکی از ویژگی‌های برجسته پیامبر اکرم (ص) این است که ایشان بسیاری از دشمنان را به دوست تبدیل کردند، اما هرگز دوستی را به دشمن مبدل نساختند. وقتی کتاب‌های سیره (زندگی‌نامه پیامبر) را می‌خوانید، شگفت‌زده خواهید شد از اینکه چگونه کسانی که قصد کشتن ایشان را داشتند، پس از پذیرش پیامشان، در نهایت با جان خود از ایشان دفاع کردند!

عمر بن خطاب (رضی‌الله عنه) قصد کشتن پیامبر (ص) را داشت، اما به یکی از بزرگترین مسلمانان تبدیل شد. ابوسفیان برای بیش از ۲۰ سال یکی از بزرگترین دشمنان پیامبر (ص) بود، سپس اسلام را پذیرفت و چشمانش را در دو نبرد مختلف برای دفاع از اسلام از دست داد. عکرمه (پسر ابوجَهْل، که با فرعون مقایسه می‌شد) نیز یکی دیگر از دشمنان بزرگ پیامبر (ص) بود. سپس او در نبرد یرموک به شهادت رسید.

خالد (پسر ولید بن مغیره، یکی دیگر از دشمنان بزرگ پیامبر (ص)) که جنگ‌هایی را علیه مسلمانان در مدینه رهبری کرد، در نهایت اسلام را پذیرفت و سال‌ها ارتش مسلمانان را فرماندهی کرد. خالد به عنوان یک فرمانده نظامی که هرگز در هیچ نبردی شکست نخورد، دلیل اصلی عدم پیروزی مسلمانان در احد بود. او اسلام را پذیرفت زیرا پیامبر (ص) درباره او سخن خوبی گفتند، هنگامی که به ولید (برادر مسلمان خالد) فرمودند: «من واقعاً متعجبم که فردی باهوش مانند خالد نتوانسته حقیقت اسلام را درک کند. اگر او نزد من بیاید، او را گرامی خواهم داشت.» همین امر در مورد عمرو بن عاص، سهیل بن عمرو و بسیاری دیگر نیز صادق بود.

سرانجام، وقتی استیون دیگر نتوانست تحمل کند، رو به آن مرد بی‌مبالات کرد و با عصبانیت گفت: «آقا، بچه‌های شما واقعاً مزاحم خیلی از مردم هستند. نمی‌توانید کمی بیشتر آنها را کنترل کنید؟» مرد چشمانش را باز کرد و به آرامی گفت: «اوه، حق با شماست. گمان می‌کنم باید کاری در این مورد بکنم. ما تازه از بیمارستان برگشته‌ایم؛ مادرشان حدود یک ساعت پیش فوت کرد. نمی‌دانم چه کار کنم، و گمان می‌کنم آنها هم نمی‌دانند چگونه با این وضعیت کنار بیایند.»

می‌توانید تصور کنید استیون در آن لحظه چه احساسی داشت؟ او گفت که ناگهان شروع به احساس متفاوتی نسبت به آن مرد کرد. قلبش به سرعت از درد آن مرد پر شد. خشمش با همدردی جایگزین شد. او دیگر نگران ناراحتی دیگران به خاطر آن بچه‌ها نبود. او به آرامی گفت: «همسرتان تازه فوت کرده؟ اوه، واقعاً متاسفم! می‌توانید در موردش بگویید؟ چه کاری می‌توانم برای کمک انجام دهم؟» همه چیز در یک ثانیه تغییر کرد، فقط به این دلیل که آنها با یکدیگر صحبت کردند.

آیه ۳۳ از کسانی که دیگران را به ایمان به الله دعوت می‌کنند، بسیار ستایش می‌کند. برای اینکه بتوانید غیرمسلمانان را در مورد اسلام آموزش دهید، نکات زیر را در نظر داشته باشید: تنها یک خدای حقیقی وجود دارد، یک بشریت، و یک پیام که توسط همه پیامبران ابلاغ شد. هر پیامبری یک چیز را گفت: به خدای یگانه ایمان داشته باشید و کارهای نیک انجام دهید. این پیام «اسلام» نامیده می‌شود.

بنابراین وقتی کسی از من در مورد «گوشت خوک» می‌پرسد، ابتدا در مورد هدف زندگی‌ام به او می‌گویم، قبل از اینکه به او بگویم چرا گوشت خوک حرام است. به عبارت دیگر، من تصویر کامل را به آنها می‌دهم، نه فقط یک پیکسل کوچک. در غیر این صورت، آنها مدام از یک سوال به سوال دیگر می‌پرند. اعمال و انتخاب‌های ما در این زندگی، تعیین می‌کند که در زندگی بعدی کجا خواهیم بود. ما باید با اخلاق و رفتارمان به مردم نشان دهیم که مسلمان بودن به چه معناست. کردار از گفتار گویاتر است. صرفاً مهربان بودن برای اینکه مردم آموزه‌های اسلام را خودشان کشف کنند، کافی نیست. مهم است که آنچه مسلمانان باور دارند را به اشتراک بگذاریم.

چهار نکته وجود دارد که هنگام آموزش اسلام به دیگران باید روی آنها تمرکز کنیم: ۱. این واقعیت که خدا وجود دارد. این جهان وجود یک طراح و خالق ماهر را اثبات می‌کند. در فیزیک می‌دانیم که نمی‌توانید چیزی را از هیچ یا نظم را از بی‌نظمی به دست آورید. ۲. این واقعیت که خدا یگانه است. همانطور که در سوره ۳۱ اشاره کردیم، الله به طرق مختلف اثبات می‌کند که او یگانه و بی‌همتاست. ۳. این واقعیت که این خدا (که با دادن آب برای نوشیدن و غذا برای خوردن، نیازهای جسمی ما را برطرف کرده است) با فرستادن وحی، از روح ما مراقبت می‌کند. آن وحی‌ها هدف وجود ما و چگونگی داشتن یک زندگی خوب را به ما می‌آموزند. ما به یک مرجع بالاتر برای راهنمایی تصمیماتمان نیاز داریم. ۴. این واقعیت که الله مستقیماً با ما صحبت نمی‌کند، بنابراین او بهترین افراد را برای پیامبری خود و رساندن پیامش به ما انتخاب کرد. در مجموع ۱۲۴,۰۰۰ پیامبر فرستاده شدند، از آدم (ع) تا محمد (ص). هر پیامبری برای قوم خود آمد، اما محمد (ص) به عنوان آخرین فرستاده برای تمام بشریت آمد. آموزه‌های او بر اساس حکمت، عدالت و عقل سلیم است.

آنها او را به چالش کشیدند که تکه‌های مرگبار از آسمان بر سرشان فرو ریزد (17:92). آنها از او خواستند که خدا و فرشتگان را پایین بیاورد تا بتوانند آنها را رو در رو ببینند (17:92). آنها او را به چالش کشیدند که به آسمان بالا رود و نامه‌های شخصی از جانب خدا برایشان بیاورد (17:93).

آنها گفتند که ای کاش قرآن بر کسی ثروتمندتر و مهم‌تر از پیامبر (ص) نازل می‌شد (43:31). آنها او را به چالش کشیدند که قرآنی متفاوت بیاورد یا حداقل بخش‌هایی را که از بت‌هایشان انتقاد می‌کند، تغییر دهد (10:15).

آنها او را به چالش کشیدند که قرآن را به زبانی دیگر بیاورد، با اینکه در ابتدای سوره (آیه 5) گفته بودند که آن را به زبان خودشان یعنی عربی نمی‌فهمند و به یکدیگر می‌گفتند که به آن گوش ندهند (آیه 26). بنابراین آیه 44 به آنها می‌گوید: «چه فایده‌ای دارد که آن را به زبانی دیگر نازل کنیم؟» اگر قرآن مثلاً به ژاپنی یا اسپانیایی نازل می‌شد، آنها اعتراض می‌کردند: «چگونه اعراب می‌توانند این وحی بیگانه را بفهمند؟»

ممکن است کسی بپرسد: «چرا خداوند قرآن را به زبان عربی نازل کرد، نه انگلیسی یا فرانسوی؟» شاید خداوند زبان عربی را به دلایل زیر به عنوان زبان قرآن انتخاب کرده باشد: زبان عربی زبانی بسیار غنی است، با بیش از ۱۲,۳۰۲,۹۱۲ کلمه — که ۲۵ برابر تعداد کلمات در زبان انگلیسی و ۸۲ برابر تعداد کلمات در زبان فرانسوی است. صدها کلمه در زبان عربی برای «شیر» و ده‌ها کلمه برای «شتر»، «شمشیر» و «باران» وجود دارد.

بسیاری از کلمات عربی بیش از یک معنی دارند. به عنوان مثال، کلمه «یمین» در آیه ۹۳ سوره صافات (۳۷:۹۳) می‌تواند به معنای «دست راست»، «قدرت» یا «سوگند» فهمیده شود. شما نمی‌توانید کلمه‌ای در انگلیسی پیدا کنید که هر سه معنی را بدهد. زبان عربی موجز و دقیق است. یک کلمه واحد در قرآن ممکن است برای ترجمه به یک جمله کامل انگلیسی نیاز داشته باشد. به عنوان مثال، «فَأَسْقَیْنَاکُمُوهُ» (۱۵:۲۲) به معنای «پس ما آن را به شما نوشاندیم» است، و «أَنُلْزِمُکُمُوهَا» (۱۱:۲۸) به معنای «آیا ما شما را مجبور به پذیرش آن کنیم؟» است.

زبان عربی بسیار شاعرانه و گوش‌نواز است. زبان عربی بدون شک زیباترین زبان نوشتاری است. از آنجا که زبان عربی بسیار غنی است، در دوران طلایی تمدن اسلامی به عنوان زبان دانش، علم و هنر مورد استفاده قرار می‌گرفت. بنابراین، اگر کسی می‌خواست علوم پیشرفته و فناوری پزشکی آن زمان را مطالعه کند، باید عربی یاد می‌گرفت. به عبارت دیگر، زبان عربی همانند زبان انگلیسی امروز بود.

من به راهی فکر کردم تا قرآن را برای برادران و خواهرانم دسترس‌پذیرتر کنم. بنابراین، بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱، شبانه‌روز روی یک فرهنگ لغت کار کردم که فهم قرآن به زبان عربی را برای همه در چهار تا شش ماه آسان می‌کند. جالب است بدانید که قرآن تنها از ۲۰۰۰ کلمه (فعل، اسم و حرف) تشکیل شده است که در اشکال مختلف تکرار شده‌اند. اکنون، الحمدلله، ما فرهنگ لغت قرآن روشن را داریم – اولین فرهنگ لغت تصویری قرآن در جهان، با ۲۰۰۰ تصویر و نقاشی. این کتاب همچنین شامل قافیه‌های دوتایی تمام ریشه‌های قرآنی تنها در نه صفحه است.

همچنین، اگر کسی نتواند با قرآن به زبان عربی ارتباط برقرار کند، باز هم می‌تواند آن را به صورت ترجمه بخواند. ما اطمینان داریم که خداوند بخشنده است و به آنها برای تلاششان پاداش بزرگی خواهد داد، ان‌شاءالله.