انبیا

1وقت حساب مردم بسیار نزدیک شده است، در حالی که آنها در غفلت روی برمی‌گردانند. 2هر بار که پند تازه‌ای از پروردگارشان به آنها می‌رسد، هرگز به آن گوش فرا نمی‌دهند مگر آنکه آن را به تمسخر بگیرند. 3در حالی که دل‌هایشان لاهیه است. ستمکاران پنهانی به یکدیگر می‌گویند: «آیا این (شخص) جز بشری مانند خودتان نیست؟ چگونه به این سحر دل می‌بندید، در حالی که شما به وضوح می‌بینید؟» 4(پیامبر) گفت: «پروردگار من هر سخنی را در آسمان‌ها و زمین می‌داند؛ او شنوا و داناست.» 5بلکه می‌گویند: «این (قرآن) خواب‌های پریشان است! نه، آن را به دروغ ساخته است! نه، او شاعری است! پس باید برای ما نشانه‌ای بیاورد مانند پیامبران پیشین.» 6هیچ یک از جوامعی که پیش از آنان نابودشان کردیم، پس از دریافت نشانه‌هایی که مطالبه کرده بودند، ایمان نیاوردند. آیا اینان (مکیان) پس از آن ایمان خواهند آورد؟

7و پیش از تو (ای پیامبر) نیز جز مردانی را که به آنان وحی می‌کردیم، نفرستادیم. اگر نمی‌دانید، از اهل ذکر بپرسید. 8ما برای آنان پیکرهایی قرار ندادیم که غذا نخورند و عمر جاودانه نیز نداشتند. 9سپس وعده خویش را در مورد آنان محقق ساختیم، آنان را و هر که را می‌خواستیم نجات دادیم و اسراف‌کنندگان را هلاک کردیم.

10ما قطعاً به تو کتابی نازل کرده‌ایم که برای تو مایه شرف بزرگی است. آیا پس نمی‌فهمید؟ 11چه بسیار شهرهای ستمگری را که ما نابود کردیم و پس از آنها مردمان دیگری را برپا داشتیم! 12هنگامی که آن ستمگران عذاب ما را احساس کردند، بی‌درنگ گریختند. 13به آنها گفته شد: «نگریزید! به سوی ناز و نعمت خود و خانه‌هایتان بازگردید تا مورد بازخواست قرار گیرید.» 14فریاد زدند: «وای بر ما! ما واقعاً ستمکار بودیم.» 15آنان پیوسته این ندا را تکرار می‌کردند تا آنکه ما آنان را درو کردیم و بی‌جانشان ساختیم.

16ما آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن دو است را به لهو و لعب نیافریدیم. 17اگر می‌خواستیم لهوی برگزینیم، آن را از نزد خود برمی‌گزیدیم. حاشا که چنین کنیم. 18بلکه ما حق را بر باطل می‌کوبیم، پس آن را در هم می‌شکند و ناگهان باطل از میان می‌رود. وای بر شما از آنچه وصف می‌کنید! 19و هر که در آسمان‌ها و زمین است از آن اوست. و کسانی که نزد اویند، از پرستش او تکبر نمی‌ورزند و ملول نمی‌گردند. 20شب و روز او را تسبیح می‌کنند و سستی نمی‌ورزند.

21آیا آنان از زمین خدایانی گرفتند که مردگان را زنده کنند؟ 22اگر در آسمان‌ها و زمین، خدایانی جز الله بود، هر دو تباه می‌شدند. پس منزه است خدا، پروردگار عرش، از آنچه توصیف می‌کنند. 23او از آنچه انجام می‌دهد بازخواست نمی‌شود، ولی آنان همه بازخواست می‌شوند. 24آیا آنان جز او خدایانی گرفتند؟ بگو: «دلیل خود را بیاورید. این پیام کسانی است که با من هستند و پیام‌های کسانی که پیش از من بودند.» ولی بیشترشان حق را نمی‌دانند، پس روی برمی‌گردانند. 25و ما پیش از تو هیچ پیامبری نفرستادیم مگر آنکه به او وحی کردیم: «که هیچ معبودی جز من نیست، پس تنها مرا بپرستید.»

26و می‌گویند: «رحمان فرزندانی دارد!»۴ منزه است او! بلکه آنان (فرشتگان) تنها بندگان گرامی اویند، 27که تا او سخن نگوید، سخن نمی‌گویند و تنها آنچه را او فرمان می‌دهد، انجام می‌دهند. 28او آنچه را پیش روی آنهاست و آنچه را پشت سر آنهاست، کاملاً می‌داند. آنها برای دفاع از کسی سخن نمی‌گویند مگر آنکه او اجازه دهد. و آنها از هیبت او بیمناکند. 29و هر کس از آنها بگوید: «من معبودی جز او هستم»، او را به جهنم کیفر می‌دهیم. این گونه ستمکاران را جزا می‌دهیم.

30آیا کافران ندیدند که آسمان‌ها و زمین به هم پیوسته بودند، پس ما آنها را از هم گشودیم؟ و هر چیز زنده‌ای را از آب آفریدیم. آیا پس ایمان نمی‌آورند؟ 31و بر زمین کوه‌های استواری قرار دادیم تا مبادا [زمین] آنها را بلرزاند، و در آن راه‌های گشاده‌ای قرار دادیم تا شاید راه یابند. 32و آسمان را سقفی محفوظ قرار دادیم، و حال آنکه آنها از آیات آن رویگردانند. 33و اوست کسی که شب و روز و خورشید و ماه را آفرید؛ هر یک در مداری شناورند.

34ما پیش از تو به هیچ بشری عمر جاودان نداده‌ایم ای پیامبر؛ پس اگر تو بمیری، آیا مشرکان جاودانه خواهند ماند؟ 35هر نفسی طعم مرگ را خواهد چشید. و ما شما را با خیر و شر می‌آزماییم، سپس به سوی ما بازگردانده می‌شوید.

36و چون کافران تو را می‌بینند، جز به تمسخرت نمی‌گیرند (و می‌گویند:) آیا این همان کسی است که خدایان شما را نکوهش می‌کند؟ در حالی که خودشان یاد خدای رحمان را انکار می‌کنند. 37انسان از شتاب آفریده شده است. به زودی آیات خود را به شما نشان خواهم داد، پس از من نخواهید که (در آنها) عجله کنم. 38و می‌گویند: اگر راست می‌گویید، این وعده (عذاب) کی خواهد بود؟ 39اگر کافران می‌دانستند زمانی فرا می‌رسد که نمی‌توانند آتش را از چهره‌ها و پشت‌هایشان بازدارند و یاری نخواهند شد. 40بلکه (آن) ساعت (قیامت) ناگهان بر آنان فرا می‌رسد و آنان را مبهوت می‌کند، پس نه می‌توانند آن را بازگردانند و نه به آنان مهلت داده می‌شود. 41پیش از تو نیز پیامبرانی مورد تمسخر قرار گرفتند، اما کسانی که آنان را مسخره می‌کردند، عذاب آنچه را که مسخره می‌کردند، آنان را فرا گرفت.

42بگو ای پیامبر: چه کسی شما را در شب و روز از [عذاب] خدای رحمان حفظ می‌کند؟ با این حال، آنها از یاد پروردگارشان روی می‌گردانند. 43آیا آنها معبودانی جز ما دارند که بتوانند از آنها حمایت کنند؟ در حالی که خودشان هم نمی‌توانند از خودشان دفاع کنند و در برابر ما هیچ یاوری ندارند. 44بلکه ما اینها و پدرانشان را [مدت‌ها] بهره‌مند ساختیم. آیا نمی‌بینند که ما پیوسته از اطراف [قدرت و سرزمینشان] می‌کاهیم؟ آیا آنها پیروز خواهند بود؟

45بگو ای پیامبر، من شما را فقط با وحی انذار می‌کنم. اما کران، وقتی انذار می‌شوند، نمی‌توانند ندا را بشنوند! 46اگر حتی ذره‌ای از عذاب پروردگارت به آنها می‌رسید، حتماً فریاد می‌زدند: «وای بر ما! ما هلاک شدیم! ما واقعاً ستمکار بودیم.» 47و ما میزان‌های عدالت را در روز قیامت برپا خواهیم کرد، پس به هیچ نفسی هیچ ستمی نخواهد شد. حتی اگر عملی به وزن دانه خردلی باشد، ما آن را حاضر خواهیم کرد. و ما برای حسابرسی کافی هستیم.

48به راستی ما به موسی و هارون فرقان (معیار حق و باطل) را دادیم، نوری و یادآوری برای مؤمنان. 49کسانی که از پروردگارشان در نهان خشیت دارند و از ساعت (قیامت) پیوسته بیمناکند. 50و این قرآن، پندی مبارک است که ما آن را نازل کرده‌ایم. آیا شما آن را انکار می‌کنید؟

51و قطعاً پیش از این ما به ابراهیم رشدش را عطا کرده بودیم و ما به او دانا بودیم. 52هنگامی که به پدرش و قومش گفت: «این بت‌ها چیستند که شما ملازم آنها هستید؟» 53گفتند: «ما پدرانمان را یافتیم که پرستنده آنها بودند.» 54گفت: «قطعاً شما و پدرانتان در گمراهی آشکار بوده‌اید.» 55گفتند: «آیا حق را برای ما آورده‌ای یا تو از بازی‌کنندگان هستی؟» 56او گفت: «همانا پروردگار شما، پروردگار آسمان‌ها و زمین است که آن دو را آفرید، و من بر این گواهم.» 57پس با خود گفت: «والله! پس از آنکه پشت کنید و بروید، بر ضد بت‌هایتان کاری خواهم کرد.» 58پس آنها را در هم شکست، جز بزرگترینشان، تا شاید به آن بازگردند.

59گفتند: «چه کسی با خدایان ما چنین کرده است؟ او قطعاً از ستمکاران است!» 60برخی گفتند: «شنیدیم جوانی به نام ابراهیم علیه آنها سخن می‌گفت.» 61گفتند: «او را در برابر دیدگان مردم بیاورید تا شاهد باشند.» 62گفتند: «ای ابراهیم، آیا تو با خدایان ما چنین کردی؟» 63او پاسخ داد: «بلکه این بزرگترینشان این کار را کرده است! پس از آنها بپرسید، اگر سخن می‌گویند!» 64پس به خود آمدند و به یکدیگر گفتند: «شما خودتان ستمکارید!» 65سپس دوباره به حالت اول خود بازگشتند و گفتند: «تو خود می‌دانی که اینها سخن نمی‌گویند.» 66گفت: «آیا به جای الله، چیزی را می‌پرستید که نه سودی به شما می‌رساند و نه زیانی؟» 67وای بر شما و بر آنچه به جای الله می‌پرستید! آیا تعقل نمی‌کنید؟ 68فریاد زدند: «او را بسوزانید و خدایان خود را یاری کنید، اگر می‌خواهید کاری انجام دهید!»

69گفتیم: «ای آتش، برای ابراهیم سرد و سلامت باش!» 70خواستند به او مکر کنند، پس آنان را زیانکارترین قرار دادیم. 71و او و لوط را نجات دادیم و به سرزمینی رساندیم که آن را برای جهانیان پربرکت گردانده بودیم. 72و اسحاق و یعقوب را به عنوان عطایی افزون به او بخشیدیم و همه را صالح گرداندیم. 73و آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما هدایت می‌کردند و انجام کارهای نیک و برپاداشتن نماز و پرداخت زکات را به آنان وحی کردیم. و آنان تنها ما را می‌پرستیدند.

74ما به لوط حکمت و علم عطا کردیم و او را از شهری که مرتکب اعمال قبیح می‌شدند، رهانیدیم. آنان به راستی قومی بد و تبهکار بودند. 75و او را در رحمت خویش وارد کردیم؛ او به راستی از مؤمنان بود.

76و [یاد کن] هنگامی که نوح پیش از این ما را ندا داد، پس او را اجابت کردیم و او و خانواده‌اش را از اندوه بزرگ رهانیدیم. 77و او را در برابر کسانی که آیات ما را تکذیب کردند، نصرت دادیم. به راستی آنها قومی بد بودند، پس همگی آنان را غرق کردیم.

78و داوود و سلیمان را یاد کن آنگاه که درباره کِشتی داوری می‌کردند که گوسفندان قومی شبانه آن را تباه کرده بودند و ما شاهد حکمشان بودیم. 79و سلیمان را به داوری بهتر رهنمون شدیم، و به هر یک از آنها حکمت و دانش عطا کردیم. و کوه‌ها و پرندگان را با داوود هم‌آواز کردیم تا تسبیح گویند. و ما چنین کردیم. 80و به او ساختن زره را آموختیم تا شما را از گزند جنگ حفظ کند. آیا پس شکرگزارید؟ 81و بادهای وزنده را مسخر سلیمان کردیم که به فرمان او به سرزمینی که برکتش داده بودیم سفر می‌کردند. و ما به همه چیز دانا بودیم. 82و از جنیان کسانی را مسخر او کردیم که برایش غواصی می‌کردند و کارهای دیگر نیز انجام می‌دادند. و ما نگهبان آنها بودیم.

83و (یاد کن) ایوب را، هنگامی که پروردگارش را ندا داد: به من آسیب رسیده است، و تو مهربان‌ترینِ مهربانانی. 84پس ما او را اجابت کردیم و رنجی را که به او رسیده بود برطرف ساختیم، و خانواده‌اش را به او بازگرداندیم و همانند آنها را نیز، رحمتی از جانب ما و پندی برای عبادت‌کنندگان.

85و یاد کن اسماعیل و ادریس و ذوالکفل را. همه از صابران بودند. 86ما آنان را در رحمت خویش درآوردیم؛ به راستی از مؤمنان بودند.

87و (به یاد آور) هنگامی که صاحب ماهی (یونس) مردم خود را خشمگین ترک کرد و گمان برد که ما بر او تنگ نمی‌گیریم. آنگاه در دل تاریکی‌ها ندا داد: «هیچ معبودی جز تو نیست، پاک و منزهی تو! من از ستمکاران بوده‌ام.» 88پس ما دعای او را اجابت کردیم و او را از غم نجات دادیم. و همین گونه مؤمنان را نجات می‌دهیم.

89و (به یاد آور) هنگامی که زکریا پروردگارش را ندا داد: «پروردگارا! مرا تنها مگذار، و تو بهترین وارثانی.» 90پس ما (دعای) او را اجابت کردیم، و یحیی را به او عطا کردیم، و همسرش را شفا دادیم.16 آنان پیوسته در کارهای نیک سبقت می‌گرفتند و ما را با بیم و امید می‌خواندند، و در برابر ما خاشع بودند.

91و یاد کن آنکه دامان خود را پاک نگه داشت، پس ما از روح خود در او دمیدیم و او و فرزندش را نشانه ای برای جهانیان قرار دادیم.

92ای پیامبران! همانا این دین شما یکی است و من پروردگار شمایم، پس تنها مرا بپرستید. 93اما مردم آن را به گروه‌ها تقسیم کرده‌اند. ولی همه به سوی ما بازخواهند گشت. 94پس هر کس کار نیک کند و مؤمن باشد، هرگز از پاداش تلاش‌هایش محروم نخواهد شد - ما همه را ثبت می‌کنیم.

95محال است بر شهری که آن را هلاک کرده‌ایم که بازگردند، 96تا آنگاه که یأجوج و مأجوج گشوده شوند و از هر بلندی سرازیر گردند. 97و وعده حق نزدیک شده است. پس ناگهان چشمان کافران از وحشت خیره می‌ماند (و می‌گویند): ای وای بر ما! ما از این (امر) در غفلت بودیم، بلکه ما ستمکار بودیم. 98همانا شما و آنچه را به جای خدا می‌پرستید، هیزم جهنم خواهید بود. شما همگی وارد آن خواهید شد. 99اگر اینها خدایان بودند، وارد آن نمی‌شدند. ولی همه در آن جاودان خواهند بود. 100در آن ناله می‌کنند و نمی‌شنوند.

101کسانی که پیش از این از جانب ما وعده نیکو به آنها داده شده بود، از دوزخ دور نگاه داشته خواهند شد. 102حتی صدای زفیر آن را نخواهند شنید. و در آنچه دل‌هایشان بخواهد، جاودانه متنعم خواهند شد. 103فزع اکبر آن روز آنها را اندوهگین نخواهد کرد. و فرشتگان به استقبالشان می‌آیند و می‌گویند: «این همان روز شماست که به شما وعده داده شده بود.» 104آن روز آسمان را همچون طوماری که کاتب درهم می‌پیچد، درهم می‌پیچیم. همان گونه که بار اول آفرینش را آغاز کردیم، آن را بازمی‌گردانیم. این وعده‌ای است بر عهده ما که آن را حتماً انجام خواهیم داد. 105و به راستی در زبور نوشتیم، پس از ذکر، که بندگان صالح من وارث زمین خواهند شد.

106همانا این قرآن برای مؤمنان تذکره‌ای کافی است. 107و ما تو را نفرستادیم مگر رحمتی برای جهانیان. 108بگو: همانا به من وحی شده است که معبود شما خدای یکتاست. آیا پس تسلیم می‌شوید؟ 109اگر روی برگرداندند، بگو: من شما را به یکسان هشدار دادم. و نمی‌دانم آیا آنچه به آن تهدید می‌شوید نزدیک است یا دور. 110او قطعاً آنچه را آشکارا می‌گویید و آنچه را پنهان می‌کنید می‌داند. 111نمی‌دانم که آیا این 'تأخیر' امتحانی برای شماست یا 'فرصتی' برای لذت بردن از زندگی فقط کمی. 112'در پایان، پیامبر فرمود: 'پروردگارا! 'میان ما' را به حق داوری کن. و پروردگار ما مهربان‌ترین است - ما از او در برابر ادعاهای شما یاری می‌جوییم.'