طه

83الله فرمود: «ای موسی، چرا پیش از قومت شتابان آمدی؟»

84او پاسخ داد: «آنان در پی من هستند و من به سوی تو شتافتم، پروردگارم، تا تو خشنود گردی.

»

85الله فرمود: «به راستی، ما قومت را در غیاب تو آزمودیم و سامری آنان را گمراه کرده است.

»

86پس موسی در حالی که بسیار خشمگین و ناامید بود، به سوی قومش بازگشت.

گفت: «ای قوم من!

آیا پروردگارتان به شما وعده نیکو نداد؟ آیا غیبت من بر شما طولانی شد؟ یا خواستید که خشم پروردگارتان بر شما فرود آید، پس پیمان مرا شکستید؟»

87آنان گفتند: «ما به اراده خود پیمان تو را نشکستیم، بلکه از بارهای زینت‌های طلایی قوم بر دوش ما بود، سپس آن را [در آتش] افکندیم و سامری

نیز چنین کرد.

»

88سپس برایشان گوساله‌ای (به صورت) جسدی که صدایی (چون گوساله) داشت، ساخت.

گفتند: این خدای شما و خدای موسی است، ولی او فراموش کرد!

89آیا نمی‌دیدند که به آنها پاسخ نمی‌دهد و نمی‌تواند به آنها سودی برساند و نه ضرری از آنها دفع کند؟

90هارون پیش از این به آنها هشدار داده بود: «ای قوم من!

شما فقط با این مورد آزمایش قرار گرفته‌اید.

پروردگار حقیقی شما مهربان‌ترین است، پس از من پیروی کنید و از دستورات من اطاعت نمایید.

»

91آنها پاسخ دادند: «ما به پرستش آن ادامه خواهیم داد تا موسی به سوی ما بازگردد.

»

92موسی برادرش را سرزنش کرد و گفت: «ای هارون!

هنگامی که دیدی آنها گمراه می‌شوند، چه چیزی تو را بازداشت؟»

93«از اینکه به دنبال من بیایی؟ چگونه توانستی از دستورات من سرپیچی کنی؟»

94هارون پاسخ داد: «ای پسر مادرم!

ریش من یا موی سرم را نگیر.

من واقعاً بیم داشتم که تو بگویی: «تو بنی‌اسرائیل را تفرقه انداخته‌ای، و آنچه را گفتم پیروی نکردی.

»»

95سپس موسی پرسید: «ای سامری، این چه کاری بود که کردی؟»

96گفت: «من چیزی را دیدم که آنها ندیدند، پس مشتی از خاک رد پای اسب فرستاده جبرئیل برداشتم و آن را بر گوساله ساخته شده انداختم.

این چنین نفس من مرا به این کار واداشت.

»

97موسی گفت: «پس برو!

و در تمام زندگی‌ات خواهی گفت: «به من دست نزنید!

» و سرنوشتی وحشتناک خواهی داشت که از آن گریزی نیست.

اکنون به خدای خود که پیوسته پرستش می‌کردی، نگاه کن؛ آن را خواهیم سوزاند، سپس خاکسترش را در دریا پراکنده خواهیم کرد.

»

98سپس موسی به قوم خود گفت: «خدای شما تنها الله است، هیچ معبودی جز او نیست.

او به همه چیز آگاه است.

»

99بدین گونه ما برخی از اخبار گذشتگان را بر تو بازگو می‌کنیم.

و به راستی از نزد خود به تو ذکری داده‌ایم.

100هر کس از آن روی بگرداند، روز قیامت بار گناهی را بر دوش خواهد کشید.

101جاودانه در آن خواهند ماند.

و چه بد باری است برایشان در روز قیامت!

102و روزی که در صور دمیده شود، و ما گناهکاران را در آن روز کبودرو محشور می‌کنیم.

103آهسته با یکدیگر نجوا می‌کنند: «شما جز ده روز درنگ نکردید.

»

104ما بهتر می‌دانیم که آنها چه می‌گویند؛ آنگاه که معتدل‌ترینشان می‌گوید: «شما جز یک روز درنگ نکردید.

»

105و اگر از تو درباره کوه‌ها بپرسند، پس بگو: پروردگارم آنها را به کلی در هم خواهد کوبید و پراکنده خواهد ساخت.

106و زمین را به صورت دشتی هموار و تهی رها خواهد کرد،

107که در آن هیچ کجی و ناهمواری دیده نشود.

108در آن روز، همه از منادی (برای گردآوری) پیروی خواهند کرد و هیچ کس نمی‌تواند از آن بگریزد.

همه صداها در برابر خداوند رحمان فرو خواهد نشست.

تنها زمزمه‌ها شنیده خواهد شد.

109در آن روز، شفاعت سودی نخواهد داشت، مگر از سوی کسی که خداوند رحمان به او اجازه دهد و سخنش مورد رضایت او باشد.

110او می‌داند آنچه پیش روی آنهاست و آنچه پشت سر آنهاست، ولی آنها نمی‌توانند به او احاطه علمی یابند.

111همه چهره‌ها در برابر [خدای] زنده و پاینده خضوع می‌کنند.

و هر کس بار ستم بر دوش کشد، زیانکار خواهد بود.

112اما هر کس عمل صالح انجام دهد و مؤمن باشد، نه از ستم بیم دارد و نه از کاسته شدن [پاداشش].

113و اینگونه آن را قرآنی عربی نازل کردیم و در آن از هر گونه هشداری آوردیم، باشد که پرهیزگاری کنند یا پند گیرند.

114پس بلندمرتبه است خدا، فرمانروای برحق!

و در (تلاوت) قرآن پیش از آنکه وحی آن به تو پایان یابد، شتاب مکن و بگو: پروردگارا!

بر دانش من بیفزا.

115و به راستی، پیش از این با آدم پیمان بستیم، اما او فراموش کرد و در او عزم و پایداری نیافتیم.

116و [یاد کن] هنگامی را که به فرشتگان گفتیم: «برای آدم سجده کنید!

» پس همه سجده کردند جز ابلیس که سر باز زد و تکبر ورزید.

117پس گفتیم: «ای آدم!

به راستی این [شیطان] دشمن تو و همسرت است.

پس مبادا شما را از بهشت بیرون کند که آنگاه به رنج و سختی خواهی افتاد.

»

118در اینجا [بهشت] برای تو تضمین شده است که نه گرسنه می‌شوی و نه برهنه می‌مانی،

119و نه تشنه می‌شوی و نه از گرمای آفتاب رنج می‌بری.

123الله فرمود: «اکنون، هر دو از اینجا فرود آیید، همراه با شیطان، در حالی که دشمن یکدیگر هستید.

پس هرگاه هدایتی از جانب من به شما رسید، هر کس از هدایت من پیروی کند، هرگز در این دنیا گمراه نخواهد شد و در آخرت شقاوت نخواهد

دید.

»

124اما هر کس از ذکر من روی بگرداند، قطعاً زندگی تنگی خواهد داشت، سپس او را در روز قیامت نابینا محشور می‌کنیم.

125او خواهد گفت: «پروردگارا!

چرا مرا نابینا محشور کردی، با اینکه بینا بودم؟»

126الله پاسخ خواهد داد: «این به خاطر آن است که آیات ما به تو رسید و تو آنها را فراموش کردی، پس امروز تو در جهنم فراموش می‌شوی.

»

127این گونه ما جزا می‌دهیم کسانی را که در بدی زیاده‌روی کردند و آیات پروردگارشان را تکذیب کردند.

عذاب آخرت قطعاً دردناک‌تر و پایدارتر است.

128آیا برایشان آشکار نشده است که چه بسیار اقوامی را پیش از آنان هلاک کردیم، در حالی که آنان هنوز بر ویرانه‌هایشان می‌گذرند؟ بی‌گمان در این نشانه‌هایی است

برای خردمندان.

129و اگر نبود فرمان پیشین پروردگارت و اجل مسمی، قطعاً عذاب بر آنان فرود می‌آمد.

130پس بر آنچه می‌گویند صبر کن.

و پروردگارت را پیش از طلوع خورشید و پیش از غروب آن تسبیح کن، و در ساعات شب و در اطراف روز او را تسبیح کن، تا خشنود

گردی.

131و چشمان خود را به سوی آنچه به برخی از آنان [کافران] داده‌ایم، یعنی جلوه و زینت ناچیز زندگی دنیا که آنان را با آن می‌آزماییم، خیره مکن.

و روزی پروردگارت در آخرت بسیار بهتر و پایدارتر است.

132و خانواده‌ات را به نماز فرمان ده و خود نیز بر آن شکیبا باش.

ما از تو روزی نمی‌خواهیم؛ ما خود به تو روزی می‌دهیم.

و سرانجام نیک از آنِ پرهیزگاران است.

133و می‌گویند: «چرا نشانه‌ای از پروردگارش برای ما نمی‌آورد؟» آیا برای آنها بینه آنچه در کتاب‌های پیشین است نیامده است؟

134و اگر پیش از آمدن این [پیامبر]، آنها را با عذابی هلاک می‌کردیم، حتماً در روز قیامت می‌گفتند: «پروردگارا!

چرا پیامبری برای ما نفرستادی تا پیش از آنکه خوار و رسوا شویم، از آیات تو پیروی کنیم؟»

135بگو: «هر یک از ما منتظر است، پس منتظر بمانید!

به زودی خواهید دانست چه کسی بر صراط مستقیم است و هدایت یافته است.

»