هود

1الف لام را. این کتابی است که آیات آن محکم شده و سپس به تفصیل بیان گردیده است. از سوی حکیم آگاه است. 2بگو: جز الله را عبادت نکنید. همانا من از سوی او برای شما بیم‌دهنده و مژده‌دهنده‌ای هستم. 3از پروردگارتان آمرزش بخواهید و به سوی او توبه کنید. او شما را تا اجلی معین به بهره‌مندی نیکو می‌رساند و هر صاحب فضلی را فضلش را عطا می‌کند. و اگر روی بگردانید، پس من از عذاب روزی بزرگ بر شما می‌ترسم. 4بازگشت شما به سوی اوست. و او بر همه چیز تواناست.

5آگاه باشید که آنان سینه‌های خود را برمی‌گردانند تا از او پنهان شوند! بدانید هنگامی که جامه‌های خود را بر سر می‌کشند، او می‌داند چه پنهان می‌کنند و چه آشکار می‌سازند. همانا او به رازهای درون سینه‌ها داناست.

6هیچ جنبنده‌ای در زمین نیست مگر اینکه روزی‌اش بر عهده خداست و او می‌داند قرارگاه و آرامگاهش کجاست. همه اینها در کتابی روشن (مبین) نوشته شده است. 7اوست که آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید - و عرش او بر آب بود - تا شما را بیازماید که کدام یک از شما در عمل نیکوتر است. و اگر تو (ای پیامبر) بگویی: «شما پس از مرگ برانگیخته خواهید شد»، کافران حتماً خواهند گفت: «این چیزی جز جادوی آشکار نیست!» 8و اگر عذاب آنها را تا زمانی معین به تأخیر اندازیم، حتماً خواهند گفت: «چه چیزی مانع آن شده است؟» بدانید، روزی که عذاب به سراغشان آید، از آنها برگردانده نخواهد شد و آنچه را که مسخره می‌کردند، آنها را فرا خواهد گرفت.

9و اگر به مردم رحمتی بچشانیم، سپس آن را از ایشان بازستانیم، سخت ناامید و ناسپاس می‌گردند. 10و اگر پس از آنکه سختی به آنها رسید، نعمتی به ایشان بچشانیم، می‌گویند: «دیگر بدی‌ها از من رفت» و با تکبر و فخرفروشی به خود می‌بالند. 11مگر کسانی که شکیبایی ورزیدند و کارهای شایسته انجام دادند. برای آنها آمرزش و پاداشی بس عظیم خواهد بود.

12شاید تو [ای پیامبر] پاره‌ای از آنچه را که به تو وحی می‌شود ترک کنی و سینه‌ات از آن تنگ شود که چرا گنجی بر او نازل نشده یا فرشته‌ای همراه او نیامده است؟ تو فقط هشداردهنده‌ای، و خدا بر هر چیزی نگهبان است.

13بلکه می‌گویند: «او آن را به دروغ ساخته است!» بگو: «اگر راست می‌گویید، ده سوره همانند آن بیاورید و هر که را جز خدا می‌توانید (به یاری) بخوانید!» 14پس اگر (یاری‌کنندگان شما) نتوانستند شما را اجابت کنند، بدانید که آن تنها با علم الهی نازل شده است و اینکه هیچ معبودی جز او نیست! آیا پس تسلیم می‌شوید؟

15هر کس که تنها زندگی دنیا و زینت آن را بخواهد، ما پاداش اعمالشان را در همین دنیا به آنان به طور کامل می‌دهیم و چیزی از آن کم نخواهد شد. 16برای آنان در آخرت جز آتش نخواهد بود. تلاش‌هایشان در دنیا بی‌ثمر و اعمالشان بی‌فایده خواهد بود. 17آیا کسی که بر حجتی روشن از پروردگارش است و شاهدی از جانب او آن را دنبال می‌کند و پیش از آن کتاب موسی راهنما و رحمتی بوده است، (مانند کسی است که چنین نیست)؟ آنان به آن ایمان می‌آورند. و هر کس از گروه‌های دیگر آن را انکار کند، آتش وعده‌گاه اوست. پس در آن شک مکن. بی‌گمان آن حق است از جانب پروردگارت، ولی بیشتر مردم ایمان نمی‌آورند.

18و چه کسی ستمکارتر است از آن کس که بر خدا دروغ می‌بندد؟ آنان در برابر پروردگارشان عرضه می‌شوند و گواهان خواهند گفت: «اینانند که بر پروردگارشان دروغ بستند.» آگاه باشید! لعنت خدا بر ستمکاران باد! 19همانان که (مردم را) از راه خدا بازمی‌دارند و می‌خواهند آن را کج و ناراست جلوه دهند و به آخرت کافرند. 20آنان هرگز نمی‌توانند در زمین (از عذاب ما) بگریزند و جز خدا هیچ سرپرست و یاوری برایشان نیست. عذابشان دوچندان می‌شود، زیرا (حقیقت را) نمی‌توانستند بشنوند و ببینند. 21آنان به خودشان زیان رساندند و آنچه به دروغ می‌ساختند (از معبودان دروغین) از آنان گم می‌شود. 22بی‌گمان، آنان زیانکارترین افراد در آخرت خواهند بود. 23همانا کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده‌اند و در برابر پروردگارشان فروتن بوده‌اند، آنان اهل بهشتند و در آن جاودانه خواهند ماند. 24تفاوت میان این دو گروه، مانند تفاوت میان کر و کور و کسی است که حقیقت را می‌بیند و می‌شنود. آیا این دو برابرند؟ آیا پس عبرت نمی‌گیرید؟

25همانا ما نوح را به سوی قومش فرستادیم. گفت: «من برای شما فرستاده شده‌ام با انذاری مبین: 26جز الله را نپرستید. من بر شما از عذاب روزی الیم می‌ترسم.» 27اشراف کافر قومش پاسخ دادند: «برای ما آشکار است که تو جز بشری مثل ما نیستی. و نمی‌بینیم کسی تو را پیروی کند جز فرومایگان ما، کسانی که ظاهربین هستند. ما هیچ برتری برای شما بر خود نمی‌بینیم. بلکه گمان می‌کنیم شما دروغگویید.» 28گفت: «ای قوم من! اگر من برهان روشنی از پروردگارم داشته باشم و او رحمتی از جانب خود به من عطا کرده باشد که از دید شما پنهان است! آیا ما باید آن را بر شما تحمیل کنیم در حالی که شما کراهت دارید؟» 29ای قوم من! من برای این (رسالت) از شما مالی نمی‌خواهم. پاداش من تنها بر عهده الله است. و من هرگز مؤمنان را طرد نخواهم کرد؛ آنان قطعاً پروردگارشان را ملاقات خواهند کرد. اما برای من آشکار است که شما قومی هستید که جهالت می‌ورزید.» 30ای قوم من! اگر آنها را طرد کنم، چه کسی مرا از (عذاب) خدا حفظ می‌کند؟ آیا پند نمی‌گیرید؟ 31من به شما نمی‌گویم که گنجینه‌های خدا نزد من است و غیب را می‌دانم. و نمی‌گویم که فرشته‌ام. و نمی‌توانم بگویم که خدا به کسانی که شما آنها را خوار می‌شمارید (مؤمنان فقیر)، خیر و برکت نمی‌دهد. خدا بهتر می‌داند که در دل‌هایشان چیست. اگر چنین سخنی بگویم، قطعاً از ستمکاران خواهم بود. 32آنها گفتند: «ای نوح! تو با ما بسیار مجادله کردی، پس آنچه را که ما را به آن تهدید می‌کنی، برای ما بیاور، اگر راست می‌گویی.» 33او پاسخ داد: «تنها خداست که اگر بخواهد، آن را بر شما نازل می‌کند و شما را راه فراری نیست!» 34نصیحت من به شما سودی نخواهد بخشید، هر چند که من خیرخواه شما باشم، اگر خدا بخواهد شما را گمراه کند. او پروردگار شماست و به سوی او بازگردانده می‌شوید. 35آیا مکیان ادعا می‌کنند: «او اینها را به دروغ بافته است»؟ بگو: «اگر من این کار را کرده باشم، پس بار آن گناه بر دوش من است! ولی من از تهمت ناروای شما بری هستم.»

36و به نوح وحی شد که: «هیچ‌یک از قوم تو ایمان نخواهند آورد مگر کسانی که پیش از این ایمان آورده‌اند. پس از آنچه انجام می‌دهند، غمگین مباش.» 37«کشتی را زیر نظر و مراقبت ما و طبق وحی ما بساز، و درباره کسانی که ستم کرده‌اند با من سخن مگو؛ زیرا آنان غرق خواهند شد.» 38پس او شروع به ساختن کشتی کرد، و هرگاه گروهی از اشراف قومش از کنار او می‌گذشتند، او را مسخره می‌کردند. او گفت: «اگر شما ما را مسخره می‌کنید، ما نیز به زودی شما را به همان شیوه مسخره خواهیم کرد.» 39«به زودی خواهید دانست چه کسی عذابی خوارکننده در این دنیا دریافت خواهد کرد و عذابی پایدار در آخرت خواهد چشید!»

40و چون فرمان ما آمد و تنور فوران کرد، گفتیم: «از هر جفتی دو تا و خانواده‌ات را – جز آنکه حکم غرق شدنشان گذشته است – و کسانی که ایمان آورده‌اند، در کشتی سوار کن.» و جز اندکی به او ایمان نیاوردند. 41و [نوح] گفت: «سوار شوید! به نام خداست روان گشتن و لنگر انداختن آن. بی‌گمان پروردگار من بسیار آمرزنده و مهربان است.» 42و کشتی آنان را در میان امواجی کوه‌آسا می‌برد. نوح پسرش را که در کناری ایستاده بود، ندا داد: «ای فرزند دلبندم! با ما سوار شو و از کافران مباش.» 43او گفت: «به کوهی پناه خواهم برد تا مرا از آب حفظ کند.» نوح فریاد زد: «امروز هیچ پناهگاهی از فرمان خدا نیست مگر کسی که او رحم کند!» پس موج میان آن دو حائل شد و پسرش از غرق‌شدگان بود. 44و گفته شد: «ای زمین! آبت را ببلع. و ای آسمان! از باریدن باز ایست.» و آب فروکش کرد. و کار به انجام رسید. و کشتی بر کوه جودی قرار گرفت. و گفته شد: «دور باد ستمکاران!» 45نوح پروردگارش را ندا داد و گفت: «پروردگارا! مسلماً پسرم از اهل من است و وعده تو حق است و تو عادل‌ترینِ داورانی!» 46[خداوند] فرمود: «ای نوح! او از اهل تو نیست؛ زیرا عمل او ناپسند بود. پس چیزی را که به آن علم نداری، از من مخواه! من تو را پند می‌دهم تا از جاهلان نباشی.» 47نوح دعا کرد: «پروردگارا! من به تو پناه می‌برم از اینکه چیزی را که به آن علم ندارم، از تو بخواهم. و اگر مرا نبخشی و به من رحم نکنی، از زیانکاران خواهم بود.» 48گفته شد: «ای نوح! با سلام و برکات ما بر تو و بر گروهی از نسل کسانی که با تو هستند، فرود بیا. و گروهی دیگر را بهره‌مند می‌سازیم، سپس عذابی دردناک از جانب ما به آنها خواهد رسید.» 49این از خبرهای غیب است که ما آن را به تو وحی می‌کنیم ای پیامبر! تو و قومت پیش از این آن را نمی‌دانستید. پس شکیبا باش! بی‌گمان سرانجام از آنِ پرهیزگاران است.

50و به سوی قوم عاد برادرشان هود را فرستادیم. گفت: ای قوم من! الله را بپرستید. شما را معبودی جز او نیست. شما جز دروغ‌بافی نمی‌کنید. 51ای قوم من! من از شما برای این (رسالت) مزدی نمی‌خواهم. پاداش من فقط از کسی است که مرا آفریده است. آیا پس تعقل نمی‌کنید؟ 52و ای قوم من! از پروردگارتان آمرزش بطلبید و به سوی او توبه کنید. او باران فراوان بر شما فرو می‌فرستد و نیرویی بر نیروی شما می‌افزاید. پس روی برنگردانید در حالی که گناهکارید. 53گفتند: ای هود! تو برای ما دلیل روشنی نیاورده‌ای. ما هرگز خدایانمان را به صرف گفتار تو رها نمی‌کنیم و ما هرگز به تو ایمان نمی‌آوریم. 54ما جز این نمی‌گوییم که بعضی از خدایان ما تو را به بدی گرفتار کرده‌اند. او گفت: من الله را گواه می‌گیرم و شما نیز گواه باشید که من از آنچه شما شریک قرار می‌دهید بیزارم. 55به او. پس هر مکر و حیله‌ای که می‌خواهید علیه من به کار برید و مهلت ندهید! 56من بر الله توکل کرده‌ام که پروردگار من و پروردگار شماست. هیچ جنبنده‌ای نیست مگر اینکه او مهارش را در دست دارد. یقیناً راه پروردگار من بر صراط مستقیم است. 57و اگر روی بگردانید، من آنچه را که با آن فرستاده شده‌ام به شما رسانده‌ام. پروردگار من شما را با قومی دیگر جایگزین خواهد کرد و شما هیچ زیانی به او نمی‌رسانید. یقیناً پروردگار من بر همه چیز نگهبان است. 58و چون فرمان ما فرا رسید، هود و کسانی را که با او ایمان آورده بودند، به رحمتی از جانب خود نجات دادیم و آنان را از عذابی سخت رهانیدیم. 59اینان قوم عاد بودند. آنان آیات پروردگارشان را انکار کردند و پیامبران او را نافرمانی کردند و از فرمان هر جبار عنیدی پیروی کردند. 60و در این دنیا و روز قیامت لعنتی به دنبالشان بود. همانا عاد پروردگارشان را انکار کردند، پس دور باد عاد، قوم هود.

61و به سوی ثمود، برادرشان صالح را فرستادیم. گفت: «ای قوم من! الله را بپرستید. شما را معبودی جز او نیست. او شما را از زمین پدید آورد و در آن سکونت داد. پس از او آمرزش بخواهید و به سوی او توبه کنید. به راستی پروردگار من نزدیک و اجابت‌کننده است.» 62گفتند: «ای صالح! ما پیش از این سخن، به تو امیدهای زیادی داشتیم. آیا ما را از پرستش آنچه پدرانمان می‌پرستیدند، بازمی‌داری؟ ما درباره آنچه ما را به سوی آن می‌خوانی، به راستی در شک و تردیدیم.» 63گفت: «ای قوم من! اگر من دلیل روشنی از پروردگارم داشته باشم و او رحمتی از جانب خود به من داده باشد (چه می‌کنید)؟ پس اگر من او را نافرمانی کنم، چه کسی می‌تواند مرا در برابر الله یاری کند؟ شما جز بر زیان من نمی‌افزایید.» 64و ای قوم من! این ناقه الله، نشانه ای برای شماست. پس او را رها کنید تا در زمین الله بچرد و به او آسیبی نرسانید، وگرنه عذابی نزدیک شما را فرا خواهد گرفت!» 65اما آنها شتر را کشتند، پس او به آنها هشدار داد: «شما فقط سه روز دیگر در خانه‌هایتان از زندگی بهره‌مند خواهید شد - این وعده‌ای است که در آن تخلفی نیست!» 66و چون فرمان ما آمد، صالح و کسانی را که با او ایمان آورده بودند، به رحمتی از جانب خود نجات دادیم و آنان را از خواری آن روز در امان داشتیم. همانا پروردگار تو همان عزیز و تواناست. 67و صیحه سهمگین، کسانی را که ستم کرده بودند، فرا گرفت، پس در خانه‌هایشان از پا درآمدند، 68گویی هرگز در آنجا نبوده‌اند. همانا ثمود پروردگارشان را انکار کردند، پس دور باد ثمود!

69و قطعاً فرستادگان ما نزد ابراهیم با بشارت [فرزندی] آمدند. گفتند: «سلام!» او گفت: «سلام!» پس دیری نپایید که گوساله‌ای بریان و فربه آورد. 70و چون دید دست‌هایشان به غذا نمی‌رسد، [از آنان] ناشناس و بیمناک شد. گفتند: «نترس! ما [فرشتگانی] هستیم که به سوی قوم لوط فرستاده شده‌ایم.» 71و همسرش [ساره] ایستاده بود، پس خندید. آنگاه او را به اسحاق و پس از اسحاق به یعقوب بشارت دادیم. 72گفت: «ای وای بر من! آیا من در این پیری فرزند می‌آورم و این شوهرم پیر است؟ این امری بس شگفت است!» 73گفتند: «آیا از فرمان خدا شگفت‌زده می‌شوی؟ رحمت خدا و برکات او بر شما اهل این خانه باد. به راستی او ستوده و بزرگوار است.» 74پس چون ترس از ابراهیم برطرف شد و بشارت به او رسید، او درباره قوم لوط با ما به مجادله پرداخت. 75ابراهیم براستی بردبار، نیک‌دل و همواره روی‌آورنده به سوی خدا بود. 76فرشتگان گفتند: «ای ابراهیم! دیگر مجادله مکن! فرمان پروردگارت فرا رسیده است و قطعاً عذابی به آنها خواهد رسید که دفع‌ناپذیر است!»

77وقتی فرستادگان ما نزد لوط آمدند، از آمدنشان دلتنگ و نگران شد و گفت: «این روزی سخت و دشوار است.» 78و مردان قومش که پیش از این مرتکب فواحش می‌شدند، شتابان به سوی او آمدند. گفت: «ای قوم من! اینها دختران من هستند؛ برای شما پاکیزه‌ترند. پس از خدا بترسید و مرا در برابر مهمانانم رسوا نکنید. آیا در میان شما یک مرد رشید نیست؟» 79گفتند: «تو خوب می‌دانی که ما را به دختران تو نیازی نیست و تو خوب می‌دانی که ما چه می‌خواهیم!» 80گفت: «ای کاش قدرتی برای مقابله با شما داشتم یا به تکیه‌گاهی محکم پناه می‌بردم.» 81فرشتگان گفتند: «ای لوط! ما فرستادگان پروردگار تو هستیم. آنها هرگز به تو دسترسی پیدا نخواهند کرد. پس خانواده‌ات را در دل شب حرکت ده و هیچ یک از شما به پشت سر خود نگاه نکند، مگر همسرت. او نیز به سرنوشت دیگران دچار خواهد شد. موعد آنها صبح است. آیا صبح نزدیک نیست؟» 82چون فرمان ما آمد، آن شهرها را زیر و رو کردیم و بر آنها سنگ‌هایی از گل پخته (سجیل) را پیاپی فرو ریختیم، 83که نزد پروردگارت نشان‌دار شده بود. و این [عذاب] از ستمکاران [مکه] دور نیست!

84و به سوی مردم مدین برادرشان شعیب را فرستادیم. گفت: ای قوم من! الله را بپرستید. شما را معبودی جز او نیست. و پیمانه و وزن را کم نگذارید. من شما را در رفاه می‌بینم، ولی من از عذاب روزی فراگیر بر شما می‌ترسم. 85ای قوم من! پیمانه و وزن را به عدالت تمام دهید. و اموال مردم را کم ندهید، و در زمین فساد نکنید. 86باقیمانده خدا برای شما بهتر است، اگر مؤمن باشید. و من بر شما نگهبان نیستم. 87گفتند (با تمسخر): ای شعیب! آیا نمازت به تو فرمان می‌دهد که آنچه پدرانمان می‌پرستیدند را ترک کنیم یا در اموالمان آنگونه که می‌خواهیم تصرف نکنیم؟ تو که مردی بردبار و رشید هستی! 88گفت: ای قوم من! اگر من برهان آشکاری از پروردگارم داشته باشم و او مرا از جانب خود روزی نیکو داده باشد! من نمی‌خواهم با شما مخالفت کنم؛ فقط می‌خواهم تا آنجا که بتوانم اصلاح کنم. توفیق من جز به یاری خدا نیست. بر او توکل کردم و به سوی او انابه می‌کنم. 89ای قوم من! مبادا مخالفت شما با من شما را به سرنوشتی دچار کند که به قوم نوح، هود یا صالح رسید. و قوم لوط از شما چندان دور نیستند،¹⁶ 90پس از پروردگارتان آمرزش بخواهید و به سوی او توبه کنید. بی‌گمان پروردگار من بسیار مهربان و ودود است. 91آنها گفتند: «ای شعیب! ما بسیاری از سخنان تو را درک نمی‌کنیم و واقعاً تو را در میان خود ضعیف می‌بینیم. اگر به خاطر خویشاوندانت نبود، قطعاً تو را سنگسار می‌کردیم. تو برای ما هیچ نیستی.» 92او پاسخ داد: «ای قوم من! آیا خویشاوندان من نزد شما محترم‌تر از خدا هستند و او را پشت سر گذاشته‌اید؟ بی‌گمان پروردگار من به آنچه می‌کنید کاملاً آگاه است.» 93«ای قوم من! به کار خود ادامه دهید؛ من نیز کار خود را خواهم کرد. به زودی خواهید دانست چه کسی عذاب خوارکننده دریافت خواهد کرد و دروغگوست! و منتظر باشید! من نیز با شما منتظرم!» 94و چون فرمان ما آمد، شعیب و کسانی را که با او ایمان آورده بودند، به رحمتی از جانب خود نجات دادیم. و فریاد سهمگین، کسانی را که ستم کرده بودند، فرا گرفت، پس در خانه‌هایشان از پا درآمدند. 95گویی هرگز در آنجا نبوده‌اند. پس دور باد مدین، همان گونه که ثمود دور شد!

96قطعاً ما موسی را با آیات خویش و برهانی آشکار فرستادیم. 97به سوی فرعون و سرانش، اما آنان از فرمان فرعون پیروی کردند و فرمان فرعون گمراهی بود. 98او در روز قیامت پیشاپیش قومش خواهد بود و آنان را به سوی آتش می‌برد. چه بد جایگاهی است که به آن وارد می‌شوند! 99لعنتی در این دنیا و روز قیامت در پی آنان است. چه بد عطایی است!

100اینها از خبرهای قریه‌هاست که ما بر تو بازگو می‌کنیم؛ برخی از آنها برپایند و برخی درو شده‌اند. 101ما به آنها ستم نکردیم، بلکه آنها خودشان به خویشتن ستم کردند. و معبودانی که به جای الله می‌خواندند، هنگامی که فرمان پروردگارت آمد، هیچ سودی به حالشان نداشتند و جز بر نابودی‌شان نیفزودند. 102و این چنین است گرفتن پروردگارت، هنگامی که قریه‌های ستمکار را می‌گیرد. همانا گرفتن او دردناک و شدید است.

103به راستی در این نشانه‌ای است برای کسی که از عذاب آخرت می‌ترسد. آن روزی است که مردم برای آن گردآوری می‌شوند و روزی است که مشهود همگان است. 104ما آن را جز برای مدت معینی به تأخیر نمی‌اندازیم. 105چون آن روز فرا رسد، هیچ کس سخن نمی‌گوید مگر به اذن او. گروهی از آنان شقی و گروهی سعیدند. 106اما شقیان، در آتشند، در آنجا زفیر و شهیق دارند. 107جاودانه در آن می‌مانند، مادام که آسمان‌ها و زمین برقرار است، مگر آنچه پروردگارت بخواهد. به راستی پروردگار تو هر چه اراده کند، انجام می‌دهد. 108و اما سعادتمندان، در بهشت خواهند بود، جاودانه در آن می‌مانند، مادام که آسمان‌ها و زمین برپاست، مگر آنچه پروردگارت بخواهد¹⁸ - عطایی بی‌منت و بی‌پایان.

109پس در آنچه اینان می‌پرستند، تردید مکن. نمی‌پرستند مگر آنچه پدرانشان پیش از این می‌پرستیدند. و ما قطعاً نصیبشان را تمام و کمال به آنان خواهیم داد، بی‌هیچ کاستی.

110همانا ما به موسی کتاب دادیم، پس در آن اختلاف شد. و اگر فرمانی از پیش از سوی پروردگارت نگذشته بود، میانشان داوری می‌شد. و آنان به راستی در آن شکّی سخت دارند. 111و همانا پروردگارت [پاداش] اعمال هر یک را به تمام و کمال خواهد داد. به راستی او به آنچه می‌کنند آگاه است.

112پس استقامت کن همانگونه که فرمان یافته‌ای، و هر که با تو توبه کرده است. و از حد مگذرانید. همانا او به آنچه می‌کنید بیناست. 113و بر کسانی که ستم کرده‌اند تکیه نکنید، که آتش شما را فراگیرد، و غیر از خدا هیچ سرپرست و یاوری برای شما نخواهد بود، سپس یاری نخواهید شد. 114و نماز را در دو طرف روز و پاره‌هایی از شب برپا دار. همانا نیکی‌ها بدی‌ها را از بین می‌برند. این یادآوری است برای یادکنندگان. 115و صبر کن! پس همانا خداوند پاداش نیکوکاران را تباه نمی‌کند.

116پس چرا در میان امت‌هایی که پیش از شما هلاک شدند، صاحبان فضیلت و نیکوکارانی نبودند که از فساد در زمین نهی می‌کردند، مگر اندکی از آنان که نجاتشان دادیم؟ و ستمکاران تنها از هوای نفس خود پیروی کردند و تبهکار شدند. 117و پروردگار تو (ای پیامبر) هرگز شهری را به ستم هلاک نمی‌کند در حالی که اهل آن اصلاح‌گر باشند.

118اگر پروردگار تو می‌خواست، می‌توانست به آسانی همه مردم را یک امت واحد قرار دهد، ولی آنها پیوسته در اختلاف خواهند بود- 119مگر کسانی که پروردگار تو به آنها رحم کرده است. و برای همین منظور آنها را آفرید. و اینگونه سخن پروردگار تو محقق خواهد شد: «من به یقین جهنم را از جن و انس، همگی با هم، پر خواهم کرد.»

120ما بر تو ای پیامبر، قصص این رسولان را بازگو می‌کنیم تا دلت را بدان استوار گردانیم. و در این سوره، حق بر تو آمده است؛ و آن پندی است برای کافران و یادآوری برای مؤمنان. 121بگو به کسانی که کفر ورزیدند: «بر شیوه خود باشید؛ ما نیز عمل می‌کنیم.» 122و منتظر باشید! ما نیز بی‌گمان منتظریم.

123و غیب آسمان‌ها و زمین از آنِ خداست. و همه کارها به سوی او بازگردانده می‌شود. پس او را بپرست و بر او توکل کن. و پروردگار تو از آنچه می‌کنید غافل نیست.