Sprzymierzeńcy

Ta sura mówi o pomocy Allaha wiernym, szczególnie w najtrudniejszych chwilach.

Pierwsza część tej sury opowiada nam o siłach wroga, które próbowały zaatakować muzułmanów w Medynie. Muzułmanie obronili swoje miasto, kopiąc rów.

Wiernym obiecano wielkie nagrody, a obłudnicy są ostrzegani przed straszliwą karą.

Sura zawiera społeczne wytyczne dotyczące adopcji, rozwodu, skromności oraz zasad postępowania z Prorokiem (ﷺ) i jego żonami.

Allah i Jego aniołowie zsyłają błogosławieństwa na Proroka (ﷺ), a wierni są proszeni, aby czynili to samo.

Sura mówi o doskonałości Proroka (ﷺ) i jego rodziny.

Tym, którzy dotrzymują swoich obietnic Allahowi, obiecana jest wielka nagroda.

Ludzie (i dżiny) mają wolną wolę, w przeciwieństwie do reszty stworzenia Allaha.

Był pewien bałwochwalca imieniem Dżamil ibn Ma'mar, który był wrogiem islamu. Wielu ludzi uważało, że ma dwa serca (lub umysły) z powodu jego niezwykłej zdolności pojmowania i zapamiętywania. Zwykł się przechwalać: 'Każdym z moich dwóch serc rozumiem o wiele lepiej niż Mahomet (ﷺ)!'

Jednakże, kiedy bałwochwalcy zostali sromotnie pokonani w bitwie pod Badr, Dżamil jako pierwszy uciekł w szoku. Kiedy przybył do Mekki, miał na sobie jeden but, a drugi niósł. Ludzie zapytali go dlaczego, a on odparł: 'Ojej! Myślałem, że mam oba buty na nogach!' Wtedy ludzie zdali sobie sprawę, że w rzeczywistości nie miał dwóch serc. Zgodnie z wersem 4, Allah nie stwarza człowieka z dwoma sercami.

Przed czasem Proroka (ﷺ) istniał powszechny rodzaj rozwodu zwany `zihar`. Jeśli mężczyzna porównał swoją żonę do swojej matki, mówiąc: 'Jesteś dla mnie tak niedozwolona jak plecy mojej matki', jego żona była rozwiedziona. Islam zakazał tego rodzaju rozwodu (58:3-4).

Również, na długo zanim Mahomet (ﷺ) został prorokiem, adoptował syna o imieniu Zajd, który stał się znany jako Zajd ibn Muhammad. Później adopcja została zakazana, a imię Zajda zmieniło się z powrotem na Zajd ibn Harisa. Zgodnie z wersetem 4, tak jak ktoś nie może mieć dwóch serc/umysłów, człowiek nie może mieć dwóch ojców (prawdziwego ojca i ojca adoptowanego) ani dwóch matek (prawdziwej matki i żony porównanej do matki).

Ktoś może zapytać: „Adopcja to dobra rzecz, więc dlaczego jest zakazana w islamie?” Słowo `tabanni` można rozumieć na dwa różne sposoby — jeden z nich jest w islamie zalecany; drugi nie jest dozwolony.

Sponsoring jest zalecany. Osoba może sponsorować dziecko lub gościć je w swoim domu i opiekować się nim tak, jak opiekuje się własnymi dziećmi, z pewnymi różnicami prawnymi. Na przykład, dzieci objęte sponsoringiem muszą zachować swoje nazwiska i nie są uprawnione do udziału w spadku po swoich przybranych rodzicach, ale mogą otrzymać darowiznę poprzez testament.

Prorok (ﷺ) powiedział, że osoba, która sponsoruje sierotę, będzie bardzo blisko niego w Dżannah. To pokazuje wielką nagrodę za ten czyn. {Zapisane przez Imama Al-Bukhari}.

To, co nie jest dozwolone, to rodzaj adopcji, w której osoba przyjmuje sierotę i nadaje jej swoje nazwisko lub daje jej udział w spadku podobny do tego, jaki mają jej własne dzieci.

Prorok (ﷺ) skonsultował się ze swoimi towarzyszami w poszukiwaniu sugestii. Salman Al-Farisi (R.A.), perski towarzysz, zaproponował wykopanie rowu, aby chronić miasto – taktykę nieznaną wówczas w Arabii. Prorok (ﷺ) i jego towarzysze zaczęli kopać dzień i noc, pomimo złej pogody, niewielkiej ilości jedzenia i braku odpoczynku.

W ciągu sześciu dni muzułmanie zdołali wykopać rów o długości pięciu kilometrów, głębokości pięciu metrów i szerokości dziesięciu metrów na skalistym terenie na północ od Medyny. Kiedy przybyły siły wroga, były w całkowitym szoku. Przez prawie miesiąc otaczali Medynę, ale nie mogli przekroczyć rowu, a muzułmanie bronili go strzałami z drugiej strony.

W tym trudnym czasie hipokryci w armii muzułmańskiej zaczęli odchodzić jeden po drugim, twierdząc, że ich domy są bez ochrony. Sytuacja pogorszyła się jeszcze bardziej, gdy siły wroga przekonały żydowskie plemię Banu Kurajza, aby zerwało swój układ pokojowy z muzułmanami i przyłączyło się do wroga.

Był to przerażający czas dla społeczności muzułmańskiej. Niektórzy zapytali Proroka (ﷺ): „Jesteśmy tak przerażeni, że nasze dusze podchodzą nam do gardła. Czy jest jakaś modlitwa, którą możemy odmówić?” Prorok (ﷺ) odpowiedział: „Tak! Powiedzcie: «O Allahu! Zakryj nasze słabości i uspokój nasze lęki.»” Ostatecznie siły wroga zostały zmuszone do odejścia z powodu silnych wiatrów i okropnych warunków pogodowych. To wydarzenie jest znane jako Bitwa pod Rowem lub Bitwa Zjednoczonych Sił.

Przez wiele dni Prorok (ﷺ) i jego towarzysze kopali rów, mając bardzo mało jedzenia. Prorok (ﷺ) był tak głodny, że miał kamień przywiązany do brzucha.

Jeden z jego towarzyszy, Dżabir ibn Abdillah (R.A.), poprosił swoją żonę, aby przygotowała jedzenie dla Proroka (ﷺ). Miała tylko małą kozę i trochę mąki, więc powiedziała Dżabirowi, aby zaprosił tylko Proroka (ﷺ) i jednego lub dwóch towarzyszy.

Kiedy Dżabir (R.A.) powiedział Prorokowi (ﷺ) o małym posiłku, ten ogłosił publicznie, że Dżabir (R.A.) przygotował jedzenie dla wszystkich. Prorok (ﷺ) następnie powiedział Dżabirowi (R.A.), aby poprosił swoją żonę, aby trzymała chleb w piecu, a mięso w garnku. Jego żona była zszokowana, kiedy Prorok (ﷺ) przybył z licznym tłumem.

Prorok (ﷺ) odmówił błogosławieństwo nad jedzeniem, zanim zostało podane w grupach. Nie tylko wszyscy jedli do syta, ale zostało dodatkowe jedzenie dla rodziny Dżabira i dla innych. To był jeden z wielu cudów Proroka (ﷺ).

Jednym z powodów, dla których towarzysze tak bardzo kochali Proroka (ﷺ), była jego pokora. Zawsze czuli, że jest jednym z nich — ich bratem i najlepszym przyjacielem. Kiedy nadszedł czas na budowę meczetu, nosił z nimi cegły. Kiedy nadszedł czas na kopanie rowu, kopał z nimi. Kiedy byli głodni, on jadł ostatni.

Był obecny na ich ślubach, pogrzebach i we wszystkich innych ważnych chwilach. Dlatego byli gotowi stanąć w jego obronie i poświęcić się dla jego sprawy.

Prorok (ﷺ) prosił o opinie i sugestie swoich towarzyszy, mimo że nie musiał tego robić, ponieważ otrzymywał objawienia od Allaha. Ale chciał ich nauczyć, aby dyskutowali ze sobą za jego życia, aby mogli podejmować decyzje po jego śmierci. Koncepcja `szury` (konsultacji) jest wspomniana w 42:38 jako jedna z cech prawdziwych wierzących.

Kiedy muzułmanie kopali okop, aby chronić Medynę, natknęli się na twardą skałę, której nie mogli rozbić. Powiedzieli o tym Prorokowi (ﷺ), więc wziął szpadel i uderzył w skałę trzy razy.

Za każdym razem, gdy skała pękała, tworzyły się iskry ognia, podczas gdy Prorok (ﷺ) krzyczał „Allahu Akbar” (Allah jest Największy). Zapytany, dlaczego powiedział „Allahu Akbar”, odpowiedział: „Kiedy uderzyłem w skałę po raz pierwszy, ujrzałem pałace Persji. Kiedy uderzyłem w nią po raz drugi, ujrzałem pałace Rzymu (w Syrii). A kiedy uderzyłem w nią po raz trzeci, ujrzałem bramy Jemenu”.

Prorok (ﷺ) dodał wtedy, że anioł Dżibril (A.S.) właśnie mu powiedział, że muzułmanie przejmą Persję, Syrię i Jemen. Było to cudowne proroctwo od Allaha, lecz hipokryci zaczęli mówić: „On nam mówi, że pokonamy te potężne królestwa, a my nie możemy nawet wyjść poza miasto, żeby skorzystać z toalety!”

Niedługo po śmierci Proroka (ﷺ) panowanie muzułmańskie rozprzestrzeniło się nawet poza te trzy królestwa, obejmując ogromne imperium, które rozciągało się od Chin na wschodzie do Oceanu Atlantyckiego na zachodzie, włączając całą Afrykę Północną oraz części Europy, takie jak Turcja i Hiszpania.

Jeśli przeczytasz historię życia Proroka (ﷺ), wypełni cię miłość i szacunek wobec niego. Był najlepszym ojcem, najlepszym mężem, najlepszym nauczycielem i najlepszym przywódcą.

Przyszedł jako miłosierdzie dla całego świata, aby nauczyć ludzi, jak być wdzięcznymi swojemu Panu. Urodził się w okrutnym społeczeństwie, które krzywdziło kobiety i ubogich, a on stanął w ich obronie i nadał im prawa.

Stracił rodziców w młodym wieku i stał się najlepszym rodzicem. Sam był sierotą i obiecał wielkie nagrody tym, którzy opiekują się sierotami.

Ktoś może zapytać: „Jak wyglądał Prorok (ﷺ)?” Wielu towarzyszy go opisało, w tym starsza kobieta o imieniu Umm Ma'bad, która powiedziała:

„Widziałam przystojnego mężczyznę o jaśniejącej twarzy. Jest doskonale zbudowany, ani gruby, ani chudy. Nie jest ani za niski, ani za wysoki. Ma piękne oczy z długimi rzęsami i idealnymi brwiami. Jego włosy są ciemne, jego szyja jest długa, a jego broda jest gęsta.”

„Ma towarzyszy, którzy zawsze są przy nim. Słuchają, gdy mówi, i są posłuszni, gdy rozkazuje.”

Anas ibn An-Nadr (R.A.) był wielkim towarzyszem, który przegapił bitwę pod Badr. Złożył przysięgę: „Jeśli wezmę udział w kolejnej bitwie, udowodnię Allahowi, jak bardzo jestem wierny!”

Rok później bałwochwalcy z Mekki przybyli, aby zaatakować muzułmanów w Medynie, więc armia muzułmańska spotkała ich pod górą Uhud. Początkowo muzułmanie wygrywali, więc łucznicy opuścili swoje pozycje na wzgórzu, sądząc, że wojna się skończyła, mimo że Prorok (ﷺ) nakazał im nie opuszczać ich bez względu na to, co się stanie.

To dało Khalidowi ibn Al-Walidowi (R.A.), który w tamtym czasie nie był muzułmaninem, złotą okazję do zaatakowania muzułmanów od tyłu. Wielu muzułmanów wpadło w panikę i zaczęło uciekać. Kilku odważnych ludzi, takich jak Anas ibn An-Nadr (R.A.), pozostało na swoich pozycjach.

Ostatecznie Anas ibn An-Nadr (R.A.) zginął jako `szahid` (męczennik) z ponad 80 ranami na całym ciele. Werset 23 Koranu został objawiony, aby uczcić poświęcenie Anasa (R.A.) i innych męczenników podobnych do niego.

W islamie istnieją dwa różne typy `szahidów` (męczenników): Ci, którzy giną broniąc swojej wiary i kraju, jak Anas (R.A.) i Hamzah (R.A.). Są oni traktowani jako `szahidzi` w tym życiu i w życiu przyszłym. W tym życiu ich ciała nie są obmywane ani owijane w całun, i nie odprawia się za nich modlitwy pogrzebowej (`dżanaza`). W życiu przyszłym Allah nagrodzi ich i uhonoruje jako `szahidów`.

Drugi typ obejmuje tych, którzy giną broniąc siebie, swojego domu, rodziny lub majątku. Będą oni traktowani jako `szahidzi` w życiu przyszłym, ale w tym świecie ich ciała zostaną obmyte, owinięte w całun, a modlitwy `dżanaza` zostaną za nich odprawione. Obejmuje to również osoby, które umierają w wyniku utonięcia, zawalenia się domu, pożaru, choroby takiej jak rak czy Covid-19, wypadku samochodowego lub jakiejkolwiek bolesnej śmierci. Prorok (ﷺ) powiedział również, że kobieta, która umiera rodząc dziecko, jest `szahidem`.

Żony Proroka (ﷺ) chciały, aby zwiększył ich miesięczne utrzymanie, by mogły żyć w większym dostatku. Mimo że powiedział, iż nie stać go na więcej, one wciąż prosiły o zwiększenie, a Prorok (ﷺ) nie był zadowolony z takiej postawy.

Wówczas objawione zostały wersety 28-29, dając im wybór: jeśli naprawdę pragnęły wystawnego życia, Prorok (ﷺ) rozwiódłby się z nimi, aby mogły swobodnie korzystać z życia. Ale jeśli wybrałyby Allaha i Jego Posłańca (ﷺ), zostałyby obdarzone wielkimi nagrodami.

Wszystkie wybrały Allaha i Jego Proroka (ﷺ).

Kochamy i szanujemy również dziesięciu towarzyszy, którym obiecano `Dżannah` (Raj): Abu Bakra, Umara, Usmana, Alego, Az-Zubajra, Talhę, Abdur-Rahmana ibn Awfa, Abu Ubaidę ibn Al-Dżarraha, Sada ibn Abi Wakkasa i Saida ibn Zajda (R.A.).

Kochamy również ludzi z Badr i tych, którzy złożyli przysięgę pod drzewem. I kochamy i szanujemy wszystkich pozostałych towarzyszy (`sahaba`).

Umm Salamah (niech Allah będzie z niej zadowolony), żona Proroka, zapytała go: „Dlaczego w Koranie zawsze wspomina się mężczyzn, a nie kobiety?”

W odpowiedzi na jej pytanie objawiony został werset 35, który mówi o cechach i nagrodach zarówno muzułmańskich mężczyzn, jak i kobiet.

Aby nagrodzić Zaida (R.A.), Prorok (ﷺ) uwolnił go i adoptował jako swojego syna, zanim adopcja została zakazana. Allah wyświadczył Zaidowi (R.A.) łaskę, prowadząc go do islamu, a Prorok (ﷺ) wyświadczył mu łaskę, uwalniając go.

Prorok (ﷺ) poprosił wtedy ważną rodzinę z plemienia Kurajsz, aby wydali swoją córkę Zajnab bint Dżahsz (R.A.) za Zaida (R.A.), ale oni odmówili z powodu jego pochodzenia. Wtedy objawiono werset 36 i w końcu rodzina się zgodziła.

Po tym, jak Zaid (R.A.) i Zajnab (R.A.) się pobrali, sprawy między nimi nie układały się dobrze, więc Zaid (R.A.) chciał się z nią rozwieść, ale Prorok (ﷺ) poprosił go, aby zatrzymał swoją żonę.

Później adopcja została zakazana, więc Zaid (R.A.) nie był już uważany za własnego syna Proroka. Werset 40 mówi wierzącym, że Prorok (ﷺ) nie jest ojcem żadnego z ich mężczyzn, ponieważ jego trzej synowie zmarli w dzieciństwie.

Allah objawił Prorokowi (ﷺ), że poślubi Zajnab (R.A.) po jej rozwodzie, aby tylko nauczyć ludzi, że jest dozwolone poślubianie byłych żon ich dawnych adoptowanych synów. Kiedy Zajd (R.A.) przyszedł powiedzieć Prorokowi (ﷺ), że nadal chce rozwieść się ze swoją żoną, Prorok (ﷺ) wstydził się tego, co ludzie powiedzą. Wtedy objawione zostały wersety 37-40, aby wyjaśnić sytuację wszystkim.

Ktoś może zapytać: „Jeśli muzułmaninowi wolno poślubić do 4 żon, to dlaczego Prorok (ﷺ) miał ich więcej niż 4?” Aby odpowiedzieć na to pytanie, należy zrozumieć kilka rzeczy. Koran jest jedyną świętą księgą, która nakłada limit na liczbę żon, jakie może mieć mężczyzna. Pod pewnymi warunkami muzułmanin może poślubić do czterech żon, o ile jest w stanie je utrzymać i traktować je wszystkie sprawiedliwie; w przeciwnym razie nie jest to dozwolone.

Z wyjątkiem Proroka Isy (A.S.) i Proroka Yahyi (A.S.), którzy nigdy się nie ożenili, prawie wszyscy inni przywódcy religijni w Biblii mieli więcej niż jedną żonę. Na przykład Biblia mówi, że Prorok Sulaiman (A.S.) miał łącznie 1000 kobiet (1 Księga Królewska 11:3), a jego ojciec, Prorok Dawood (A.S.), miał wiele kobiet (2 Księga Samuela 5:13).

Kiedy spojrzymy na życie małżeńskie Proroka, widzimy co następuje: Do 25 roku życia był kawalerem. Od 25 do 50 roku życia był żonaty tylko z Chadidżą (R.A.), która była od niego starsza o 15 lat. Od 50 do 53 roku życia, po śmierci Chadidży, był żonaty tylko z Sawdą (R.A.), która była od niego starsza i miała wiele dzieci.

Od 53 roku życia aż do śmierci w wieku 63 lat, ożenił się dziewięć razy. Wiele z tych małżeństw było z wdowami, które straciły mężów i zostały z dziećmi bez żywiciela. W niektórych przypadkach żenił się, aby budować silne więzi ze swoimi towarzyszami i sąsiednimi plemionami, w tym z niektórymi ze swoich najgorszych wrogów, którzy następnie stali się jego największymi zwolennikami po tym, jak poślubił kobietę z ich własnego plemienia.

Spośród wszystkich kobiet, które poślubił, A'isza (R.A.) była jedyną, która nigdy wcześniej nie była zamężna. Gdyby mężczyzna o wielkim autorytecie chciał poślubić tylko dla przyjemności, mógłby to zrobić, gdy był młodszy, i mógłby poślubić tylko młode kobiety bez dzieci.

Musimy również zrozumieć, że Prorok (ﷺ) miał szczególny status. Dlatego też pewne rzeczy były mu dozwolone, ale nie dla innych. Na przykład, mógł pościć przez wiele dni (dzień i noc) bez jedzenia i picia, ale to nie jest dozwolone dla nikogo innego.

Następnie po jedzeniu rozmawiali ze sobą przez długi czas. Ta praktyka była bardzo uciążliwa dla Proroka (ﷺ), lecz był zbyt nieśmiały, by poprosić ich o odejście.

W końcu objawiony został werset 53, nakazujący wierzącym odwiedzać tylko wtedy, gdy był ku temu powód, i przychodzić na posiłek tylko wtedy, gdy zostali zaproszeni. Werset nakazał im również nie zostawać zbyt długo, aby Prorok (ﷺ) miał czas dla siebie i swojej rodziny.

Według wersetu 56, Allah mówi, że obdarza Proroka (ﷺ) pochwałami i błogosławieństwami, a Jego aniołowie modlą się za niego. Prorok (ﷺ) został również obdarzony wielkimi łaskami w życiu doczesnym i przyszłym.

Dziś na świecie jest blisko 2 miliardy muzułmanów, co oznacza, że około 1 na 4 osoby na planecie to muzułmanin. Spośród wszystkich proroków, będzie miał najwięcej wyznawców w Dżannah (Raju).

Jest najlepszym człowiekiem, jaki kiedykolwiek stąpał po tej ziemi i najwspanialszym prorokiem, jaki kiedykolwiek został posłany. Znamy każdy szczegół jego życia, w tym: jak żył, nauczał i traktował swoją rodzinę; co mówił przed i po jedzeniu, wychodząc i wchodząc do swojego domu; jak się oczyszczał, brał prysznic i wykonywał `wudu'` (ablucję); oraz jego opis fizyczny.

Miliony ludzi podążają za jego przykładem — sposobem, w jaki się modlił, żył, jadł, pił i spał. Będzie pierwszym, który wejdzie do Dżannah. Będzie czynił `szafa'ah`, prosząc Allaha, aby ułatwił nam sprawy w Dniu Sądu.

Czcimy jego imię za każdym razem, gdy wzywamy do modlitwy (Azan), i modlimy się do Allaha, aby obdarzył Go i Jego rodzinę swoimi błogosławieństwami na koniec każdej modlitwy (salah). Prorok (ﷺ) powiedział: „Kto raz ześle na mnie błogosławieństwa, Allah obdarzy tę osobę błogosławieństwami dziesięciokrotnie!”

Wielki egipski uczony imieniem Abdullah ibn Al-Hakam powiedział, że widział Imama Ash-Shafi'iego (niech Allah mu zmiłuje) po jego śmierci we śnie, więc go zapytał: "Co Allah ci uczynił?" Imam Ash-Shafi'i odpowiedział: "Obdarzył mnie miłosierdziem i przebaczeniem, i zostałem przyjęty w Jannah z honorem."

Imam Abdullah zapytał: "I dlaczego sądzisz, że dostąpiłeś tego wielkiego zaszczytu?" Imam Ash-Shafi'i odpowiedział: "Z powodu jednego zdania, które umieściłem w mojej książce `Ar-Risalah`, a które brzmi: 'Niech Allah obdarzy Muhammada tyloma błogosławieństwami, ile jest tych, którzy Go pamiętają, i tych, którzy o Nim zapominają.'"

Imam Abdullah powiedział, że kiedy się obudził, otworzył książkę i znalazł w niej to zdanie.

To samo ostrzeżenie jest również skierowane do tych, którzy obrażają Proroka (ﷺ), nazywając go kłamcą lub mówiąc złe rzeczy o nim i jego rodzinie.

Ten fragment ostrzega również tych, którzy krzywdzą wiernych i mówią o nich fałszywe rzeczy.

W czasach Proroka (ﷺ) ludzie nie mieli toalet w swoich domach. Jeśli ktoś chciał skorzystać z toalety, musiał udać się na obszar poza budynkami i załatwić swoje potrzeby fizjologiczne.

Niektórzy nikczemni młodzieńcy czekali nocą na ciemnych ulicach Medyny, aby nękać kobiety udające się do toalety. Jeśli kobieta była zakryta, zostawiali ją w spokoju. Ale jeśli kobieta nie była zakryta, dokuczali jej.

Zatem Allah objawił werset 59 (a także 24:30-31), nakazując wierzącym ubierać się skromnie, strzec swojej godności i traktować się wzajemnie z szacunkiem. Powinno być jasne, że werset nie obwinia kobiet, lecz je chroni. W islamie istnieją surowe kary dla tych, którzy nękają kobiety.

Ktoś może zapytać: „Dlaczego muzułmanki noszą hidżab?” Zastanówmy się nad następującymi kwestiami. W islamie zarówno mężczyźni, jak i kobiety są zobowiązani do skromności w sposobie ubierania się, mówienia i zachowania.

Hidżab był również praktykowany przez kobiety innych wyznań, w tym Maryam (A.S.), matkę 'Isy (A.S.), oraz zakonnice katolickie.

Hidżab jest noszony przez dorosłe muzułmanki tylko w miejscach publicznych i w obecności dorosłych mężczyzn spoza ich najbliższej rodziny.

Cokolwiek robimy jako muzułmanie, robimy to, aby zadowolić Allaha, mając nadzieję na Jego nagrodę. Nie powinniśmy pozwalać naszym przyjaciołom ani przemysłowi modowemu dyktować nam, jak się ubierać i kto jest piękny, a kto nie.

Nie powinniśmy oceniać naszych muzułmańskich sióstr bez hidżabu. Są dobrymi muzułmankami, tak jak ty, ale mogą potrzebować więcej czasu, aby wzrastać w wierze.

Słowo `munafiq` (po arabsku „hipokryta”) pochodzi od rdzenia `na-fa-qo`, co dosłownie oznacza „dla pustynnego szczura wykopanie tunelu z dwoma otworami”, jednego jako wejścia, a drugiego jako ukrytego wyjścia. Hipokryta to osoba o dwóch twarzach, która udaje twojego przyjaciela, ale mówi i knuje przeciwko tobie za twoimi plecami.

Kiedy społeczność muzułmańska stała się silna w Medynie, ich wrogowie nie ośmielali się ich otwarcie obrażać ani wyśmiewać. Udawali, że są częścią społeczności muzułmańskiej, ale potajemnie działali przeciwko islamowi i muzułmanom. Dlatego wiele sur medyńskich (jak ta) mówi o hipokrytach, ich postawie i ich karze w Dniu Sądu.

Wersety 60-61 stanowią silne ostrzeżenie dla hipokrytów, którzy szerzą plotki o islamie i muzułmanach, aby zakłócić spokój społeczności. Warto zauważyć, że Prorok (ﷺ) nigdy nie zabił żadnego hipokryty, dopóki nie dołączyli do wroga, aby atakować i zabijać muzułmanów.

Musa (A.S.) był wielkim prorokiem, który mierzył się z wieloma wyzwaniami. Jego historie w Koranie przynosiły pocieszenie Prorokowi (ﷺ), ponieważ jego mekkańscy wrogowie nie byli tak brutalni jak Faraon i jego lud. Wyznawcy Musy (A.S.) kwestionowali go i zadawali mu pytania bardziej niż kiedykolwiek czynili to towarzysze Proroka (ﷺ).

Na przykład poprosili Musę (A.S.), aby uczynił Allaha dla nich widzialnym, aby stworzył dla nich bożka do czczenia, i czcili złotego cielca pod jego nieobecność.

Utrudniali mu również życie za każdym razem, gdy prosił ich o coś, jak pokazano w historiach o krowie i jedzeniu.

Według wersetu 69, niektórzy z nich nawet wysuwali przeciwko niemu fałszywe oskarżenia. Doniesiono, że został fałszywie oskarżony o zabicie własnego brata Haruna (A.S.) lub o chorobę skóry. Ale Allah oczyścił go z tych kłamstw i uhonorował go w tym życiu i w Życiu Przyszłym.

Pewnego razu Prorok (ﷺ) rozdawał łupy wojenne i faworyzował niektórych ważnych ludzi, aby wzmocnić ich wiarę. Ktoś zaprotestował: 'Ten podział nie jest sprawiedliwy i nie jest dokonany, aby zadowolić Allaha!' Zraniony, Prorok (ﷺ) odpowiedział: 'Jeśli Allah i Jego Prorok nie są sprawiedliwi, to kto jest? Niech Allah obdarzy Swoim miłosierdziem mojego brata Musę – on został skrzywdzony znacznie bardziej niż ja, ale zawsze był cierpliwy.'

Według Koranu, kiedy Allah stworzył niebiosa i ziemię, zapytał je, czy chcą mieć wolny wybór. Wybrały, by zawsze Mu się poddawać, dlatego wszystko w stworzeniu – planety, słońce, księżyc, gwiazdy, zwierzęta i rośliny – przestrzega praw Allaha.

Jednakże ludzie wybrali, by ponieść powiernictwo **wolnego wyboru**. Dlatego niektórzy ludzie wybierają posłuszeństwo Allahowi, podczas gdy inni nie. Niektórzy są Mu wdzięczni, podczas gdy inni nie. Niektórzy robią, co w ich mocy, by zadowolić Allaha, podczas gdy inni sądzą, że są wystarczająco sprytni i silni, by rzucić Mu wyzwanie.

W końcu Allah osądzi nasze czyny i wybory. Jeśli chodzi o powiernictwo **wolnego wyboru**, ludzie dzielą się na trzy grupy: **Wierzący** to ci, którzy niosą powiernictwo, wierząc w Allaha i będąc Mu posłuszni. **Niewierzący** to ci, którzy zdradzają powiernictwo, zaprzeczając Allahowi. **Hipokryci** to ci, którzy oszukują, udając wiarę publicznie, ale zaprzeczając Mu prywatnie.

Allah mówi: 'Czyż nie widzisz, że Allahowi poddaje się wszystko, co jest w niebiosach i wszystko, co jest na ziemi, i słońce, księżyc, gwiazdy, góry, drzewa i wszystkie żywe stworzenia, jak również wielu ludzi, lecz wielu zasługuje na karę. A kogo Allah okryje hańbą, tego nikt nie może uczcić. Zaprawdę, Allah czyni, co zechce.' (22:18)