Prorocy

1Czas sądu nad ludźmi zbliża się bardzo, a oni odwracają się beztrosko. 2Ilekroć przychodzi do nich nowe napomnienie od ich Pana, słuchają go tylko z drwiną, 3z ich sercami całkowicie roztargnionymi. Ci, którzy czynią zło, szepczą między sobą: „Czyż ten prorok nie jest tylko człowiekiem jak wy sami? Jak możecie ulec tej magii, skoro wyraźnie widzicie?” 4Prorok odpowiedział: „Mój Pan doskonale zna każde słowo wypowiedziane w niebiosach i na ziemi – On słyszy i wie wszystko.” 5A jednak mówią: „Ten Koran to pomieszane sny! Nie, on to wymyślił! Nie, on musi być poetą! Niech więc przyniesie nam prawdziwy znak, jak wcześniejsi posłańcy.” 6Żadna ze społeczności, które zniszczyliśmy przed nimi, nigdy nie uwierzyła po otrzymaniu znaków, których żądały. Czy ci 'Mekkańczycy' wtedy uwierzą?

7Nawet przed tobą, o Proroku, wysyłaliśmy tylko ludzi natchnionych przez Nas. Jeśli wy (bałwochwalcy) nie wiecie, to zapytajcie tych, którzy posiadają wiedzę. 8Nie obdarzyliśmy tych posłańców nadprzyrodzonymi ciałami, które nie potrzebowałyby pożywienia, i nie żyli oni wiecznie. 9Następnie dotrzymaliśmy im Naszej obietnicy, ocalając ich wraz z tymi, których chcieliśmy, i niszcząc tych, którzy przekroczyli granice zła.

10Zaprawdę, objawiliśmy wam Księgę, która przyniesie wam wielki zaszczyt. Czyż więc nie pojmiecie? 11Zastanówcie się, ileż niegodziwych społeczności zniszczyliśmy, powołując po nich inne ludy! 12Kiedy ci niegodziwi ludzie poczuli nadejście Naszej kary, natychmiast zaczęli uciekać. 13Powiedziano im: „Nie uciekajcie! Wróćcie do waszego przepychu i waszych domów, abyście mogli być przesłuchani o wasz los.” 14Zawołali: „Biada nam! Jesteśmy zgubieni! Zaprawdę, byliśmy niesprawiedliwi.” 15Wciąż powtarzali ten krzyk, aż My ich skosiliśmy, pozostawiając ich bez życia.

16Nie stworzyliśmy niebios i ziemi, i tego, co jest między nimi, dla zabawy. 17Gdybyśmy chcieli rozrywki, znaleźlibyśmy ją u Nas. Lecz My nigdy byśmy tego nie uczynili. 18Wręcz przeciwnie, My uderzamy prawdą w fałsz, miażdżąc go, a on szybko znika. Biada wam za wasze fałszywe twierdzenia! 19Do Niego należy wszystko, co jest w niebiosach i na ziemi. A ci, którzy są u Niego, nie wzbraniają się z pychy przed czczeniem Go i nie nużą się. 20Wysławiają Go dniem i nocą, nie przestając.

21Czy oni naprawdę obrali sobie bogów z ziemi, którzy mogą wskrzeszać zmarłych? 22Gdyby istnieli inni bogowie poza Allahem w niebiosach lub na ziemi, oba (niebiosa i ziemia) uległyby zepsuciu. Allah, Pan Tronu, jest wywyższony ponad to, co Mu przypisują. 23Jego nie można pociągać do odpowiedzialności za to, co czyni, ale oni wszyscy zostaną pociągnięci do odpowiedzialności. 24Czy oni naprawdę obrali sobie innych bogów poza Nim? Powiedz, o Proroku: „Pokażcie mi swój dowód. Oto Święta Księga dla tych, którzy są ze mną, jak i Księgi dla tych, którzy byli przede mną.” Lecz większość z nich nie zna prawdy, więc się odwracają. 25Nigdy nie wysłaliśmy przed tobą, o Proroku, żadnego posłańca, nie objawiając mu: „Nie ma boga godnego czci poza Mną, więc czcijcie Mnie samego.”

26I mówią: „Miłosierny ma dzieci!” Chwała Mu! W rzeczywistości, ci „aniołowie” są tylko Jego czcigodnymi sługami, 27którzy nie przemawiają, zanim On nie przemówi, czyniąc tylko to, co On nakazuje. 28On w pełni wie, co jest przed nimi i co jest za nimi. Nie wstawiają się za nikim, chyba że za Jego zgodą. I drżą przed Nim z bojaźni. 29Gdyby którykolwiek z nich ośmielił się powiedzieć: „Jestem bogiem oprócz Niego” – ukarzemy go Piekłem. W ten sposób odpłacamy tym, którzy czynią zło.

30Czyż niewierni nie widzą, że niebiosa i ziemia były kiedyś jedną zbitą masą, a potem My je rozdzieliliśmy? I stworzyliśmy z wody każdą żywą istotę. Czyż więc nie uwierzą? 31I umieściliśmy na ziemi mocne góry, aby się pod nimi nie trzęsła, i uczyniliśmy na niej szerokie drogi, aby mogli znaleźć drogę. 32I uczyniliśmy niebo chronionym sklepieniem, a oni mimo to odwracają się od jego znaków. 33I On jest Tym, który stworzył dzień i noc, jak również słońce i księżyc – każdy krążący po orbicie.

34Nie daliśmy żadnemu człowiekowi przed tobą, o Proroku, wiecznego życia. Czyż więc, jeśli ty umrzesz, ci bałwochwalcy będą żyć wiecznie? 35Każda dusza zakosztuje śmierci. I wystawiamy was wszystkich na próbę, doświadczając was dobrem i złem; następnie do Nas powrócicie.

36Kiedy niewierni widzą cię, o Proroku, oni jedynie szydzą z ciebie, mówiąc: „Czy to jest ten, który mówi przeciwko waszym bogom?” A przecież odrzucają Najłaskawszego, ilekroć jest On wspominany. 37Ludzkość została stworzona niecierpliwa. Wkrótce pokażę wam Moje znaki, więc lepiej nie proście Mnie, abym je przyspieszył. 38Oni pytają wierzących: „Kiedy spełni się ta groźba, jeśli to, co mówicie, jest prawdą?” 39Gdyby tylko niewierni zdali sobie sprawę, że nadejdzie czas, kiedy nie będą w stanie odeprzeć Ognia od swoich twarzy ani pleców, i nie otrzymają pomocy. 40W rzeczywistości Godzina zaskoczy ich, pozostawiając ich w całkowitym szoku. Nie będą więc w stanie jej powstrzymać, i nigdy nie dostaną dodatkowego czasu. 41Inni wysłannicy byli już wyśmiewani przed tobą, lecz tych, którzy się z nich naśmiewali, ogarnęło to, z czego się wyśmiewali.

42Zapytaj ich, o Proroku: „Kto może was obronić w dzień lub w nocy przed Miłosiernym?” Mimo to oni wciąż odwracają się od wspominania swojego Pana. 43Czy oni naprawdę mają bogów poza Nami, którzy mogą ich chronić? Lecz oni nie mogą nawet ochronić samych siebie i nikt nie może im pomóc przeciwko Nam. 44Zaprawdę, pozwoliliśmy tym niewiernym i ich ojcom cieszyć się przez tak długi czas, że uznali to za pewnik. Czy oni nie widzą, że My nieustannie zmniejszamy ich ziemię? Czy to oni będą zwycięzcami na końcu?

45Powiedz: 'O Proroku! Ostrzegam was jedynie przez objawienie.' Lecz głusi na prawdę nie słyszą wezwania, kiedy są ostrzegani! 46Gdyby dotknęła ich choćby odrobina kary twego Pana, z pewnością zawołaliby: 'O nie! Jesteśmy zgubieni! Zaprawdę, uczyniliśmy źle!' 47I My ustawimy wagi sprawiedliwości w Dniu Sądu, tak iż żadna dusza nie zostanie w żaden sposób skrzywdzona. Nawet jeśli czyn będzie ważył tyle co ziarnko gorczycy, My go wydobędziemy. I My wystarczamy jako doskonali sędziowie.

48Zaprawdę, daliśmy Musie i Harunowi Kryterium – światło i przypomnienie dla wierzących, 49Którzy czczą swojego Pana, nie widząc Go, i zawsze obawiają się Godziny. 50A ten Koran jest błogosławionym przypomnieniem, które objawiliśmy. Jak możecie [wy, Mekkańczycy] wciąż je odrzucać?

51I zaprawdę, daliśmy Ibrahimowi już wcześniej właściwe prowadzenie, i dobrze go znaliśmy. 52Gdy zapytał swego ojca i swój lud: „Czym są te posągi, które czcicie?” 53Odpowiedzieli: „Zastaliśmy naszych ojców, jak je czcili.” 54Rzekł: „Zaprawdę, wy i wasi ojcowie jesteście w jawnym błędzie.” 55Zapytali: „Czy przyszedłeś do nas z prawdą, czy to kpina?” 56Odpowiedział: „W istocie, wasz Pan jest Panem niebios i ziemi, Który stworzył je obydwa. I ja jestem tego świadkiem.” 57Wtedy powiedział do siebie: „Na Allaha! Z pewnością wystąpię przeciwko waszym bożkom po tym, jak odwrócicie się plecami i odejdziecie.” 58Zatem rozbił je na kawałki, z wyjątkiem największego z nich, aby mogli się do niego zwrócić „po odpowiedzi”.

59Rzekli: „Kto to uczynił naszym bogom? Zaprawdę, on jest jednym z niesprawiedliwych!” 60Niektórzy rzekli: „Słyszeliśmy młodzieńca, zwanego Ibrahimem, który mówił przeciwko nim.” 61Rzekli: „Przyprowadźcie go przed oczy ludzi, aby mogli być świadkami jego sądu!” 62Zapytali: „Czy to ty uczyniłeś to naszym bogom, o Ibrahimie?” 63Odpowiedział (drwiąco): „Nie, uczynił to ten oto – największy z nich! Zapytajcie ich więc, jeśli potrafią mówić!” 64Opamiętali się więc i rzekli do siebie: „Wy sami jesteście w błędzie!” 65Potem niestety zmienili zdanie, mówiąc: „Wy przecież wiecie, że te bożki nie mogą mówić.” 66Rzekł: „Jakże możecie więc czcić, poza Allahem, rzeczy, które nie mogą wam przynieść ani pożytku, ani szkody?” 67Biada wam i temu, co czcicie poza Allahem! Czyż nie macie rozumu? 68Zawołali: „Spalcie go w zemście za waszych bogów, jeśli macie działać!”

69Powiedzieliśmy: „O ogniu! Bądź chłodny i bezpieczny dla Ibrahima!” 70Chcieli mu zaszkodzić, lecz My uczyniliśmy ich największymi przegranymi. 71Wtedy My uratowaliśmy jego i Luta do ziemi, którą pobłogosławiliśmy dla wszystkich światów. 72I daliśmy mu Iszaka i Jakuba jako dodatkową łaskę, czyniąc wszystkich z nich prawymi. 73I uczyniliśmy ich imamami, prowadzącymi według Naszego rozkazu, i natchnęliśmy ich do czynienia dobrych uczynków, odprawiania modlitwy i płacenia zakatu. I oni czcili tylko Nas.

74Daliśmy Lutowi mądrość i wiedzę i ocaliliśmy go od ludu, który dopuszczał się haniebnych czynów. Byli oni doprawdy złym i występnym ludem. 75I wprowadziliśmy go w Nasze miłosierdzie – był on zaprawdę jednym z wiernych.

76I gdy Nuh zawołał do Nas wcześniej, odpowiedzieliśmy mu i uratowaliśmy jego i jego rodzinę od wielkiego cierpienia. 77I wsparliśmy go przeciwko tym, którzy odrzucili Nasze znaki. Zaprawdę, byli oni złym ludem, więc zatopiliśmy ich wszystkich.

78I wspomnij, gdy Dawood i Sulaiman wydawali wyroki w sprawie upraw zniszczonych nocą przez czyjeś owce, i My byliśmy świadkami ich wyroków. 79I My naprowadziliśmy młodego Sulaimana na lepsze rozwiązanie, i daliśmy każdemu z nich mądrość i wiedzę. I My sprawiliśmy, że góry, jak i ptaki, recytowały Nasze chwały wraz z Dawoodem. I My to wszystko uczyniliśmy. 80I My nauczyliśmy go sztuki wyrobu zbroi, aby chronić was w bitwie. Czyż więc będziecie wdzięczni? 81I My oddaliśmy wiejące wiatry na służbę Sulaimana, podróżujące na jego rozkaz do ziemi, którą pobłogosławiliśmy. I My mieliśmy pełną wiedzę o wszystkim. 82I My sprawiliśmy, że niektórzy dżinowie nurkowali dla niego i wykonywali inne obowiązki. I My trzymaliśmy ich pod kontrolą.

83I wspomnij, kiedy Ajjub zawołał do swojego Pana: „Dotknęło mnie cierpienie, a Ty jesteś Najmiłosierniejszy z miłosiernych”. 84Więc wysłuchaliśmy go, usunęliśmy jego cierpienie i zwróciliśmy mu jego rodzinę – dwukrotnie liczniejszą – z Naszego miłosierdzia i jako pouczenie dla czcicieli.

85I wspomnij Ismaila, Idrisa i Zul-Kifla. Wszyscy byli cierpliwi. 86Wprowadziliśmy ich w Nasze miłosierdzie – zaprawdę byli oni wśród wierzących.

87I wspomnij, kiedy Człowiek Wieloryba opuścił swój lud w gniewie, sądząc, że nie będziemy w stanie go powstrzymać. Wtedy zawołał z głębin ciemności: „Nie ma boga prócz Ciebie, godnego czci! Chwała Tobie! Zaprawdę, byłem wśród niesprawiedliwych.” 88Więc odpowiedzieliśmy mu i uratowaliśmy go z utrapienia. I w ten sam sposób ratujemy wierzących.

89I wspomnij, kiedy Zakariya zawołał do swojego Pana: „Mój Panie! Nie pozostawiaj mnie bezdzietnym, chociaż Ty jesteś najlepszym z tych, którzy pozostają, gdy wszyscy umierają.” 90Zatem odpowiedzieliśmy mu, obdarzyliśmy go Yahyą i uzdrowiliśmy jego żonę. Oni rzeczywiście ścigali się w czynieniu dobra i wzywali Nas z nadzieją i lękiem, całkowicie uniżając się przed Nami.

91I wspomnij tę, która strzegła swej godności, i tchnęliśmy w jej łono duszę z Naszego stworzenia, czyniąc ją i jej syna znakiem dla wszystkich ludów.

92O Prorocy! Zaprawdę, ta wasza religia jest tylko jedna, a Ja jestem waszym Panem, więc czcijcie Mnie samego. 93Lecz ludzie podzielili ją na grupy. Jednak wszyscy powrócą do Nas. 94Więc ktokolwiek czyni dobro i jest wierzący, nigdy nie zostanie pozbawiony nagrody za swoje wysiłki – My to wszystko zapisujemy.

95Niemożliwe jest, aby jakakolwiek społeczność, którą zniszczyliśmy, kiedykolwiek ponownie się podniosła, 96dopóki Jadżudż i Madżudż nie uwolnią się z zapory, spływając rojem z każdego wzgórza. 97Prawdziwa obietnica sądu jest już niemal rzeczywistością, wtedy niewierni natychmiast wytrzeszczą oczy z przerażeniem, wołając: „O nie! Jesteśmy zgubieni! Naprawdę zaniedbaliśmy to. W istocie, czyniliśmy zło.” 98Zaprawdę wy, niewierni, i bożki, które czcicie zamiast Allaha, będziecie paliwem Piekła. Wszyscy do niego wejdziecie. 99Gdyby te bożki były prawdziwymi bogami, nie weszłyby do niego. Lecz wszystkie utkną tam na zawsze. 100W nim będą charczeć i nie będą mogli słyszeć.

101A ci, dla których już wcześniej przeznaczona była Nasza dobroć, zostaną oddaleni od Piekła, 102nie usłyszą nawet jego syku. I będą się rozkoszować tym, czego zapragną ich dusze, na wieki. 103Największe przerażenie tego Dnia ich nie zaniepokoi. A aniołowie ich powitają, mówiąc: „To jest wasz Dzień, który wam został obiecany.” 104W tym Dniu zwiniemy niebiosa z łatwością, tak jak pisarz zwija zwój. Tak jak stworzyliśmy każdego po raz pierwszy, tak przywrócimy ich do życia. To jest prawdziwa obietnica od Nas – My zawsze dotrzymujemy Naszego słowa. 105Zaprawdę, zapisaliśmy w świętych księgach, tak jak uczyniliśmy w Księdze Matce: „Moi wierni słudzy odziedziczą ziemię.”

106Zaprawdę, ten Koran jest wystarczającym napomnieniem dla wierzących. 107Posłaliśmy cię jedynie jako miłosierdzie dla światów. 108Powiedz: „Objawiono mi to: Wasz Bóg jest Bogiem Jedynym. Czy więc się poddacie?” 109Jeśli się odwrócą, powiedz: „Ostrzegłem was wszystkich jednakowo. Nie wiem, czy to, czym wam się grozi, jest blisko, czy daleko.” 110On z pewnością wie, co wypowiadacie jawnie i co ukrywacie. 111Nie wiem, czy to 'opóźnienie' jest dla ciebie próbą, czy 'szansą', aby cieszyć się życiem choć przez chwilę'. 112'W końcu Prorok powiedział: 'Panie mój! Osądź 'między nami' w prawdzie. A nasz Pan jest Najłaskawszy – Prosimy Go o pomoc przeciwko waszym twierdzeniom.' '